BAD DREAM

2009-04-27T04:48:00.001-07:00

(και οι αυχένες να τρενάρουν,
καθώς παίρνεις
την βόλτα για το σπίτι.)

ή κάτι τέτοιο, τελικά.

2009-04-26T04:53:00.000-07:00

sa solitude est la mecanique erotique

2009-03-05T08:34:00.000-08:00

2009-03-05T06:48:00.000-08:00

portrait

2009-02-07T06:23:00.000-08:00

big brother (old part..)

2009-02-03T13:45:00.000-08:00

2009-01-31T11:01:00.000-08:00

ό,τι έρχεται / απ' όσα θυμάσαι / φαντάζεσαι / κανείς δεν ξέρει / η ζωή ψηλά / η ζωή εδώ / ο Θεός στον ουρανό / ναι ή όχι / αν μ' αγαπούσε λίγο / αν ο Πιμ μ' αγαπούσε λίγο / ναι ή όχι / αν εγώ τον αγαπούσα λίγο / στο σκοτάδι στη λάσπη / εις πείσμα όλων / λίγη τρυφερότητα / βρίσκεις κάποιον επιτέλους / κάποιος σε βρίσκει επιτέλους / ζείτε μαζί κολλημένοι / αγαπάτε ο ένας τον άλλον / λίγη αγάπη / λίγη / χωρίς να αγαπιέστε / αγαπιέστε λίγο / χωρίς να αγαπάτε / απάντησε σ'αυτό / άφησέ το αόριστο / άφησέ το σκοτεινό

Σαμουελ Μπέκετ

2009-01-31T11:00:00.000-08:00

silence (dream time)

2008-09-21T09:08:00.001-07:00

silence (real time)

2008-09-21T09:04:00.000-07:00

silence (past time)

2008-06-12T12:26:00.001-07:00

2008-06-01T08:59:00.000-07:00

2008-06-01T08:48:00.000-07:00

2008-04-19T11:55:00.000-07:00

from the edge of the deep green sea

2008-04-15T15:51:00.000-07:00

Αστέρι, μετεωρίτης, βόμβα, συχνότητα χαμηλής ανάλυσης, δες τα παπούτσια της, ο άνθρωπος φαίνεται απ' τα παπούτσια, δες τα μάτια της, προσπάθησε, προσπάθησε ρε μαλάκα, μην τα παρατάς από τώρα, αυτό είναι καινούργιο τώρα, πάει το παλιό πέθανε, άστο, χες’ το, ξέχασέ το, εκείνο σε ξέχασε, κοίτα αυτή, πως είναι, κοιτάει, γιατί κοιτάει και τι βλέπει, τι ψυχή άσχημη που έχω ώρες, ώρες, τι να προσκυνήσω ,δεν έχει μείνει τίποτα, τι να κλάψω, αφού είναι όλα χαμένα, τι να βρω αφού αυτό που έψαχνα με βρήκε, με κοίταξε, με προσπέρασε και δεν αντέχω άλλο, πρέπει να φύγω, πρέπει να ξαναγεννηθώ, πρέπει να ξαναπεθάνω, δεν πρέπει να διαλυθούμε, αυτό θέλουμε, δεν πρέπει όμως, δεν πρέπει να διαλυθούμε, που πήγαν εκείνες οι μέρες, που είσαι τώρα, γιατί δεν μπορώ να την κοιτάξω στα μάτια, και αν το έκανα τι βλέπει σε μένα; Γιατί βλέπει εμένα; Ποιος είμαι εγώ; Γιατί είμαι εγώ; Γιατί δεν είμαι κάποιος άλλος; Γιατί έχω το δικαίωμα να σκεφτώ πως δεν είμαι κάποιος άλλος και είμαι εγώ; Γιατί εγώ είμαι εγώ; Γιατί το βράδυ πάλι τελειώνει; Γιατί θα ξυπνήσω πάλι αύριο; Τι να κάνω αύριο; Γιατί υπάρχει η σκέψη; Υπάρχει η σκέψη; Υπάρχω εγώ; Υπάρχεις εσύ; Αν σε πονέσω θα με συγχωρήσεις ποτέ; Είναι ο κόσμος φτιαγμένος για ανθρώπινη παρατήρηση ή η ανθρώπινη παρατήρηση είναι φτιαγμένη για να βλέπει τον κόσμο; Υπάρχει το τίποτα ή ψάχνουμε αορίστως το άπειρο; Υπάρχει το άπειρο ή βρίσκουμε γενικώς το τίποτα;

2008-04-15T15:24:00.000-07:00

2008-04-08T10:03:00.001-07:00

2008-03-30T04:08:00.001-07:00

2008-03-27T10:01:00.000-07:00

2008-03-06T07:36:00.001-08:00

2008-03-04T12:25:00.000-08:00

για την ποίηση

2008-02-23T07:54:00.000-08:00

Πρώτιστο καθήκον της Ποίησης σήμερα δεν είναι βέβαια η σύνθεση ποιημάτων, είναι το να ζεις ποιητικά έχοντας ενστερνιστεί όλη την ποιητική περιπέτεια, την περιπέτεια της ποίησης, για να περάσεις στην ποίηση της περιπέτειας. Το να γράφεις ή να μη γράφεις ποιήματα είναι δευτερεύον. Και άλλωστε, πως να γράψεις ποιήματα αν δεν τα ζήσεις πρώτα; Μέσα στην καθημερινότητα υπάρχουν πάμπολλες ευκαιρίες να ζήσουμε ποιητικά, και, με τον καιρό, δημιουργούμε τις δικές μας. Τα μάτια είναι ανοιχτά, και τα σκυλιά λυμένα. Οι άνθρωποι γύρω μας είναι όλοι θησαυροί, αρκεί να τους ανοιχτείς και να τους επιτρέψεις να ανοιχτούνε. Μια νύχτα με μια φίλη είναι χίλιες φορές πιο πολύτιμη από χίλιες ποιητικές συλλογές, αν ξέρεις και να ζεις και να διαβάζεις, αν ξέρεις να διυλίζεις και να αποστάζεις. Έχοντας καταπιεί βιβλία, χιλιόμετρα, εδέσματα, ποτά, εικόνες, τραγούδια, αναμνήσεις, τα πάντα και τους πάντες, επιχειρούμε και πάλι την επαναφορά της περιπέτειας μέσα στην καθημερινότητα, και την εισβολή της καθημερινότητας μέσα στην ποίηση.

Νέστορας. Ι. Πουλάκος

διαβάζοντας Γιώργο Ίκαρο Μπαμπασάκη

source: http://vakxikon.blogspot.com/2007/08/blog-post.html

2008-02-23T05:51:00.000-08:00

2008-01-13T12:04:00.000-08:00

2008-01-11T13:02:00.000-08:00

2008-01-11T12:24:00.001-08:00

2008-01-11T12:21:00.001-08:00

lost modern

2008-01-11T11:56:00.001-08:00

2008-01-11T11:35:00.001-08:00

2008-01-11T11:28:00.000-08:00

lady

2008-01-11T10:58:00.001-08:00

a nick cave song

2008-01-11T08:36:00.001-08:00

2007-12-20T14:57:00.000-08:00

2007-12-20T14:54:00.000-08:00

a new bad dream for fuck sake

2007-12-20T14:47:00.001-08:00

2007-12-16T14:41:00.001-08:00

η κατσαρίδα

2007-12-15T08:36:00.000-08:00

Ήμουν για κονιάκ
έβρεχε
περίμενα τον φίλο μου
έβρεχε
και κοιτούσα έξω στο τζάμι τους περαστικούς
που περνούσαν.

Μελό ε;

Ένιωσα νεκρός τελείως
είχα κολλήσει το προσωπό μου εκεί.

Δεν δουλεύω, δεν εργάζομαι, δεν συμμετέχω, δεν μοιράζομαι πολλά πράγματα, δεν πιστεύω,
Δεν φοβάμαι, πρώτα η οργή, μετά η θέληση, μετά η συμφωνία με το κατεστημένο.
Μετά απλά είσαι νεκρός, είναι πιο εύκολα.

Δεν το έκανα ακόμη.
Μπορεί να το κάνω.

Φοβάμαι πάρα πολλά πράγματα,

βλέποντας αυτήν την τεράστια σκιά να αιωρείται : πάνω του το σκοινί,

περήφανη κατάντια η μνήμη

Απλά φοβάμαι.

Τις κατσαρίδες και τις κρεμάστρες ας πούμε,
τη μαλακία που δέρνει ανθρώπους
τον μηδενισμό της παγκοσμιοποίησης
και την ελιά στο εξοχικό των γονιών μου,
που την σκοτώσανε για να βάλουν ένα τσιμεντένιο παγκάκι
με θέα την επόμενη ελιά που στέκεται ακόμη.

Για να καταλάβεις, ένας παπάρας γείτονας όταν ήμουν μικρός, μας είχε δει με το κορίτσι μου να χαράζουμε τα ονόματά μας και φώναξε τον πατέρα μου.

Ο ίδιος άνθρωπος που έκανε το τσιμεντένιο παγκάκι.

δεν νιώθεις σαν κατσαρίδα όταν σου λεν πως θα κατέβουν σε απεργία
κι εσύ δεν απεργείς, γιατί δεν δουλεύεις;

δεν νιώθεις σαν κατσαρίδα όταν οι άνθρωποι επικοινωνούν με τους υπόλοιπους, ενώ εσύ ακόμη κάνεις χειρονομίες για να γίνεις κατανοητός;

όταν οι μπάτσοι σε γυρνάνε σπίτι λέγοντάς σου να αποφεύγεις τις κακές παρέες;

όταν ο γιατρός σου λέει να κόψεις αυτά που κάνεις για να περνάς καλά;

όταν η κολλητή της σου λέει πως είναι καλύτερα να πας να πέσεις από κανένα γκρεμό παρά να την ξανάκυνηγήσεις;

όταν το ανεκτίμητο γίνεται καθημερινότητα λόγω εγρήγορσης του παγκόσμιου εγώ;

όταν η ανήθικη σκέψη που είχες, γίνεται μόδα και την κάνουν όλοι και χαμογελάνε ευτυχισμένοι, όπως χαμογελάνε μετά τις πορείες;

όταν πας σε μια πορεία και ύστερα όλοι χαμογελάνε στο καφενείο και στο δίκτυο;

λες και χτύπησαν κάρτα.

Δηλώνω όχι εδώ, όποιος κι αν είναι.

Δε γαμιέται..

Το μη είναι, έτσι κι αλλιώς είναι πιο ενδιαφέρον.

Εγώ, όπως και πολλοί από εσάς δεν ανήκουμε εδώ ρε...

Άντε πάμε να φύγουμε...

non-toxic

2007-12-15T08:27:00.001-08:00

ποτέ μην αποφασίσεις πως είσαι σε σκατοπερίοδο

2007-12-13T14:38:00.000-08:00

Δεν μπορώ τους ανθρώπους πια. Δεν τους πολυκαταλαβαίνω. Έχουν φασιστικές αντιλήψεις περί του διαπροσωπικού. Είναι υπερβολικά φορτικοί. Δηλαδή, δεν γίνεται να βρίσκεις ένα μαλάκα να γουστάρεις και να αφοδεύεις πάνω του όλο το παρελθόν σου, και πάρε και γαϊδούρα το μέλλον μου. Και κοίταξε να μην τα σκατώσεις έτσι αγάπη;. Ε όχι ρε αγάπη, δεν είναι πράγματα αυτά.

αγανάκτηση

2007-12-13T08:06:00.000-08:00

Ο Σπύρος έγραφε:

«Μας περίμεναν να στριμωχτούμε στη γωνία του παρόντος και να περιμένουμε άπρακτοι. Ποιος τους κάλεσε στον δικό μας άδικο συρφετό; Ποιος έδωσε το δικαίωμα σε αυτούς να κρίνουν το παρελθόν μας σαν σημαία;. Γιατί σκοτώνουν την ελπίδα, επικροτώντας την; Ποιοι είστε εσείς βρε μαλάκες που θα μου σκοτώσετε την ελπίδα; Γιατί πρέπει να σας φοβάμαι; Νομίζετε πως η πραγματικότητά σας είναι διαφορετική; Βγείτε από το γυαλί και τα λέμε μετά αν θα μιλάτε για λακούβες και για λάχανα. Γελοίοι. Η γιαγιά μιας φίλης μου συνήθιζε να λέει πως τα σκατά όσο τα ξεψιρίζεις τόσο περισσότερο βρομάνε. Πια, δεν μπορούμε να ξεχωρίσουμε τους ξεψιριστές από τα σκατά. Γαμημένα μίντια. Έπρεπε να πέσετε στον δικό μου πλανήτη;

Μας περιμένουν εκεί. Να ανεβούμε, να κατέβουμε και ύστερα πάλι εκεί. Στην καθημερινότητα. Εκεί. Εκεί μπορούν να μας γαμούν ανενόχλοιτοι. Να μας κρίνουν. Η κρίση. Η κρίση της πραγματικότητας. Ένας ωκεανός από λάθος πληροφορίες. Ο Ιωβ σε χορό με πουτάνες. Γάτα μπορεί και καπνίζει. Σκύλος γνωστού επιχηρηματία αυτοκτόνησε τρώγοντας ψάρια ομελέτα. Δεκαεφτάχρονος τρώει ένα στατοδοχείο στο κεφάλι και παθαίνει αμνησία. Κάποιος αυτοπυρπολείται. Αποκάλυψη: Ραδιοφωνικός σταθμός της πόλης μας έκανε χρόνιο λαθρεμπόριο από πλαστικά τεκτενόμενα καλοριφέρ και τα πουλούσε στο Άλφα του Λαγού σε τιμή πέντε. (5). Προσοχή! Είναι δίπλα σας κυρίες και κύριοι! Παρανοικός τύπος έφαγε το πτώμα της μάνας του και μετά σκότωσε μια αράχνη στη γωνία του τείχου με τσεκούρι. Απευθείας σύνδεση με τη γιαγιά από δίπλα που, σαν ρουφιάνος σε απόσυρση είδε την όλη φάση. « Ναι σας λέω, αφού πήρε το τσεκούρι και την σκότωσε! Το είδα!» Τοπικός διεφθαρμένος σε ροζ τοκ σόου με τους γονείς του και τον πεθαμένο παππού του. Απευθείας σύνδεση. Ο καιρός. Βροχερός. Και μερικός πόλεμος σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του κόσμου, όπως εμείς δεν θέλουμε να ξέρουμε. Σας αγαπάμε. Σας προστατεύουμε. Σας εκπαιδεύουμε για να γίνετε ζόμπι. Ταξίδι στον Κρόνο. Πάρτε εισιτήριο τώρα! Δεν προλαβένετε! Πρώτη πτήση το 2021. Ένας έμπορος πλαστικών κουταλιών παίρνει πορτοφόλι από τον δρόμο και το παραδίδει στις αρχές, αλλά όπως αποκαλύφτηκε μετά από έρευνα του καναλιού μας το είχε ΚΛΕΨΕΙ κυρίες και κύριοι και το επέστρεψε για να πουλήσει μούρη στην τιβί. Τιβί, τιβί, τιβί. Ένας μέσος καταναλωτής επιλέγει εκείνο το άρωμα. Το τέλος του κόσμου έρχεται. Εσύ τι κάνεις; Θα μείνεις ακόμη με την ίδια οδοντόβουρτσα; Είσαι φτωχός; Δεν μας νοιάζει! Θα πάρεις καινούργιο αμάξι. Είσαι σε σπίτι χωρίς τηλεόραση; Είσαι επικύνδυνος! Θρίλερ κυρίες και κύριοι! Η Τσέσσικα έχασε το καναρίνι της. Ποιοι το απήγαγαν; Πολλοί συντελεστες του μεταμοντέρνου τίποτα μιλούν στην κάμερά μας: «Αυτοί οι ταλιτέτοιο τους απηγαγαν μωρε.. λες και δεν τα ξέρουμε..προσπαθούν να μας βάλουν κάτω και αυτοί και οι Τούρκοι και η Νότια Κίνα και οι Αρειανοί με τους Ρώσους και τους κατοίκους του Έβδομου Ωμέγα αλλά δεν θα τα καταφέρουν. Ναι μωρέ, όλοι φταίνε τι σε νοιάζει τώρα; Ωχ ρε αδελφάκι άραξε να πούμε. Ξέρω εγώ τι σου λέω.» Ρωτάς τον νέο στο δρόμο: Τον ξέρεις τον Ρουσώ; «Ποιόν, αυτόν από το φαιημ στόρυ;» Επικύνδυνη επιδιμία πλησιάζει. Η Λήθη σας χτυπάει την πόρτα. Ανοίχτε! ΤΙΒΙ! Όχι! Μην κάνετε τίποτα! Μην κουνηθείτε! Αφήστε τους δέκτες σας ανοικτούς!

Το Χάος που διαμελίζεται σε χιλιάδες κομματάκια και πια μπορείς κι εσύ να ροκανίσεις λίγο. Κι ένας Θεός από πάνω. Είναι για γέλια.

Γελοία πραγματικότητα. Γι’ αυτό και άλλωστε έχει πλάκα να την κυνηγάς. Αρχίζεις και νομίζεις πως άρχισες, μέχρι να καταλάβεις πως έχεις ξεκινήσει, τελείωσες, και όταν καταλάβεις πως είσαι πια στη μέση του ταξιδιου καιταλαβαίνεις πως δεν έχεις ξεκινήσει καν. Γελοία πραγματικότητα. Πολύ γρήγορη για τους ανθρώπους, πολύ άχρηστη για τα ζώα, πολύ πολύπλοκη για να την καταλάβει κάποιος. Τι την κάνεις; Την κυνηγάς. Κυνηγάς τις συνέχειές σου μέσα της. Άντε και καλή μας προσγείωση. Που; Λοιπόν.. διάλειμα για διαφημήσεις..»

2007-12-13T07:56:00.000-08:00

2007-12-13T07:53:00.001-08:00

2007-12-12T12:01:00.000-08:00

2007-12-12T09:48:00.000-08:00

2007-12-11T13:50:00.001-08:00

2007-12-10T12:54:00.000-08:00

2007-12-10T10:10:00.000-08:00

Μολότωφ στον παράδεισο

2007-12-08T15:42:00.000-08:00

είχε πανσέληνο και
πήγα στην ταράτσα να την φωτογραφήσω

όπως τις προάλλες
είχε ένα φοβερό ηλιοβασίλεμα και
κάθισα να το χαζέψω.

μόνος ήμουν, σαν βλάκας φαινόμουν,
εκτός από μερικούς που με πέρασαν για καλλιτέχνη ή ερωτευμένο,
ή ακόμα χειρότερα
και τα δύο μαζί

την απουσία Σου κανείς δεν την σκέφτηκε
γι'αυτό και δεν τράβηξα καμία φωτογραφία στην ταράτσα,
έμεινα εκεί και κοιτούσα σα μαλάκας
αμήχανα
σαν ρομαντικός θα έλεγε κάποιος

Έχω κουραστεί να βλέπω προκάτ divine ομορφιές

έχω κουραστεί από την απώλεια πραγματικής, ανθρώπινης ομορφιάς

αν βήξω, θα βγάλω μια άρρωστη
αυτόφωτη
τυφλή κραυγή

αν ζω μέσα στην πραγματικότητα
(θεωρώντας την πραγματικότητα ως ένα σύνολο εμπειριών)
τότε έχω πέσει χαμηλά
και δεν βλέπω πια
ούτε Εσένα να έρχεσαι
με τα γκρι σου γένια να με βοηθάς.

Στην πραγματικότητα, σε βλέπω ξυρισμένο και χοντρό από την ακινησία,
να γελάς.

Γι' αυτό, να με προσέχεις.

Αν ο παράδεισος είναι έτσι όπως Λες,
καίγεται εύκολα..

Τις κυριακές είναι καλύτερα

2007-12-08T15:33:00.000-08:00

Τις κυριακές είναι καλύτερα

Βασιλεύει μια κλειστή αγωνία για το αύριο,
η αβεβαιότητα να γαμάει τους κανόνες
αλλά εσύ εκεί, να προσπαθείς να φτιάξεις το μοτίβο.

Η διαρκής υπέρβαση φέρνει κακό πυρετό.

Θέλω να μπορώ να εύχομαι αλλά δεν ξέρω αν μπορώ να εύχομαι.

Θέλω άλλα πράγματα, αλλά δεν ξέρω τι να τα κάνω.

Να καίγονται τα μάτια σου μπροστά στην Αλήθεια
και να ζητάς μια απλή ασπιρίνη.

Να είχες ουράνια τόξα στην τσέπη και να τσιγγουνευόσουν να τα μοιραστείς.

Να σε κοιτούσε η σκιά σου και να γυρνούσες από την άλλη.

Να στέκεσαι μόνος σου
ανάμεσα σε ουρανό και γη
και να λες απλά γιατί

όχι τι έκανα λάθος.

Απλά Γιατί.

η αυτοπραγμάτωση σβήνει εκεί που αρχίζει η κλασσική αισθητική
η άρνηση της ηθικής περνάει από το μυαλό σου
αλλά θέλεις να φας πίτσα και να δεις τηλεκόλαση.

η τραγική εμπειρία της ανθρώπινης σήψης περνάει και φεύγει

"Από Δευτέρα" λες

Αλλά έχουν περάσει ένα δισεκατομμύριο δευτέρες από τότε που
τα πρώτα πλάσματα ύμνησαν την θεώρηση του υπάρχειν.

Η υποταγή σε έναν παγκόσμιο ρυθμό
η σιγή
η γαλλική επανάσταση να σκονίζεται σε κάποια ιστοσελίδα

ο άνθρωπος είναι αυτό που φοβάται
ή τουλάχιστον
αυτό προσπαθεί να γίνει.

αναπνέεις ως νεκρός
δεν φοβάσαι πια
μπας και έρθει αυτή η πουτάνα μέρα
αναπνέεις σαν πνιγμένος
μπας και έρθει το αύριο
τι μένει εκτός σκοινιού, ποτέ δεν ξέρω...
όταν με ρωτάνε τι να περιμένω δεν ξέρω
εκείνο το σκοινί λέω μηχανικά
χωρίς απαραίτητα να εννοώ την αυτοκτονία
πολύ περρισότερο θέλω να ξέρω πως μπορώ να αυτοκτονήσω
παρά να αυτοκτονήσω

και τόσος ΄θορυβος γενικά εκεί έξω
δεν μένει τίποτα
δεν υπάρχει τίποτα

τα πάντα είναι δικά μου τίποτα δεν είναι αληθινό
χάθηκα στη διαδικασία
στην ευχαρίστηση που πρόσφερε
αυτό που λες

κενό

μέσα στην αγάπη, πότε ήμουν που αρνήθηκα να πεθάνω
γιατί σε πιστεύω
ο θάνατος
είναι ακόμη ένα
τίποτα
ένα ακόμη
τίποτα

μπορεί να καταφέρω να μην κάνω τίποτα από αυτά.
Να καταφέρω να μην είμαι και να μην γίνω τίποτα απολύτως.

Ακριβώς αυτό.

Τίποτα απολύτως.

2007-12-07T08:29:00.000-08:00

2007-11-30T11:58:00.000-08:00

2007-11-25T17:09:00.000-08:00

2007-11-22T06:50:00.000-08:00

2007-11-19T13:52:00.000-08:00

Ένας ακόμη τρόπος να πληρώνεις το πάγιο

κοφτερό σαν πρωινό φως, εκτυφλωτικό

η καταστροφή έχει ήδη προπληρωθεί

φοράει τη μάσκα κατάσαρκα

πένθιμο προσεκτικό άρωμα κάτω από τα σκέλια της

πως να πάψω να φωνάζω..

ελπίδες να αλλάζουν το σχήμα του κελιού
κρεμασμένες σειρήνες υπό το κόκκινο φως

τι να κρυφαλέγανε εκεί απ'έξω απότομα, κοφτά, ενώ εγώ έκανα πως κοιμόμουν

σαν πολυτέλεια, προσευχόμαστε για βροχή, ή μια ανάρρωση της τρέλας

μια αυτοκτονία στο βάθος του καθρέφτη,
ή,
ένα χάδι στο πέτσινο μέτωπο εκείνου που δεν έφταιγε

Το ένα φτυάρι να μαζεύει από το μαύρο χορτάρι απανθρακωμένες ελπίδες
Το άλλο να μαζεύει ευθύνες

Το τρίτο να φτυαρίζει όλη αυτή την φρίκη

Όρθιος, γυμνός, τυφλός, δίπλα στο χαμό από αποκόμματα εφημερίδων

τι παράξενη μέρα

και όλο γερνάει και αστράφτει μέσα στο πλαίσιο που βάναυσα της φόρεσα

αγκαλιάζοντας μικρές σκιές

συγνώμη που σε πήρα στο δρόμο μου

συγνώμη για τον αθέατο πρόδρομο ενός καλύτερου κόσμου

ξανανοίγω τα καμένα μάτια
τι παράξενη μέρα

όλη νύχτα βούιζε το κόχλασμα του νερού στα μηνίγγια μου
όλη νύχτα φάνταζα σαν ανθισμένη ματιά κάποιου διανοητικά καθυστερημένου
βρασμένη στο ρυθμό των αισθήσεων
χεσμένη στο ρυθμό της εκλογικής εμμηνόπαυσης..

τα πάντα υποθέσεις μέσα σε ένα συλλογικό συνειδητό
τα πάντα διαπιστευτήρια
ανάπηρων
αναπολημένων
αισθήσεων

ένα βουνό μέσα στο στόμα μου
μια φωτιά στα σωθικά μου
ο χρόνος έπιανε όλο το σκεύος του παρόντος

μια καλημέρα,
πια,
να μην κατορθώνεις να πεις...

Το μαύρο σκοτάδι της κάθε ημέρας που έρχεται είναι δικό μας σφάλμα..

2007-11-10T10:51:00.000-08:00

Κάθε που νυχτώνει
σκέφτομαι εκείνον τον μισοσβησμένο άτλαντα

που σιωπεί στη τσέπη μου

εκείνο το τηλέφωνο που έμοιαζε περίστροφο

εκείνη την κοπέλα με τα μπλε παπούτσια που τόλμησε να αυτοκτονήσει βλέποντας την ανατολή

εκείνον τον φίλο που του έκοψα τα φτερά
όταν ακόμη νόμιζα πως όλοι είμαστε καταδικασμένοι

Όσο μας περιμένουν άδειες μέρες,
τόσο προτιμώ να ξύνω τις υπάρχουσες αιτίες

μπας και βρω κάποιον θησαυρό

παρά να τις μπαλώνω άτσαλα

πλέκοντας στον ορίζοντα δοκιμασμένες πληγές.

αιώνια επιστροφή

2007-10-18T08:15:00.000-07:00

” Η «αιώνια επιστροφή» είναι ιδέα μυστηριώδης και ο Νίτσε, με την ιδέα αυτή, έφερε πολλούς φιλοσόφους σε δύσκολη θέση: σκέψου δηλαδή ότι μια μέρα όλα πρόκειται να επαναληφθούν όπως ήδη τα έχουμε ζήσει και ότι ακόμα κι η επανάληψη αυτή θα επαναλαμβάνεται ασταμάτητα! Τι πάει να πει αυτός ο χωρίς νόημα μύθος;
Ο μύθος της αιώνιας επιστροφής μας λέει, αρνητικά, ότι η ζωή που μια για πάντα θα εξαφανιστεί και δεν θα ξανάρθει, μοιάζει με σκιά, ότι δεν έχει βάρος, ότι ήδη από σήμερα είναι πεθαμένη, κι ότι, όσο άσπλαχνη, όσο ωραία, όσο λαμπερή κι αν είναι, αυτή η ομορφιά, αυτή η φρίκη, αυτή η λαμπρότητα, δεν έχουν κανένα νόημα”

Μίλαν Κούντερα, η αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι

Στην θεωρία (ή καλύτερα 'ομοίωμα θεωρίας' , όπως το αναφέρει ο Deleuze) της 'αιώνιας επιστροφής' ο Νίτσε αναδεικνύει τη σημασία του 'είναι του γίγνεσθαι' και της κυκλικής του αναγκαιότητας. Ο κόσμος του Νίτσε μπορεί να θεωρηθεί ένα ομοίωμα, ένα αντίγραφο που αναπαράγεται στο διηνεκές: 'επειδή σε κάθε στιγμή είναι επανάληψη, ομοίωμα πραγμάτων που συνέβησαν ήδη απεριόριστες φορές'. Ή όπως αναφέρεται κάπου αλλού: 'Εάν το σύμπαν είχε μια θέση ισορροπίας, εάν το γίγνεσθαι είχε κάποιο σκοπό ή μια τελική κατάσταση, θα τα είχε ήδη πετύχει'.
Ό,τι αποκλείεται από την ' αιώνια επιστροφή ' ό,τι δεν ξαναγυρνά, είναι αυτό που προσπαθεί να τεθεί ως μοναδικό μοντέλο, ως πρωτότυπο 'εκτός χρόνου', ως αυτό που διακρίνει το γνήσιο από το αντίγραφο.

Deleuze Gilles 2002 'Ο Νίτσε και η φιλοσοφία' εκδ. Πλέθρον

Αναλογιζόμενος τη φύση του χρόνου, ο Νίτσε εμπνεύστηκε την «αιώνια επιστροφή». Υποθέτοντας ότι ο άνθρωπος ζει ξανά και ξανά, στην αιωνιότητα, αναρωτήθηκε ποιος άνθρωπος θα επιθυμούσε να ξαναζήσει την ίδια ζωή, απαράλλαχτη, χωρίς να αλλάξει τίποτε από αυτήν. Αυτός που θα επιθυμούσε κάτι τέτοιο θα ήταν ο «υπεράνθρωπος», ένα πλάσμα ανώτερο από το συνηθισμένο άνθρωπο, που διαφέρει, όπως έλεγε, από τον κοινό άνθρωπο όσο ο πίθηκος από τον άνθρωπο. Πίστευε ότι ο άνθρωπος πρέπει να γίνει «υπεράνθρωπος» και να σταματήσει να προσβάλλεται από τη λύπη, να μην υποφέρει, να μην επηρεάζεται από τις δοξασίες για μεταθανάτια ζωή και τις ηθικές ιδέες της κοινωνίας. Κάποια ιστορικά πρόσωπα που θα μπορούσαν να χρησιμεύσουν ως πρότυπά του ήταν ο Σωκράτης, ο Ιησούς, ο Ιούλιος Καίσαρ, ο Λεονάρντο ντα Βίντσι, ο Γκαίτε, ο Ναπολέων.
Πρέπει να αναφέρουμε ότι το όνομα του Νίτσε συνδέθηκε τελείως άδικα με το ναζισμό και το φασισμό. Ο ίδιος ήταν σφοδρός πολέμιος του εθνικισμού και του αντισημιτισμού. Ωστόσο, η αδελφή του, Ελιζαμπέτ, είχε παντρευτεί έναν άνδρα αντίθετης ιδεολογίας. Καθώς ήταν η μοναδική διαχειρίστρια της πνευματικής κληρονομιάς του, θέλησε να παρουσιάσει τον αδερφό της ως φορέα εθνικιστικών ιδεών. Έτσι, μετά το θάνατό του, εξέδωσε σημειώσεις του, τις οποίες ο ίδιος είχε διαγράψει, και γενικότερα πλαστογράφησε και επενέβη στα γραπτά του. Έτσι για πολλά χρόνια αμαυρώθηκε το όνομα του Νίτσε και δημιουργήθηκε σύγχυση για τις ιδέες του...

__________________
Ειρήνη Μαραγκόζη

RISING

2007-10-16T10:08:00.001-07:00

η παράλογη ελευθερία

2007-10-13T09:29:00.000-07:00

Τώρα το κυριότερο έγινε. Δεν μπορώ ν' αρνηθώ τις λίγες αλήθειες που ξέρω. Αυτό που ξέρω, αυτό που είναι σίγουρο, αυτό που δεν μπορώ ν' αρνηθώ, αυτό που δεν μπορώ ν' απορρίψω, αυτά έχουν σημασία. Το κομμάτι του εαυτού μου που ζει μ' αβέβαιες νοσταλγίες μπορεί ν' αρνηθεί τα πάντα, εκτός απ' τον πόθο της ενότητας, την επιθυμία της εξήγησης, την ανάγκη για σαφήνεια και συνοχή. Μπορώ να τα' αρνηθώ όλα μέσα σ' αυτό τον κόσμο που με περιβάλλει, με πιέζει και με διαπερνάει, εκτός απ' αυτό το χάος, απ' αυτό τον τυχαίο βασιλιά, απ' αυτήν τη θεία ισορροπία που γεννιέται απ' την αναρχία. Δεν ξέρω αν υπάρχει ένα νόημα ανώτερο απ' τον κόσμο. Αλλά ξέρω πως δε γνωρίζω αυτό το νόημα και πως μου είναι αδύνατο για την ώρα να το μάθω. Μια σημασία έξω απ' την ύπαρξή μου, τι μπορεί να σημαίνει για μένα; Μονάχα μ' ανθρώπινα δεδομένα μπορώ να καταλάβω. Αυτό που αγγίζω, αυτό που μ' αντιστέκεται, να τι καταλαβαίνω. Ξέρω ακόμα πως αυτές τις δυο βεβαιότητες, την επιθυμία μου γι' απολυτότητα κι ενότητα και το ότι δεν μπορώ να εξηγήσω λογικά και με αιτιολογίες αυτό τον κόσμο, αδυνατώ να τις συμβιβάσω. Ποια άλλη αλήθεια μπορώ ν' αναγνωρίσω ειλικρινά, χωρίς την παρέμβαση μιας ανύπαρκτης ελπίδας που δεν έχει καμιά σημασία μέσα στα όρια της ύπαρξής μου;
Αν ήμουν δέντρο ανάμεσα σε δέντρα, γάτα ανάμεσα σε ζώα, αυτή η ζωή θα είχε ένα νόημα ή, αυτό το πρόβλημα δε θα υπήρχε καν, γιατί θ' αποτελούσα ένα κομμάτι αυτού του κόσμου. Θα ή μ ο υ ν αυτός ο κόσμος που του εναντιώνομαι μ' όλη μου τη συνείδηση, απαιτώντας επίμονα να συμφιλιωθώ μαζί του. Αυτή η απλούστατη λογική με φέρνει αντιμέτωπο μ' ολόκληρη τη δημιουργία. Δεν μπορώ να την αρνηθώ διαγράφοντάς την. Οφείλω λοιπόν, να μείνω πιστός στην αλήθεια μου. Οφείλω να υποστηρίξω εκείνο που μου παρουσιάζεται τόσο φανερά, ακόμα κι αν είμαι αντίθετος. Και τι αποτελεί την ουσία αυτής της σύγκρουσης, αυτής της απόστασης ανάμεσα στον κόσμο και το πνεύμα μου, εκτός από τη συνείδησή μου; Εάν, λοιπόν, θέλω να μείνω πιστός στην αλήθεια μου, αυτό θα το πετύχω με την βοήθεια μιας αδιάκοπης συνείδησης, πάντα ανανεωμένης, πάντα έντονης. Για την ώρα, μου χρειάζεται αυτή η συνείδηση. Αυτή την ώρα, το παράλογο, τόσο εύκολο και τόσο δύσκολο μαζί για να το κατακτήσω, ξαναμπαίνει στη ζωή ενός ανθρώπου και ξαναβρίσκει την πατρίδα του. Αυτή την ώρα ακόμα, το πνεύμα μπορεί ν' αφήσει τον άνυδρο και ξερό δρόμο του φωτεινού αγώνα. Το παράλογο, τώρα, εμφανίζεται στην καθημερινή ζωή. Ξαναβρίσκει τον κόσμο που ανήκει το ανώνυμο "ον", αλλ' από εδώ και στο εξής ο άνθρωπος ξαναγυρίζει σ' αυτόν φέρνοντας μέσα του την επανάσταση και τη λογική. Σταμάτησε να ελπίζει. Βασίλειό του, είναι, επιτέλους, αυτή η κόλαση του παρόντος. Όλα τα προβλήματα ξαναγίνονται πολύπλοκα. Μπροστά στο λυρισμό σχημάτων και χρωμάτων παύει να υπάρχει αφηρημένη επιφάνεια. Οι αντιφάσεις του πνεύματος ζωντανεύουν και ξαναβρίσκουν το άθλιο και υπέροχο καταφύγιο της ανθρώπινης καρδιάς. Δεν εξηγήθηκε τίποτα. Αλλάζουν, όμως, όλα όψη. Που πάμε; Πρόκειται να πεθάνουμε, να γλιτώσουμε με το πήδημα, πάμε να ξαναχτίσουμε με ιδέες και σχήματα ένα σπίτι στα μέτρα του; Ή θα μπορέσουμε ν' αντέξουμε την τρομερή κι υπέροχη συνθήκη του παράλογου; Μ' αυτά τα δεδομένα, ας κάνουμε μια τελευταία προσπάθεια για να φτάσουμε στις απόψεις μας. Σ' αυτό τον παράλογο κόσμο, το κορμί, η τρυφερότητα, η δημιουργία, η δράση, η ανθρώπινη αξιοπρέπεια, θα ξαναβρούν τότε τη θέση τους. Ο άνθρωπος θα ξαναβρεί, επιτέλους, σ' αυτόν το κρασί του παράλογου και το ψωμί της αδιαφορίας που μ' αυτά διατηρεί το μεγαλείο του.
Ας σταθούμε κι άλλο στη μέθοδο: πρέπει να επιμείνουμε. Σε κάποιο σημείο της πορείας του, ο παράλογος άνθρωπος προκαλείται. Μπορεί να μην υπάρχουν θεοί, αλλ' απ' την ιστορία δε λείπουν ούτε οι θρησκείες, ούτε οι προφήτες. Του ζητάνε να κάνει ένα άλμα. Μπορεί ν' απαντήσει ότι δεν καταλαβαίνει καλά, ότι αυτό δεν είναι σαφές. Θέλει να κάνει μονάχα εκείνο που καταλαβαίνει απόλυτα. Του λένε να είναι σίγουρος πως πέφτει στο αμάρτημα της αλαζονείας, μα δεν καταλαβαίνει την έννοια της αμαρτίας, δεν καταλαβαίνει πως στο τέλος ίσως βρίσκεται η κόλαση, δε διαθέτει αρκετή φαντασία για να φανταστεί αυτό το παράδοξο μέλλον. Του λένε πως χάνει την αιώνια ζωή, μα αυτό του φαίνεται ανόητο. Θέλουν να τον πείσουν πως είναι ένοχος. Αυτός νοιώθει αθώος. Πραγματικά, αυτή μονάχα νοιώθει, την ανεπανόρθωτη αθωότητά του. Αυτή του επιτρέπει τα πάντα. Έτσι, απαιτεί από τον εαυτό του, μ ο ν ά χ α να ζει μ' αυτό που ξέρει, να συμβιβάζεται μ' αυτό που υπάρχει χωρίς ν' αφήνει να παρεμβαίνει τίποτα το αβέβαιο. Του απαντούν πως δεν είναι τίποτα βέβαιο. Αλλ' αυτό, τουλάχιστον, είναι μια βεβαιότητα. Αυτή αντιμετωπίζεται: θέλει να μάθει αν είναι δυνατόν να ζει χωρίς ελπίδα.

Τώρα μπορώ να πλησιάσω την έννοια της αυτοκτονίας. Έχουμε ήδη καταλάβει ποια εξήγηση μπορούμε να της δώσουμε. Εδώ, το πρόβλημα αντιστρέφεται. Προηγουμένως χρειαζόταν να μάθουμε αν η ζωή έπρεπε να 'χει ένα νόημα για να τη ζήσει κανείς. Αντίθετα, εδώ φαίνεται πως όσο η ζωή δεν έχει νόημα, τόσο καλύτερα μπορεί να τη ζήσει κανείς. Το να ζεις μια εμπειρία, ένα πεπρωμένο, σημαίνει πως τα δέχεσαι απεριόριστα. Επομένως, δε θα ζήσεις σ' αυτό το πεπρωμένο, ξέροντας πως είναι παράλογο, εάν δεν κάνεις το παν για να κρατήσεις μπροστά σου αυτό το παράλογο που το διέκρινες με τη βοήθεια της συνείδησης. Όταν αρνιέσαι ένα πόλο της αντίθεσης που υπάρχει, αρνιέσαι ολόκληρη την αντίθεση. Όταν καταργείς τη συνειδητή επανάσταση, αποφεύγεις το πρόβλημα. Το θέμα της μόνιμης επανάστασης μεταφέρεται έτσι στην ατομική εμπειρία. Το να ζεις σημαίνει πως κάνεις να ζει το παράλογο. Το κάνεις να ζει, πριν απ' όλα, σημαίνει πως το αντιμετωπίζεις. Αντίθετα από την Ευρυδίκη, όταν το αποφεύγεις, το παράλογο δεν υπάρχει. Έτσι, μια απ' τις λίγες φιλοσοφικές συγγενικές θέσεις που πρέπει να πάρεις, είναι η επανάσταση. Αποτελεί την αδιάκοπη αντίσταση του ανθρώπου, την έκφραση της αβεβαιότητάς του. Είναι το αποτέλεσμα μιας αναπόφευκτης ειλικρίνειας. Στην κάθε στιγμή της αντιμετωπίζει τον κόσμο σαν πρόβλημα. Ακόμα, ο κίνδυνος προσφέρει στον άνθρωπο τη μοναδική ευκαιρία να την αισθανθεί, όπως η μεταφυσική επανάσταση ξεδιπλώνει τη συνείδηση σ' όλο το μήκος της εμπειρίας. Αποτελεί τη σταθερή τοποθέτηση του ανθρώπου μπροστά στον εαυτό του. Δεν κοιτάζει τον ουρανό, καμιά ελπίδα δεν κλείνει μέσα της. Η επανάσταση αυτή εκφράζει τη βεβαιότητα ενός συντριπτικού πεπρωμένου, όχι την υποταγή σ' αυτό.
Εδώ παρατηρούμε με ποιο τρόπο η παράλογη εμπειρία δεν καταλήγει στην αυτοκτονία. Μπορούμε να πιστέψουμε, αδικαιολόγητα όμως, πως η αυτοκτονία είναι φυσική συνέπεια της επανάστασης. Αλλά η αυτοκτονία δε διανοείται τη λογική της κατάληξη. Αφού προϋποθέτει τη συγκατάθεση, εκφράζει ακριβώς την αντίθεσή της. Με την αυτοκτονία, όπως με το άλμα, ομολογείς ότι υπάρχουν όρια. Έχει συμπληρωθεί το παν, ο άνθρωπος επιστρέφει στην ουσιαστική του ιστορία. Αποφεύγει το μέλλον, το μοναδικό και τρομερό μέλλον του αφού βυθίζεται μέσα σ' αυτό. Κατά κάποιο τρόπο, με την αυτοκτονία το παράλογο παύει να υπάρχει. Πεθαίνει μαζί της. Αλλά ξέρω πως για να διατηρηθεί, το παράλογο δεν πρέπει να εξαφανιστεί. Στο μέτρο που συνειδητοποιεί κι αρνιέται συγχρόνως το θάνατο, αποφεύγει την αυτοκτονία. Το σχοινί που διακρίνει σε μερικά μέτρα ο καταδικασμένος σε θάνατο, βρίσκεται στο χείλος της τελευταίας του σκέψης, στην άκρη της τρομακτικής του πτώσης. Πραγματικά, ο θανατοποινίτης είναι αντίθετος στην αυτοκτονία.
Αυτή η επανάσταση δίνει στη ζωή αξία. Απλωμένη σ' όλο το μήκος μιας ύπαρξης, της προσφέρει το μεγαλείο της. Για έναν άνθρωπο χωρίς παρωπίδες δεν υπάρχει ωραιότερο θέαμα από το θέαμα της περηφάνειας ιδωμένο με μια ανώτερη πραγματικότητα. Πραγματικά, το θέαμα της ανθρώπινης περηφάνειας είναι μοναδικό. Όλοι οι εξευτελισμοί είναι μηδέν. Το μάθημα που δίνει το πνεύμα στον εαυτό του - να έχει σιδερένια θέληση, να βλέπει σωστά - κλείνει μέσα του κάτι δυνατό, κάτι ανεπανάληπτο. Εάν αυτή η πραγματικότητα που εκφράζει το μεγαλείο του ανθρώπου ελαττωθεί, θα μειωθεί συγχρόνως και ο ίδιος ο άνθρωπος. Τώρα, καταλαβαίνω γιατί οι θεωρίες που μου τα εξηγούν όλα με μειώνουν την ίδια στιγμή. Μ' απαλλάσσουν απ' το βάρος της ζωής μου που, παρ' όλα αυτά, πρέπει να το κουβαλάω μόνος μου. Σ' αυτή τη δίνη, μονάχα μια σκεπτικιστική μεταφυσική που συνδέεται με μια αρνητική ηθική, μπορώ να δεχτώ.
Συνείδηση κι επανάσταση, αυτές οι αρνήσεις πάνε κόντρα στην παραίτηση. Τις εμψυχώνει να εναντιώνονται κάθε τι το ανεξάντλητο και γεμάτο πάθος που υπάρχει σε μια ανθρώπινη καρδιά. Αυτή η καρδιά πρέπει να πεθάνει χωρίς να συμβιβαστεί, χωρίς να συναινέσει. Η αυτοκτονία είναι σφάλμα. Ο παράλογος άνθρωπος πρέπει να εξαντλεί τα πάντα και να εξαντλείται. Το παράλογο είναι γι' αυτόν το μεγάλο του πάθος, αυτό που του επιτρέπει να συνεχίζει μια μοναδική προσπάθεια, γιατί ξέρει πως σ' αυτήν τη συνείδηση και σ' αυτή την καθημερινή επανάσταση υπάρχει η μοναδική του αλήθεια, η πρόκληση. Αυτή είναι η πρώτη συνέπεια.

Αν δεχτώ αυτήν τη στάση που υφίσταται όλες τις συνέπειες (και τίποτ' άλλο) μιας ξεκαθαρισμένης έννοιας, αντιμετωπίζω ένα δεύτερο παράδοξο. Για να μείνω πιστός σ' αυτήν τη μέθοδο, δεν ασχολούμαι καθόλου με το πρόβλημα της μεταφυσικής ελευθερίας. Δε μ' ενδιαφέρει να μάθω εάν ο άνθρωπος είναι ελεύθερος. Μονάχα την προσωπική μου ελευθερία μπορώ να αποδείξω. Δεν μπορώ να έχω γι' αυτή μια αόριστη γνώση, αλλά μερικές σαφείς απόψεις. Το πρόβλημα της "ελευθερίας εν εαυτή" δεν έχει νόημα. Γιατί, μ' έναν εντελώς διαφορετικό τρόπο, είναι συνδεδεμένο με το πρόβλημα του Θεού. Το να μάθω εάν ο άνθρωπος είν' ελεύθερος προϋποθέτει πως ξέρω αν είναι δυνατό ν' ανήκει σε κάποιον. Ο ιδιαίτερος παραλογισμός αυτού του προβλήματος οφείλεται στο ότι η ίδια η γνώση που θέτει το πρόβλημα της ελευθερίας, τη στιγμή που το θέτει, αφαιρεί απ' αυτό κάθε νόημα. Γιατί μπροστά στον Θεό, το πρόβλημα της ελευθερίας είν' ευκολότερο απ' το πρόβλημα του κακού. Ξέρουμε το διαζευκτικό: ή δεν είμαστε ελεύθεροι κι ο παντοδύναμος Θεός είναι υπεύθυνος για το κακό. Ή, είμαστε ελεύθεροι κι υπεύθυνοι μα ο Θεός δεν είναι παντοδύναμος. Όλες οι σοφιστείες των σχολών ούτε πρόσθεσαν ούτε αφαίρεσαν τίποτα απ' την αντίθεση αυτού του παράδοξου.
Γι' αυτό δεν μπορώ να ενθουσιάζομαι επιπόλαια ή να αρκεσθώ στον απλό ορισμό μιας έννοιας που μου διαφεύγει και χάνει το νόημά της απ' τη στιγμή που ξεπερνάει τα πλαίσια της ατομικής μου εμπειρίας. Δεν μπορώ να καταλάβω αυτό που πιθανό να ήταν μια ελευθερία προσφερόμενη από μια ανώτερη ύπαρξη. Έχω χάσει την αίσθηση της ιεραρχίας. Για την ελευθερία δεν μπορώ να έχω παρά την αντίληψη που έχουν γι' αυτή ο φυλακισμένος ή ο σύγχρονος πολίτης μέσα στο Κράτος. Η μόνη που ξέρω είναι η πνευματική ελευθερία και η ελευθερία της δράσης. Μ' αυτά τα δεδομένα λοιπόν, αφού το παράλογο αποκλείει κάθε μου ελπίδα για αιώνια ελευθερία γίνεται αιτία να στρέψω στο αντίθετο την ελευθερία της δράσης μου. Αυτή η έλλειψη ελπίδας και μέλλοντος αποτελεί μια επαύξηση στην ετοιμότητα του ανθρώπου..
Ο συνηθισμένος άνθρωπος, προτού γνωρίσει το παράλογο, ζει θέτοντας σκοπούς, φροντίζει για το μέλλον ή για τη δικαίωσή του (όσο γι' αυτά δεν υπάρχει θέμα). Εκτιμάει τις ευκαιρίες που του παρουσιάζονται, σκέφτεται το αύριο, τη σύνταξή του ή την αποκατάσταση των παιδιών του. Πιστεύει ακόμα πως κάτι στην ζωή του μπορεί να προκαθοριστεί. Πραγματικά, ενεργεί σα να ήταν ελεύθερος, ακόμα κι αν όλα τα γεγονότα πάνε κόντρα σ' αυτή την ελευθερία. Μετά τη γνωριμία με το παράλογο, κλονίζονται τα πάντα. Η ιδέα του "υπάρχω", η διάθεσή μου να ενεργώ σα να είχαν όλα ένα νόημα (ακόμα κι αν, με την ευκαιρία, θα 'λεγα πως τίποτα δεν έχει νόημα), όλα αυτά διαψεύδονται μ' έναν ιλιγγιώδη τρόπο απ' τον παραλογισμό ενός ξαφνικού θανάτου. Το να σκέφτεσαι το αύριο, να θέτεις σκοπούς, να έχεις επιθυμίες - όλα αυτά προϋποθέτουν ότι πιστεύεις στην ελευθερία, ακόμα κι αν, καμιά φορά, σε βεβαιώνουν πως δεν πρόκειται να την ξανανοιώσεις. Αλλά για την ώρα, η ανώτερη αυτή ελευθερία του να υπάρχεις, που μπορεί μόνη της να θεμελιώσει μια αλήθεια, ξέρω καλά πως δεν υπάρχει. Υπάρχει ο θάνατος σα μοναδική πραγματικότητα. Μετά απ' αυτόν τα παιχνίδια τελειώνουν. Δεν είμαι πια ελεύθερος να διαιωνισθώ, είμαι σκλάβος και προ πάντων σκλάβος που δεν ελπίζει στην αιώνια επανάσταση, που δεν έχει καταφύγιο για την περιφρόνηση. Και, ποιος μπορεί να παραμείνει σκλάβος χωρίς επανάσταση και χωρίς περιφρόνηση; Ποια ελευθερία μπορεί να υπάρξει σ' όλο το νόημά της, χωρίς πίστη στην αιωνιότητα;
Συγχρόνως όμως, ο παράλογος άνθρωπος καταλαβαίνει πως μέχρι τώρα συνδεόταν μ' αυτή την απαίτηση για ελευθερία που ζούσε φανταστικά. Κατά κάποιο τρόπο, αυτό τον εμπόδιζε. Στα μέτρα που έθετε ένα σκοπό στη ζωή του, συμμορφωνόταν με τις απαιτήσεις αυτού του σκοπού και γινόταν σκλάβος της ελευθερίας του. Έτσι, δε θα μπορούσα πια να ενεργήσω διαφορετικά παρά σαν πατέρας (ή μηχανικός ή αρχηγός λαών ή έκτατος υπάλληλος στα Τ.Τ.Τ.) που προετοιμάζομαι να γίνω. Πιστεύω πως μπορώ να διαλέξω να είμαι περισσότερο αυτό και λιγότερο κάτι άλλο. Είναι αλήθεια πως το πιστεύω ασυνείδητα. Συγχρόνως όμως απαιτώ να πιστεύουν κι εκείνοι που με περιβάλλουν, να κρίνουν (οι άλλοι είναι τόσο βέβαιοι για το ότι είναι ελεύθεροι κι αυτή η καλή διάθεση εύκολα μεταδίδεται!). Όσο μακριά κι αν μπορούμε να μείνουμε από κάθε κρίση, ηθική ή κοινωνική, μερικές τις δεχόμαστε κι ακόμα με τις καλύτερες φτιάχνουμε τη ζωή μας (υπάρχουν καλές και κακές κρίσεις). Έτσι ο παράλογος άνθρωπος καταλαβαίνει πως δεν ήταν πραγματικά ελεύθερος. Για να μιλήσουμε καθαρά, μέσα στα πλαίσια που ελπίζω ή αμφιβάλλω για μια αλήθεια μου, για τον τρόπο που υπάρχω ή δημιουργώ, στα πλαίσια, τέλος, μέσα στα οποία φτιάχνω τη ζωή μου αποδεικνύοντας έτσι πως έχει ένα νόημα, σ' αυτά τα πλαίσια, ορθώνω φράχτες που μέσα τους περιορίζω τη ζωή μου. Ενεργώ σαν κι αυτούς τους στοχαστές και καλλιτέχνες που με γεμίζουν αηδία και δεν κάνουν τίποτ' άλλο, τώρα το διαπιστώνω, απ' το να παίρνουν στα σοβαρά την ελευθερία του ανθρώπου. Στο σημείο αυτό, το παράλογο με φωτίζει: δεν υπάρχει επαύριο. Διακρίνω, στο εξής, την αιτία της ανεξιχνίαστης ελευθερίας μου. Εδώ, θα κάνω δυο συγκρίσεις. Αρχικά, οι μυστικοί βρίσκουν μια ελευθερία στο να δοθούν. Με το να βυθίζονται στο θεό τους, να συμμορφώνονται στους κανόνες του, ενδόμυχα, με το δικό τους τρόπο γίνονται ελεύθεροι. Σ' αυτή την εκούσια σκλαβιά ξαναβρίσκουν την τέλεια ανεξαρτησία. Τι σημαίνει όμως αυτή η ελευθερία; Μπορούμε να πούμε προ πάντων α ι σ θ ά ν ο ν τ α ι ελεύθεροι απέναντι στον εαυτό του και λιγότερο ελεύθεροι από απελευθερωμένοι. Ακόμα, ο παράλογος άνθρωπος στραμμένος ολόκληρος προς το θάνατο (παρμένον εδώ σαν τον πιο φυσικό παραλογισμό), νοιώθει απαλλαγμένος απ' το κάθε τι που δεν είναι αυτή η κατασταλαγμένη μέσα του γεμάτη πάθος ένταση. Δέχεται μια ελευθερία σύμφωνα με τους κοινούς κανόνες. Σ' αυτό το σημείο, παρατηρούμε πως τα θέματα της υπαρξιστικής φιλοσοφίας διατηρούν όλη τους την αξία. Η επιστροφή στη συνείδηση και η αφύπνηση απ' τον καθημερινό ύπνο αποτελούν τα πρώτα βήματα της παράλογης ελευθερίας. Αλλά αυτό που αμφισβητείται είναι το υπαρξιστικό κ ή ρ υ γ μ α και το πνευματικό άλμα που ουσιαστικά αποφεύγει τη συνείδηση. Με τον ίδιο τρόπο (αυτή είναι η δεύτερη σύγκριση) οι σκλάβοι της Αρχαιότητας δεν ανήκαν στον εαυτό τους. Ήξεραν, όμως, αυτή την ελευθερία που συνίσταται στο να μην αισθάνεσαι διόλου υπεύθυνος [Αυτό που γίνεται εδώ δεν είναι ένας υποτιμητικός απολογισμός αλλά μια πραγματική σύγκριση. Ο παράλογος άνθρωπος είναι το αντίθετο του ανθρώπου που συμβιβάζεται]. Ακόμα κι ο θάνατος έχει χέρια πατρικίων που τσακίζουν αλλά ελευθερώνουν.
Το να βυθιστείς σ' αυτή την απύθμενη βεβαιότητα, να νοιώθεις στο εξής αρκετά ξένος προς την προσωπική σου ζωή για να την παρατείνεις και να τη ζήσεις χωρίς τη μυωπία των ερωτευμένων, σ' αυτό, υπάρχει η αρχή μιας απελευθέρωσης. Αυτή η καινούργια ανεξαρτησία υπάρχει στο τέλος, όπως όλη η ελευθερία της δράσης. Δεν έχει συναλλαγές με την αιωνιότητα. Αλλά αντικαθιστά όλες τις αυταπάτες της ε λ ε υ θ ε ρ ί α ς που τις σταματούσε ο θάνατος. Η υπέροχη διαθεσιμότητα του θανατοποινίτη που κάποια χαραυγή του ανοίγονται οι πύλες της φυλακής, η απίστευτη αφιλοκέρδειά του για όλα - διατηρεί μονάχα μια καθαρή φλόγα για ζωή - εδώ βρίσκονται, το νοιώθουμε καλά, ο θάνατος και το παράλογο, οι αρχές της μοναδικής λογικής ελευθερίας: της ελευθερίας που μπορεί να νοιώσει και να ζήσει μια ανθρώπινη καρδιά. Αυτή είναι η δεύτερη συνέπεια. Ο παράλογος άνθρωπος διαισθάνεται λοιπόν ένα σύμπαν καυτό και παγωμένο, διάφεγγο και περιορισμένο, όπου τίποτα δεν είναι δυνατό αλλά όλα είναι δοσμένα και που φεύγοντας απ' αυτό συναντάει την ανυπαρξία και το μηδέν. Τότε, μπορεί ν' αποφασίσει να δεχτεί να ζήσει σ' ένα τέτοιο σύμπαν, να υφίσταται τις επιδράσεις του, ν' αρνιέται, να ελπίζει και να διαπιστώνει συνεχώς πως τίποτα δεν ανακουφίζει τη ζωή.

Αλλά ποια είναι η σημασία της ζωής σ' ένα τέτοιο σύμπαν; Για την ώρα καμιά άλλη εκτός απ' την αδιαφορία για το μέλλον κι απ' το να εξαντλείς κάθε τι που υπάρχει. Η πίστη στο νόημα της ζωής προϋποθέτει πάντα μια αξιολόγηση, μια εκλογή, τις προτιμήσεις μας. Η πίστη στο παράλογο, όπως το προσδιορίσαμε, σημαίνει το αντίθετο. Εδώ όμως πρέπει να σταθούμε.
Εκείνο που μ' ενδιαφέρει είναι το να μάθουμε εάν μπορούμε να ζούμε χωρίς ελπίδα. Δε θέλω να βγω διόλου απ' αυτόν το χώρο. Μπορώ να συμφιλιωθώ μ' αυτή την ζωή; Επομένως, μπροστά σ' αυτήν τη σκέψη, η πίστη στο παράλογο ξανάρχεται ν' αντικαταστήσει την ποιότητα με την ποσότητα των εμπειριών. Εάν πειστώ πως αυτή η ζωή δεν έχει άλλη όψη απ' την παράλογη, εάν αποδείξω πως ολόκληρη η ισορροπία της εξαρτάται απ' την αδιάκοπη αντίθεση ανάμεσα στη συνειδητή μου επανάσταση και στο κενό που πέφτει, εάν παραδεχτώ πως η ελευθερία μου έχει ένα νόημα ανάλογο με το περιορισμένο της πεπρωμένο, τότε είμαι υποχρεωμένος να ομολογήσω πως το σημαντικό δεν είναι να ζεις όσο το δυνατό καλύτερα, αλλά όσο περισσότερο γίνεται. Δε μ' ενδιαφέρει αν αυτό είναι χυδαίο ή αηδιαστικό, ευχάριστο ή λυπηρό. Μια για πάντα, οι κρίσεις αξίας εδώ παραμερίζονται για χάρη των κρίσεων πράξης. Μονάχα απ' αυτό που μπορώ να δω βγάζω συμπεράσματα, δε διακινδυνεύω τίποτα για μια υπόθεση. Αν υποθέσω πως δε θα ήταν τίμιο να ζω έτσι, τότε η πραγματική τιμιότητα θα μ' έφερνε στο σημείο να είμαι άτιμος.
Να ζεις περισσότερο: Αυτός ο κανόνας ζωής, στην πλατιά του έννοια, δε σημαίνει τίποτα. Πρέπει να τον εξηγήσουμε. Πρώτα - πρώτα, φαίνεται πως δεν έχουμε καταλάβει την έννοια της ποσότητας. Γιατί μπορεί να εξηγεί ένα αρκετά μεγάλο μέρος της ανθρώπινης εμπειρίας. Η ηθική ενός ανθρώπου, η αξιολόγηση που κάνει αποκτούν το νόημά τους απ' την ποσότητα και την ποικιλία των εμπειριών που δοκίμασε. Η σύγχρονη ζωή προσφέρει στην πλειονότητα των ανθρώπων την ίδια ποσότητα εμπειριών και επομένως την ίδια έντονη εμπειρία. Πρέπει ακόμα να υπολογίσουμε οπωσδήποτε την αυθόρμητη προσφορά του ατόμου, αυτό που του έχει "δοθεί". Μα δεν μπορώ να κρίνω απ' αυτό κι επαναλαμβάνω πως πρόθεσή μου εδώ είναι να συμφιλιωθώ μ' αυτό που είναι φανερό. Παρατηρώ λοιπόν πως ο ιδιαίτερος χαρακτήρας μιας κοινής ηθικής στηρίζεται λιγότερο στην ιδεαλιστική δύναμη των αρχών που την εμπνέουν και περισσότερο στη φύση μιας εμπειρίας. Οι Έλληνες είχαν την ηθική της αργίας όπως εμείς έχουμε την ηθική του οκταώρου. Ήδη, όμως, πολλοί άνθρωποι - κι ανάμεσά τους οι πιο τραγικοί - μας υποχρεώνουν να προαισθανθούμε ότι μια μακροχρόνια εμπειρία αλλάζει τον πίνακα των αξιών. Μας υποχρεώνουν να φαντασθούμε έναν άνθρωπο που ρίχνεται καθημερινά στην περιπέτεια, που με την ποσότητα των εμπειριών μονάχα θα ξεπερνούσε όλα τα ρεκόρ (επίτηδες χρησιμοποιώ αυτό τον αθλητικό όρο) επιδιώκοντας ν' αποκτήσει έτσι τη δική του, προσωπική ηθική [Καμιά φορά η ποσότητα δημιουργεί την ποιότητα. Εάν πιστέψω σ' ό,τι υποστηρίζει τελευταία η επιστημονική θεωρία, κάθε ύλη συγκροτείται από κέντρα ενεργείας. Η μεγάλη ή μικρή τους ποσότητα δημιουργεί το είδος - λίγο ή πολύ μοναδικό. Ένα δισεκατομμύριο ιόντα και ένα ιόν διαφέρουν όχι μονάχα ποσοτικά αλλά και ποιοτικά. Η αναλογία ξαναβρίσκεται εύκολα στην ανθρώπινη εμπειρία]. Ας ξεφύγουμε όμως απ' το ρομαντισμό κι ας προσπαθήσουμε μονάχα να βρούμε τι μπορεί να σημαίνει αυτή η στάση για έναν άνθρωπο αποφασισμένο να διατηρήσει το στοίχημά του και να παρατηρήσει προσεκτικά το παιχνίδι.
Το να καταρρίψεις όλα τα ρεκόρ σημαίνει μονάχα, πριν απ' όλα, πώς αντιμετωπίζεις όσο γίνεται συχνότερα τον κόσμο. Χωρίς αντιφάσεις και λογοπαίγνια είναι δυνατό να επιτευχθεί αυτό; Ξέρουμε ότι, απ' τη μία μεριά, το παράλογο υποστηρίζει πως όλες οι εμπειρίες δεν έχουν σημασία κι απ' την άλλη, ενθαρρύνει στην απόκτηση όσο γίνεται περισσότερων εμπειριών. Γιατί να μην ενεργήσουμε λοιπόν όπως ενεργούν τόσοι απ' αυτούς τους ανθρώπους για τους οποίους μιλούσα πιο πάνω, να διαλέξουμε δηλαδή τον τρόπο ζωής που μας φέρνει κοντύτερα στην ανθρώπινη πραγματικότητα κάνοντας έτσι μια αξιολόγηση που απ' την άλλη πλευρά λέμε πως απορρίπτουμε;
Αλλά για μια ακόμη φορά το παράλογο και η αντιφατική του ζωή μας δίνουν μαθήματα. Είναι σφάλμα εάν σκεφτούμε ότι αυτή η ποσότητα από εμπειρίες εξαρτάται από τις περιστάσεις της ζωής μας, τη στιγμή που εξαρτάται μονάχα από μας. Εδώ πρέπει να είμαστε απλοί. Σε δυο ανθρώπους που ζουν τα ίδια χρόνια, ο κόσμος προσφέρει πάντα την ίδια ποσότητα εμπειριών. Από μας εξαρτάται να τις συνειδητοποιήσουμε. Όταν καθώς νοιώθεις, όσο πιο πολύ γίνεται, τη ζωή σου, την επανάστασή σου, την ελευθερία σου, σημαίνει πως ζεις όσο πιο πολύ γίνεται. Όπου επικρατεί η σαφήνεια, η αξιολόγηση δε χρησιμεύει σε τίποτα. Ας είμαστε απλούστεροι. Ας πούμε πως το μοναδικό εμπόδιο, το μόνο "χάσιμο" είναι ο πρόωρος θάνατος. Εδώ, το υποτιθέμενο σύμπαν υπάρχει μονάχα με τη βοήθεια αυτής της σταθερής εξαίρεσης του θανάτου. Έτσι κανένα βάθος, καμιά συγκίνηση, κανένα πάθος και καμιά θυσία δε θα μπορούσαν να προσφέρουν στον παράλογο άνθρωπο (ακόμα κι αν το ευχόταν) μια συνειδητή ζωή σαράντα χρόνων κι ένα φως που φτάνει ως τα εξήντα χρόνια [Ίδια σκέψη για μια έννοια διαφορετική τόσο, όσο και η ιδέα της ανυπαρξίας. Ούτε προσθέτει ούτε αφαιρεί τίποτα απ' το υπαρκτό. Πραγματικά, το νόημα της δικής μας ανυπαρξίας βρίσκεται στην ψυχολογίκή εμπειρία της ανυπαρξίας, στη σκέψη αυτού που θα συμβεί σε δυο χιλιάδες χρόνια. Σε μια απ' τις απόψεις του το συναίσθημα της ανυπαρξίας δημιουργείται με το πλήθος ακριβώς από ερχόμενες ζωές που δε θα είναι δικές μας]. Για τον παράλογο άνθρωπο η τρέλλα κι ο θάνατος είναι τ' ανεπανόρθωτα. Δε διαλέγει ο άνθρωπος. Το παράλογο και η παράταση της ζωής που εύχεται δ ε ν ε ξ α ρ τ ώ ν τ α ι λ ο ι π ό ν α π ό τ η θ έ λ η σ η τ ο υ α ν θ ρ ώ π ο υ αλλά απ' το θάνατο που είναι το αντίθετο της θέλησης [Εδώ η θέληση δεν είναι τίποτ' άλλο από τη δύναμη: βοηθάει στη διατήρηση της συνείδησης. Σε μαθαίνει έναν τρόπο ζωής κι αυτό εκτιμάται ανάλογα]. Αποκλειστικά και μόνο είναι ζήτημα τύχης. Πρέπει να μάθουμε να τη δεχόμαστε. Ποτέ πια δε θ' αντικατασταθούν είκοσι χρόνια ζωής και πείρας.
Οι Έλληνες πίστευαν - περίεργο για μια τόσο προικισμένη φυλή - πως οι θεοί αγαπούσαν τους ανθρώπους που πέθαιναν νέοι. Αυτό δεν είν' αλήθεια, εκτός αν δεχτούμε πως μπαίνοντας στο γελοίο κόσμο των θεών χάνεις για πάντα την πιο αγνή χαρά, τη χαρά του να αισθάνεσαι - να αισθάνεσαι πάνω σ' αυτήν τη γη. Το παρόν κι η διαδοχή των παρόντων μπροστά από μια αδιάκοπα συνειδητή ψυχή είναι το ιδανικό του παράλογου ανθρώπου. Εδώ, όμως, η λέξη ιδανικό κρύβει έναν ψεύτικο ήχο. Δεν είναι ο προορισμός του αλλά το τρίτο αποτέλεσμα της σκέψης του πάνω στο παράλογο, που ξεκίνησε απ΄την αγχώδη συνείδηση του απάνθρωπου για να καταλήξει στο τέλος της πορείας της μέσα στις παθιασμένες φλόγες της ανθρώπινης επανάστασης [Αυτό που έχει σημασία είναι ο σύνδεσμος. Εννοούμε ένα σύνδεσμο με τον κόσμο. Αλλά η ανατολική σκέψη διδάσκει πως μπορούμε να καταβάλλουμε την ίδια διανοητική προσπάθεια πηγαίνοντας κ ό ν τ ρ α στον κόσμο. Κι αυτό είναι νόμιμο και καθορίζει το χαρακτήρα αυτού του δοκίμιου. Όταν όμως η απομάκρυνση απ' τον κόσμο εκφράζεται με την ίδια σκληρότητα καταλήγουμε συχνά (σ' ορισμένες βεδικές σχολές) σ' αποτελέσματα όπως π.χ. ν' αδιαφορούμε για τα πράγματα. Σ' ένα πολύ ενδιαφέρον βιβλίο, στην Ε κ λ ο γ ή, ο Ζαν Γκρενιέ θεμελιώνει μ' αυτό τον τρόπο μια πραγματική "φιλοσοφία της αδιαφορίας"].
Τα συμπεράσματα που βγάζω λοιπόν απ' το παράλογο είναι η επανάστασή μου, η ελευθερία μου και το πάθος μου. Με τη βοήθεια της συνείδησης όλα αυτά από πρόσκληση στο θάνατο τα μετατρέπω σε κανόνα ζωής - κι αρνούμαι την αυτοκτονία. Ναι, ξέρω τον υπόκωφο ήχο που διατρέχει αυτές τις μέρες. Αλλά μόνο μια λέξη έχω να πω: είναι απαραίτητος. Όταν ο Νίτσε γράφει: "Φαίνεται καλά πως το σπουδαιότερο πράγμα στον ουράνο και στη γη είναι να υ π α κ ο ύ ς διαρκώς προς την ίδια κατεύθυνση: τελικά βγαίνει κάτι όπως π.χ. η αρετή, η τέχνη, η μουσική, ο χορός, η δικαιοσύνη, το πνεύμα, κάτι που μεταμορφώνει, κάτι ευγενικό, τρελλό ή θείο που γι' αυτό αξίζει τον κόπο να ζεις πάνω σ' αυτήν τη γη", δίνει τον κανόνα μιας σπουδαίας ηθικής. Συγχρόνως όμως χαράζει το δρόμο του παράλογου ανθρώπου. Το να υπακούς στη φλόγα σημαίνει πως υπάρχει κάτι το πολύ εύκολο και πολύ δύσκολο μαζί. Αλλά όταν ο άνθρωπος αναμετριέται με τη δυσκολία πρέπει πότε - πότε να κρίνει. Είναι ο μόνος που μπορεί να το κάνει.
"Η προσευχή", λέει ο Αλαίν, "έρχεται στη σκέψη τη νύχτα". "Πρέπει όμως το πνεύμα να συναντήσει τη νύχτα", απαντούν οι μυστικοί και οι υπαρξιστές. Έχουν δίκιο, δεν πρέπει όμως να συναντήσει τη νύχτα που γεννιέται κάτω απ' τα κλειστά μάτια με τη θέληση του ανθρώπου - νύχτα σκοτεινή και σιωπηλή που το πνεύμα πάει να χαθεί σ' αυτή. Θα πρέπει να συναντήσει τη νύχτα της φωτεινής απελπισίας - πολική νύχτα - που το πνεύμα μένει άγρυπνο, απ' όπου ίσως δημιουργηθεί η άσπιλη λάμψη που μέσα στο φως της γνώσης δίνει μορφή στο κάθε αντικείμενο. Εδώ, η ισορροπία συναντάει τη συγκινητική κατανόηση. Δεν υπάρχει πια το πρόβλημα του άλματος της ύπαρξης. Βρίσκει τη θέση του στη μέση της αιώνιας τοιχογραφίας της γεμάτης από ανθρώπινες στάσεις. Για το συνειδητό θεατή το άλμα αυτό είναι ακόμα παράλογο. Στα πλαίσια που πιστεύει πως μπορεί να καταλύσει αυτό το παράδοξο, το ξαναστήνει ολόκληρο. Τότε, συναισθάνεται. Τότε, όλα ξαναπαίρνουν τη θέση τους κι ο παράλογος κόσμος ξαναγεννιέται μέσα σ' όλο του το μεγαλείο, σ' όλη του την πολλαπλότητα.
Αλλά ο παράλογος άνθρωπος δεν πρέπει ν' αδρανεί. Ικανοποιείται δύσκολα από ένα μονάχα τρόπο αντιμετώπισης, δεν μπορεί να στερηθεί απ' την αντίφαση - την πιο διεισδυτική ίσως απ' όλες τις πνευματικές στάσεις. Όταν το ένα απ' τα σκέλη της αντίφασης πεθαίνει, μένει το άλλο, κι αυτό φανερώνει ένα μονάχα τρόπο σκέψης. Τώρα, πρέπει να ζήσει ατόφια η αντίφαση.

alber camus
δημοσιεύτηκε από τις εκδόσεις μπουκουμάνη

το παράλογο και η αυτοκτονία

2007-10-13T09:22:00.001-07:00

Δεν υπάρχει παρά ένα μονάχα φιλοσοφικό πρόβλημα πραγματικά σοβαρό: το πρόβλημα της αυτοκτονίας. Τη στιγμή που αποφασίζεις πως η ζωή αξίζει ή δεν αξίζει τον κόπο να τη ζήσεις, απαντάς στο βασικό πρόβλημα της φιλοσοφίας. Τα υπόλοιπα, εάν ο κόσμος έχει τρεις διαστάσεις, εάν το πνεύμα διαιρείται σε εννιά ή δώδεκα κατηγορίες, ακολουθούν. Είναι παιχνίδια. Αρχικά πρέπει να απαντήσουμε. Και εάν σύμφωνα με το Νίτσε, είναι αλήθεια πως για να εκτιμηθεί ένας φιλόσοφος οφείλει να δίνει το παράδειγμα, καταλαβαίνουμε τι σημασία έχει η απάντηση, αφού απ' αυτή εξαρτάται η τελική χειρονομία. Εδώ είναι φανερό ότι πρόκειται για ευαισθησίες της καρδιάς, πρέπει όμως να εμβαθύνουμε σ' αυτές για να τις καταλάβουμε.
Όταν διερωτώμαι πώς κρίνω ότι ένα τέτοιο ερώτημα είναι πιο αναγκαίο από ένα άλλο, απαντάω ότι η πραγματικότητα το αναγκάζει να τεθεί. Δεν είδα ποτέ κανένα να πεθαίνει για το οντολογικό επιχείρημα. Ο Γαλιλαίος που ήταν κάτοχος μιας σημαντικής επιστημονικής αλήθειας, την απαρνήθηκε ευκολότατα τη στιγμή που έβαζε τη ζωή του σε κίνδυνο. Από μια άποψη έκανε καλά. Δεν άξιζε ν' ανέβει στην πυρά γι' αυτή την αλήθεια. Το εάν η γη γυρίζει γύρω από τον ήλιο ή ο ήλιος γύρω απ' τη γη, δεν έχει κατά βάθος σημασία. Είναι μια μάταιη απορία. Αντίθετα, παρατηρώ ότι πολλοί άνθρωποι πεθαίνουν γιατί πιστεύουν πως η ζωή δεν αξίζει τον κόπο να τη ζει κανείς. Βλέπω άλλους να σκοτώνονται, παραδόξως, για ιδέες ή αυταπάτες που τους παρέχουν μια δικαιολογία για να ζουν (αυτό που νομίζουν δικαιολογία για να ζουν αποτελεί συγχρόνως μια περίφημη δικαιολογία για να πεθάνουν). Συμπεραίνω λοιπόν ότι το νόημα της ζωής είναι το σπουδαιότερο από τα ερωτήματα. Πώς ν' απαντήσουμε; Πάνω σ' όλα αυτά τα σημαντικά προβλήματα - καταλαβαίνω κι εκείνους που διακινδυνεύουν να σκοτωθούν κι αυτούς που δεκαπλασιάζουν το πάθος για ζωή - υπάρχουν κατά τα φαινόμενα δυό μονάχα μέθοδοι σκέψης, η μέθοδος του ντε Λα Παλίς και η μέθοδος του Δον Κιχώτη. Μονάχα η ισορροπία αληθοφάνειας και λυρισμού μπορεί να μας κάνει να νοιώσουμε την ίδια στιγμή τη συγκίνηση και τη σαφήνεια. Σ' ένα θέμα τόσο απλό και παθητικό μαζί η επιστημονική και κλασική διαλεκτική οφείλει να παραχωρήσει τη θέση σε μια απλούστερη πνευματική στάση που προέρχεται από την ειλικρίνεια και τη συμπάθεια.
Αντιμετώπισαν πάντα την αυτοκτονία σαν ένα κοινωνικό φαινόμενο. Εδώ όμως τίθεται το θέμα της σχέσης που υπάρχει ανάμεσα στην ατομική σκέψη και την αυτοκτονία. Μια χειρονομία σαν κι αυτή ωριμάζει μέσα στη σιωπή της καρδιάς, με το ρυθμό που ωριμάζει ένα μεγάλο έργο. Ο ίδιος ο άνθρωπος το αγνοεί. Ένα βράδυ, κάνει την τελική χειρονομία. Μου έλεγαν για το διευθυντή κάποιας επιχείρησης που αυτοκτόνησε, πως είχε χάσει την κόρη του πριν πέντε χρόνια, πως από τότε είχε αλλάξει ριζικά και ότι αυτή η ιστορία "τον είχε φθείρει". Δεν υπάρχει ακριβέστερη έκφραση. Το ότι αρχίζεις να σκέφτεσαι σημαίνει πως αρχίζεις να φθείρεσαι. Η κοινωνία δε δίνει μεγάλη σημασία σ' αυτές τις καταστάσεις. Το σαράκι βρίσκεται στην καρδιά του ανθρώπου. Εκεί πρέπει να το αναζητήσουμε. Αυτό το θανάσιμο παιχνίδι που οδηγεί την αντιμέτωπη στο φως ύπαρξη, στη φυγή έξω απ' αυτό, πρέπει να το παρακολουθήσουμε και να το καταλάβουμε.

Υπάρχουν πολλά αίτια σε μια αυτοκτονία και γενικά τα πιο φανερά δεν είναι τα κυριότερα. Σπάνια αυτοκτονεί κανείς (η υπόθεση εν τούτοις δεν αποκλείεται) από αντίδραση. Εκείνο που οδηγεί στην αυτοκτονία πάντα σχεδόν είναι ανεξέλεγκτο. Συχνά οι εφημερίδες αναφέρουν για "βαθιές μελαγχολίες" ή "για ανίατη ασθένεια". Αυτές οι εξηγήσεις γίνονται δεκτές. Θα έπρεπε όμως να ξέρουμε μήπως την ίδια μέρα ένας φίλος του απελπισμένου του μίλησε μ' έναν τόνο αδιάφορο. Αυτός ο φίλος είναι ο υπαίτιο0ς. Γιατί αυτό φτάνει για να ξεσπάσουν οι θλίψεις και η κούραση που είναι ακόμα μετέωρες. [Δεν παραλείπουμε την ευκαιρία να υπογραμμίσουμε το σχετικό χαρακτήρα αυτού του δοκιμίου. Πράγματι, η αυτοκτονία μπορεί να συνδεθεί με πολύ πιο έντιμα αίτια. Παράδειγμα: οι πολιτικές αυτοκτονίες, οι λεγόμενες αυτοκτονίες διαμαρτυρίας, στην κινεζική επανάσταση].
Αλλά, εάν είναι δύσκολο να καθορίσουμε ακριβώς τη στιγμή κατά την οποία το πνεύμα ξεκίνησε για το θάνατο, είναι πιο εύκολο να αντλήσουμε από την ίδια την αυτοκτονία τα συμπεράσματα που μας αναγκάζει να βγάλουμε. Από μια άποψη το να σκοτωθείς, σημαίνει, όπως στο μελόδραμα, πως αναγνωρίζεις κάτι. Σημαίνει ότι αναγνωρίζεις πως νικήθηκες απ' τη ζωή ή πως δεν την καταλαβαίνεις. Ας μην προχωρούμε όμως τόσο μακριά μ' αυτές τις αναλογίες κι ας επιστρέψουμε στις συνηθισμένες εκφράσεις. Σημαίνει μονάχα πως αναγνωρίζεις ότι "δεν αξίζει τον κόπο" να ζεις. Φυσικά, η ζωή δεν είναι ποτέ εύκολη. Συνεχίζουμε να κάνουμε τις χειρονομίες που υπαγορεύει η ύπαρξη για πολλούς λόγους, αλλά ο κυριότερος είναι η συνήθεια. Το να πεθαίνεις θεληματικά σημαίνει πως την ίδια στιγμή αναγνωρίζεις το γελοίο χαρακτήρα αυτής της συνήθειας, την απουσία κάθε βαθιάς αιτίας, τον ανόητο χαρακτήρα της καθημερινής κίνησης και τη ματαιότητα του πόνου.
Ποιο είναι, λοιπόν, αυτό το ακαθόριστο συναίσθημα που στερεί το πνεύμα απ' τον αναγκαίο για τη ζωή ύπνο; Ένας κόσμος που μπορούμε να το εξηγήσουμε χρησιμοποιώντας ακόμα και πρόχειρες δικαιολογίες είναι ένας κόσμος οικείος, φιλικός. Αλλά, μέσα σ' ένα σύμπαν στερημένο ξαφνικά από ψευδαισθήσεις και φώτα, ο άνθρωπος νοιώθει σαν ξένος. Σ' αυτή την εξορία, τη στερημένη από τις αναμνήσεις μιας χαμένης πατρίδα ή από την ελπίδα μιας γης της επαγγελίας, δεν υπάρχει βοήθεια. Αυτή η απόσταση, του ανθρώπου από τη ζωή του, του ηθοποιού από το σκηνικό του, αποτελεί κυριολεκτικά το συναίσθημα του παράλογου. Κάθε υγιής άνθρωπος όταν σκέφτεται την αυτοκτονία, πρέπει να παραδεχτεί, χωρίς περισσότερες εξηγήσεις, πως αισθάνεται να υπάρχει ένας σταθερός σύνδεσμος ανάμεσα σ' αυτό το συναίσθημα και την έλξη προς το μηδέν.
Θέμα του δοκιμίου είναι αυτή ακριβώς η σχέση που υπάρχει ανάμεσα στο παράλογο και την αυτοκτονία, το ακριβές μέτρο μέσα στο οποίο η αυτοκτονία αποτελεί μια λύση για το παράλογο. Μπορούμε να θέσουμε σαν αρχή πως για έναν άνθρωπο που δεν κοροϊδεύει, τις πράξεις του πρέπει να τις ρυθμίζει αυτό που πιστεύει γι' αλήθεια. Η πίστη, λοιπόν, στον παραλογισμός της ύπαρξης πρέπει να ρυθμίζει την πορεία του. Η περιέργειά μας ν' αναρωτηθούμε, ειλικρινά και χωρίς ψεύτικες συγκινήσεις, εάν ένα τέτοιο συμπέρασμα επιβάλλει να εγκαταλείψουμε ταχύτερα μια ακατανόητη κατάσταση, είναι θεμιτή. Εδώ, βέβαια, μιλάω για ανθρώπους διατεθειμένους να είναι ειλικρινείς με τον εαυτό τους.
Αυτό το πρόβλημα, τοποθετημένο με σαφήνεια, μπορεί να φαίνεται πως είναι απλό και άλυτο μαζί. Αλλά άδικα πιστεύουμε πως τα απλά προβλήματα έχουν απλές λύσεις και πως το εμφανές καταλήγεις στο εμφανές. Εκ των προτέρων, και αντιστρέφοντας τα δεδομένα του προβλήματος, φαίνεται πως δεν υπάρχουν παρά δυο φιλοσοφικές λύσεις, είτε αυτοκτονούμε είτε όχι, η λύση του ναι και η λύση του όχι. Θα ήταν πολύ ωραίο. Πρέπει, όμως, να πάμε με το μέρος εκείνων που, χωρίς να συμπεραίνουν, πάντα διερωτώνται. Δεν ειρωνεύομαι: αυτοί είναι οι περισσότεροι. Παρατηρώ ακόμα πως εκείνοι που απαντούν όχι, ενεργούν σαν να σκέφτηκαν, ναι. Πραγματικά, εάν δεχτώ το κριτήριο του Νίτσε, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, σκέφτονται, ναι. Αντίθετα, τις περισσότερες φορές εκείνοι που αυτοκτονούν είναι βέβαιοι για το νόημα της ζωής. Αυτές οι αντιφάσεις πάντα υπάρχουν. Μπορούμε μάλιστα να πούμε ότι ποτέ δεν ήταν τόσο ζωντανές όσο αυτήν τη στιγμή που η λογική, αντίθετ5α, είναι τόσο απαραίτητη. Η σύγκριση ανάμεσα στις φιλοσοφικές θεωρίες και τη συμπεριφορά εκείνων που τις διδάσκουν είναι ένα συνηθισμένο φαινόμενο. Αλλά πρέπει να παραδεχτούμε ότι μεταξύ των στοχαστών που δέχονται πως η ζωή δεν έχει νόημα κανείς δεν έφτασε στο σημείο να την αρνηθεί, εκτός απ' τον Κιρίλωφ - που είναι μυθιστορηματικός ήρωας - τον Πενεγκρίνο [ Έχω ακούσει να μιλάνε για ένα μεταπολεμικό συγγραφέα, εφάμιλλο του Περεγκρίνου, που αφού τελείωσε το πρώτο του βιβλίο αυτοκτόνησε για να δημιουργήσει ενδιαφέρον γύρω απ' το έργο του. Το ενδιαφέρον πράγματι δημιουργήθηκε, μα το βιβλίο κρίθηκε ως αποτυχημένο] - γνωστό απ' τον Λουκιανό - και τον Ζυλ Λεκιέ που εκθειάζει την υπόθεση. Για να γελάσουν αναφέρουν συχνά τον Σοπενάουερ που έπλεκε το εγκώμιο της αυτοκτονίας μπροστά σ' ένα τραπέζι γεμάτο φαγητά. Δεν είναι αστείο αυτό. Το να μη σέβεσαι μ' αυτό τον τρόπο το τραγικό, δεν είναι σπουδαίο, φτάνει όμως για να κρίνεις τον άνθρωπο.
Πρέπει λοιπόν να πιστέψουμε πως - μπροστά σ' αυτές τις αντιφάσεις και ασάφειες - δεν υπάρχει καμιά σχέση ανάμεσα στην γνώμη που μπορεί να έχουμε για τη ζωή και τη χειρονομία που κάνουμε για να την αφήσουμε; Δεν υπερβάλλουμε. Στον έρωτα ενός ανθρώπου για τη ζωή υπάρχει κάτι δυνατότερο απ' όλες τις αθλιότητες του κόσμου. Η κρίση του κορμιού αξίζει περισσότερο απ' την κρίση του πνεύματος και μπροστά στην εκμηδένιση το κορμί υποχωρεί. Συνηθίζουμε να ζούμε προτού συνηθίσουμε να σκεφτόμαστε. Σ' αυτήν τη διαδρομή που κάθε μέρα μας φέρνει κοντύτερα στο θάνατο το κορμί διατηρεί αυτή την αναπόφευκτη προτεραιότητα. Τελικά, η ουσιαστική αντίφαση υπάρχει σ' αυτό που θα ονομάσω υπεκφυγή, γιατί συγχρόνως είναι κάτι λιγότερο και περισσότερο από την ικανοποίηση, με την έννοια που δίνει στη λέξη ο Πασκάλ. Η θνητή υπεκφυγή είναι η ελπίδα και αποτελεί το τρίτο θέμα αυτού του δοκιμίου. Η ελπίδα μιας άλλης ζωής που πρέπει "να αξίζει", ή η φρεναπάτη εκείνων που ζουν όχι για την ίδια τη ζωή, μα για κάποια μεγάλη ιδέα που τη διέπει, την εξυψώνει, της δίνει ένα νόημα και την προδίνει.
Έτσι όλα οδηγούν στη σύγχυση. Δεν είναι μάταιο το ότι ως εδώ παίζαμε με τις λέξεις και κάναμε πως πιστέψαμε ότι η άρνηση ενός νοήματος στη ζωή οδηγεί οπωσδήποτε στο συμπέρασμα ότι δεν αξίζει τον κόπο να τη ζεις. Πράγματι, σ' αυτές τις δυο γνώμες δεν υπάρχει τίποτα το υπερβολικό. Πρέπει μονάχα να μη μας πλανήσουν οι συγχύσεις, οι διαστάσεις και οι ασάφειες που έχουμε μέχρι τώρα επισημάνει. Πρέπει να απομακρυνθούμε απ' όλα αυτά και να πάμε κατ' ευθείαν στο αληθινό πρόβλημα. Αυτοκτονεί κανείς γιατί δεν αξίζει τον κόπο να ζήσει τη ζωή, να μια αναμφισβήτητη αλήθεια - άκαρπη όμως γιατί είναι αυτόδηλη. Αλλά μήπως αυτή η προσβολή, αυτή η άρνηση που μέσα της βυθίζουμε την ύπαρξη, οφείλεται στο ότι η ζωή δεν έχει κανένα νόημα; Μήπως ο παραλογισμός της ζωής μας αναγκάζει να φύγουμε απ' αυτή με την ελπίδα ή την αυτοκτονία; Να σε τι πρέπει ν' απαντήσουμε, τι πρέπει να γνωστοποιήσουμε και να εξηγήσουμε παραμερίζοντας όλα τ' άλλα. Το παράλογο οδηγεί στο θάνατο; Σ' αυτό το πρόβλημα πρέπει να δώσουμε το προβάδισμα, τοποθετώντας το μακριά από κάθε μέθοδο σκέψης και πνευματικούς ακροβατισμούς. Σ' αυτή την αναζήτηση, οι διαφορές, οι αντιφάσεις και η ψυχολογία, που ένα "αντικειμενικό" πνεύμα ξέρει πάντα να παρεμβάλλει σε όλα τα προβλήματα, δεν έχουν καμιά θέση. Εδώ, το μόνο που χρειάζεται, είναι μια σκέψη που δεν αιτιολογεί, δηλαδή μια σκέψη λογική. Αυτό δεν είν' εύκολο. Το να σκέφτεσαι λογικά, είναι πάντα απλό. Μα είναι σχεδόν αδύνατο να σκέφτεσαι λογικά ως το τέλος. Οι άνθρωποι που πεθαίνουν με τα ίδια τους τα χέρια ακολουθούν, έτσι, τη συναισθηματική τους πλευρά ως το τέλος. Η σκέψη της αυτοκτονίας μου δίνει λοιπόν την ευκαιρία να θέσω το μοναδικό πρόβλημα που μ' ενδιαφέρει: υπάρχει λογική που φτάνει ως το θάνατο; Δεν μπορώ να το μάθω παρά διανύοντας ανεπηρέαστα αυτό το μοναδικό φως της αλήθειας με τη βοήθεια ενός συλλογισμού που τον ονομάζω παράλογο συλλογισμό. Πολλοί άρχισαν να τον κάνουν. Δεν ξέρω αν εξακολουθούν.
Όταν ο Καρλ Γιάσπερς, ανακαλύπτοντας το ανέφικτο της ενιαίας συγκρότησης του κόσμου, αναφωνεί: "Αυτός ο περιορισμός με οδηγεί στον εαυτό μου απ' όπου δεν υποχωρώ ούτε ένα βήμα, στην αντικειμενική άποψη που παρουσιάζω, με οδηγεί εκεί όπου ούτε εγώ ούτε η ύπαρξη του άλλου μπορεί να γίνει αντικείμενο για μένα", επικαλείται, ύστερα από πολλούς άλλους, αυτούς τους έρημους και άνυδρους τόπους όπου η σκέψη φτάνει σ' αδιέξοδο. Ύστερα από πολλούς άλλους, πραγματικά, αλλά πόσο βιαστικούς να βγουν από κει. Στην τελευταία αυτή καμπή που η σκέψη ταλαντεύεται φτάσαν πολλοί κι ανάμεσά τους οι πιο σεμνοί. Αυτοί που παραιτήθηκαν τότε από το πολυτιμότερο αγαθό, τη ζωή τους. Άλλοι, πνευματικές προσωπικότητες, επίσης παραιτήθηκαν, κατέληξαν όμως στην αυτοκτονία της σκέψης τους που αποτελούσε τη γνησιότερη επανάστασή τους. Η πραγματική προσπάθεια είναι να επιμένεις στο αντίθετο όσο μπορείς και να εξετάζεις από κοντά την άμορφη βλάστηση αυτών των μακρινών τόπων, όσο είναι δυνατό. Τα προσόντα που πρέπει να έχει κανείς για να παρατηρήσει αυτό το απάνθρωπο παιχνίδι, όπου το παράλογο, η ελπίδα κι ο θάνατος ανταλλάσσουν επιχειρήματα, είναι η επιμονή κι η διορατικότητα. Το πνεύμα μονάχα μ' αυτά μπορεί ν' αναλύσει - προτού περιγράψει κι αναστήσει - τα πρόσωπα που παίρνουν μέρος σ' αυτό το βασικό κι ανάερο χορό.

alber camus
δημοσιεύτηκε από τις εκδόσεις μπουκουμάνη

Γκιγιώμ Απολλιναίρ

2007-10-12T20:07:00.000-07:00

Ο Γκιγιώμ Απολλιναίρ γεννήθηκε στις 26 Αυγούστου του 1880στη Ρώμη της Ιταλίας. Ήταν νόθο τέκνο Πολωνέζας μητέρας και Ιταλού πατέρα. Η μητέρα του Αντζέλικα ντε Κοστροβίτσκι ήταν μια ανυπότακτη γυναίκα ελευθερίων ηθών που είχε πάθος να παίζει στο καζίνο. Γεννημένη στο Νοβογκρόντεκ ( τώρα στη Λευκορωσσία) είχε αριστοκρατική καταγωγή από την Σλάχτα(Szlachta). Ο πατέρας του εξακολουθεί να παραμένει άγνωστος, κατά μία εκδοχή ήταν ιερωμένος υψηλότατης βαθμίδας στο Βατικανό. Πολλοί υποστηρίζουν ότι ήταν επίσκοπος, ενώ κυκλοφορούσαν και φήμες ότι επρόκειτο και για τον ίδιο τον Πάπα. Πιθανότερη εκδοχή είναι πατέρας του να είναι ο Francesco Flugi d'Aspermont, Ιταλο-Ελβετός αριστοκράτης. Σε κάθε περίπτωση ο πατέρας του εξαφανίστηκε πολύ νωρίς από τη ζωή του. Ο Απολλιναίρ κρατούσε κρυφή την καταγωγή του και νεότερος υποκρινόταν ότι ήταν Ρώσος πρίγκιπας.

Μεγάλωσε στο Μονακό και στη Γαλλική Ριβιέρα όπου η μητέρα του έπαιζε σε καζίνο και χαρτοπαικτικές λέσχες και του έμαθε Γαλλικά και άλλες γλώσσες. Ήταν καλοφαγάς, με δυνατή φωνή και είχε έντονη προσωπικότητα και ευρεία μόρφωση. Εγκαταστάθηκε στο Παρίσι ε ηλικία είκοσι ετών και ξεκίνησε την ενασχόληση με τη λογοτεχνία δημοσιεύοντας ποιήματα σε διάφορα περιοδικά. Το 1903 ίδρυσε το πρώτο δικό του περιοδικό, La revue immoraliste. Αρθρογράφησε σε πολλές εφημερίδες και περιοδικά ως κριτικός τέχνης.

Στο Παρίσι συνδέθηκε με την κοινότητα των μποέμ καλλιτεχνών της Μονμάρτρς και αργότερα του Μονπαρνάς. Υπήρξε πολύ δημοφιλής στους καλλιτεχνικούς κύκλους και σχετίστηκε με σημαντικές προσωπικότητες, όπως ο Πάμπλο Πικάσο, ο Ζωρζ Μπρακ, ο Μαξ Ζακόμπ, ο Αντρέ Σαλμν, ο Αντρέ Μπρετν, ο Ρενέ Νταλίζ, ο Ζαν Κοκτώ, ο «Τελώνης» Ρουσσώ, ο Αντρέ Ντεραν, ο Πιερ Ρεβερνί ο Αλφρέ Ζαρύ, ο Μπλαιζ Σαντράρ,, ο Οσίπ Ζαντκίν, ο Μαρκ Σαγκάλ, ο Μαρσέλ Ντυσάν και η Μαρί Λωρενσέν, που υπήρξε και ερωμένη του. Δημιούργησε παράλληλα και έχθρες, όπως με τον ελληνικής καταγωγής Ζαν Μωρεάς, του οποίου την ποίηση θεωρούσε ξεπερασμένη. Ήταν εκείνος που οργάνωσε το Κυβιστικό στο Salon des Independants το 1911. Την ίδια χρονιά έγινε μέλος της Ομάδας Πιτώ (Puteaux Group), ενός κλάδου του κυβιστικού κινήματος.

Στις 7 Σεπτεμβρίου του 1911 είχε εμπλοκή μαζί με τον Πικάσο στην υπόθεση κλοπής της Μόνα Λίζα. Και οι δύο κατηγορήθηκαν (αδίκως) για κλοπή και συννελήφθησαν από την αστυνομία. Ο Πικάσο αφέθηκε ελεύθερος την ίδια μέρα, ενώ ο Απολλιναίρ ελευθερώθηκε μετά από πέντε ημέρες. Ο τρομοκρατημένος Απολλιναίρ έγραψε ποιήματα απελπισίας από τη φυλακή και περιέπεσε σε μελαγχολία. Η σύντομη κράτηση του ήταν ένα ισχυρό σοκ που τον στιγμάτισε τραυματικά. Αμαυρώθηκε σοβαρά η φήμη του και η αξιοπιστία του. Στις 13 Σεπτεμβρίου 1911, η εφημερίδα «Paris Soir» ανέφερε ότι ο Απολλιναίρ είναι ο «αρχηγός διεθνούς σπείρας που έχει έρθει στη Γαλλία με σκοπό να ξαφρίσει τα μουσεία μας».

Δημοσίευσε τις ποιητικές συλλογές L' enchanteur pourrissant (1909) (η πρώτη του ποιητική συλλογή), Le bestiaire (Το συναξάρι των ζώων) (1911) και το Alcools (1913), το οποίο και τον καθιέρωσε ως ποιητή. Το 1907, ο Απολλιναίρ έγραψε την γνωστή ερωτική νουβέλα «Έντεκα Χιλιάδες Βέργες(Les Onze Mille Verges). Επίσημα απαγορευμένη στην Γαλλία μέχρι το 1970 κυκλοφορούσε ευρέως σε διάφορες παράνομες εκτυπώσεις για πολλά χρόνια. Ο Απολλιναίρ ποτέ δεν παραδέχτηκε δημοσίως ότι είναι δική του. Μια άλλη ερωτική νουβέλα που του αποδίδεται είναι «Οι περιπέτειες ενός νεαρού Δον Ζουάν» (Les exploits d'un jeune Don Juan), στις οποίες ο 15χρονος ήρωας γίνεται πατέρας τριών παιδιών από διάφορα μέλη του περιβάλλοντος του, συμπεριλαμβανομένης και της θείας του. Το βιβλίο διασκευάστηκε το 1987 σε ταινία, καθώς επίσης και σε κόμικ.

Το 1914 είχε έναν σύντομο δεσμό με τη Λουίζ ντε Κολινύ και κατόπιν με τη δασκάλα Μαντλέν Παζ, την οποία αρραβωνιάστηκε. Κατατάχθηκε ως εθελοντής στον γαλλικό στρατό και πολέμησε στο μέτωπο της Καμπανίας ως το 1916, οπότε και τραυματίστηκε στο κεφάλι από θραύσμα σε έκρηξη όλμου, ενώ διάβαζε σε ένα χαράκωμα. Επέστρεψε με άδεια αναρρώσεως στο Παρίσι όπου κυκλοφορούσε με μπανταρισμένο το κεφάλι και φορώντας την στρατιωτική του στολή με τα παράσημα. Η διάθεση του «βάρυνε» και άρχισε να αναπτύσσει έναν πατριωτισμό για τη Γαλλία της οποίας οραματίζεται την νίκη στον Α΄ Παγκόσμιο πόλεμο. Αυτές οι τάσεις του, καθώς και η αμφίεσή του, αποτελούσαν συχνά στόχο πειραγμάτων.

Σε αυτές τις συνθήκες, το 1917 έγραψε το θεατρικό έργο Οι μαστοί του Τειρεσία, με το οποίο παρακινούσε τους Γάλλους να κάνουν παιδιά για την πατρίδα τους. Στην εισαγωγή του θεατρικού εισήγαγε τον όρο σουρεαλισμός, τον οποίο χρησιμοποίησε επίσης για το πρόγραμμα της παράστασης μπαλέτου Parade του Ζαν Κοκτώ και του Ερίκ Σατί, που έκανε την πρεμιέρα του στις 18 Μαΐου του 1917. Τον ίδιο χρόνο εξέδωσε και ένα καλλιτεχνικό μανιφέστο: L'Esprit nouveau et les poètes.

Πέθανε από ισπανική γρίππη την 9η Νοεμβρίου του 1918 στο διαμέρισμα του στην Σεν-Ζερμέν, έξι ημέρες πριν τελειώσει ο πόλεμος με τον οποίο είχε τόσο παθιαστεί. Στην κηδεία του παρευρέθηκαν ο Πικάσο και άλλοι εκπρόσωποι της μποέμ καλλιτεχνικής ζωής του Παρισιού. Το 1918 εκδόθηκαν μετά θάνατον οι πειραματικές εντυπώσεις του από τον πόλεμο, με τον τίτλο Καλλίγραμμα (Calligrammes). Ο όρος calligrammes αργότερα καθιερώθηκε για να περιγράψει αυτό το είδος της απεικόνισης ενός ποιήματος, που υιοθετήθηκε και από άλλους ποιητές, κυρίως του υπερρεαλισμού.

Επιρροή

Αν και δεν βραβεύτηκε ποτέ εν ζωή, ο Απολλιναίρ θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους Γάλλους ποιητές του 20ου αιώνα. Έλαβε μέρος σε όλα τα κινήματα της γαλλικής αβάν-γκαρντ των αρχών του 20ού αιώνα και ήταν εμβληματική φιγούρα της μποέμ ζωής του Παρισιού. Το έργο του παρουσιάζει έντονη πολυμορφία. Τα ποιητικά του έργα επηρεασμένα εν μέρει από τον Συμβολισμό, αντιπαραβάλλουν το παλιό και το καινούργιο, συνδυάζοντας παραδοσιακές φόρμες με μοντέρνες τεχνικές. Το έργο του θεωρείται ακόμα πρόδρομο του σουρεαλισμού. Τα ποιήματά του παρουσιάζουν ιδιόμορφη χρήση των σημείων στίξης, ενώ με τα «Καλλίγραμμα» εισάγει ένα νέο είδος ποίησης στο οποίο συμβάλλει και η τυπογραφία και το γραφιστικό στήσιμο της σελίδας.

Εκτός από τη ενασχόλησή του με την ποίηση, δημοσίευσε τολμηρά ερωτικά βιβλία, υπήρξε πρωτοπόρος του θεάτρου του παραλόγου και εισήγαγε το 1913 τον όρο «κυβισμός» με τη μελέτη του «Κυβιστές ζωγράφοι», την πρώτη θεωρητική μελέτη για τον κυβισμό. Ήταν ακόμα αυτός που δημιούργησε τον όρο «σουρεαλισμός», καθώς επίσης και τον όρο «ορφισμός» για να περιγράψει την τάση για απόλυτη αφαίρεση στα έργα του Ρομπέρ Ντελωναί, της Σόνιας Ντελωναί και άλλων.

Το κριτικό του έργο, αν και κατακρίθηκε για τον έντονο συναισθηματισμό του και την έλλειψη κριτικής όσον αφορά τις ζωγραφικές τεχνικές, ήταν από τα λίγα που υποστήριξαν τα σύγχρονα κινήματα ζωγραφικής και τις εκθέσεις των ανεξάρτητων, πράγμα για το οποίο χλευάστηκε έντονα στην εποχή του.

Άλλες πληροφορίες

Ο Πικάσο, που ζωγράφισε πολλές φορές τον Απολλιναίρ, σε μία προσωπογραφία του τον απεικονίζει ως αρχιεπίσκοπο με ιερατικά άμφια, ποιμαντορική ράβδο, μίτρα και αρχιεπισκοπικό δαχτυλίδι. Ο λόγος γι’ αυτό είναι οι φήμες για την ταυτότητα του πατέρα του.

Στο μικρό καμπαρέ Λαπέν Αζίλ (Lapin Agile) της Μονμάρτρης συντελέστηκε μία φάρσα εις βάρος του Γκιγιώμ Απολλιναίρ. Ο ζωγράφος Ντορζελέ και άλλοι πολέμιοι της κριτικής του, έδεσαν στην ουρά ενός γαϊδάρου με το όνομα Λολό μία βούρτσα την οποία βουτούσαν σε μπογιά, και άφησαν έτσι τον γάιδαρο να «ζωγραφίσει» έναν πίνακα. Ο πίνακας στη συνέχεια εκτέθηκε στο Salon des Independants ως "ιμπρεσιονιστικός" με τον τίτλο "Και ο Ήλιος Βασιλεύει Πάνω από την Αδριατική" και ήταν υπογεγραμμένος με το ψευδώνυμο "Joachim-Raphael Boronali". Ο Απολλιναίρ εκθείασε τον πίνακα, μαζί με άλλους κριτικούς και έγινε έτσι στόχος έντονων κοροϊδιών.

Ενδεικτική Βιβλιογραφία

Στα ελληνικά έχει μεταφραστεί ένα σημαντικό μέρος του έργου του, αλλά σχεδόν καμία από τις ποιητικές του συλλογές δεν έχει μεταφραστεί πλήρης.

Ποιήματα

Πρωτότυποι γαλλικοί τίτλοι:

Le Bestiaire (1911)
Alcools (1913)
Impendere Amori (1917)
Calligrammes (1918)
Il y a (1925)
Poèmes à la Marraine (1948)
Le Guetteur mélancolique (1952)
Poèmes à Madeleine (1952)
Poèmes à Lou (1955)

Ελληνική βιβλιογραφία (πρώτες εκδόσεις):

Ποιήματα, εκδ. Νεφέλη
Ποιήματα, εκδ. Καστανιώτη (1999) ISBN 960-03-2562-6
Ποιήματα, εκδ. Γνώση (1982), ISBN 960-235-633-2
Το Συναξάρι των Ζώων ή Ορφέως Ακολουθία, εκδ. Διάττων (2001), ISBN 960-86771-5-7

Πεζογραφία

Πρωτότυποι γαλλικοί τίτλοι:

L'Enchanteur pourrissant (1909)
L'Hérésiarque et Cie (1910)
Le Poète assassiné (1916)
La Femme assise (1920)
L'Histoire romanesque (1914-1918): La Fin de Babylone, Les trois Don Juan, La Femme blanche des Hohenzollern.

Ελληνική βιβλιογραφία (πρώτες εκδόσεις):

Η καθιστή γυναίκα, εκδ. ΕΡΜΕΙΑΣ ISBN 960-216-032-2
Οι Βοργίες στη Ρωμη (με τον Ρενέ Νταλίζ), εκδ. Ενάλιος, ISBN 960-536-000-4

Θεατρικά

Πρωτότυποι γαλλικοί τίτλοι:

Les Mamelles de Tirésias (1917)
Couleur du temps (1918)
Casanova (1952)

Ελληνική βιβλιογραφία (πρώτες εκδόσεις):

Οι μαστοί του Τειρεσία, εκδ. Αιγόκερως (1996), ISBN 960-322-094-9

Αμφισβητούμενα έργα

Πρωτότυποι γαλλικοί τίτλοι:

Les Onze mille verges (Οι έντεκα χιλιάδες βέργες)
Les Exploits d'un jeune Don Juan (Οι περιπέτειες ενός Δον Ζουάν) (1911)

Ελληνική βιβλιογραφία (πρώτες εκδόσεις):

Τα κατορθώματα ενός μικρού Δον Ζουάν, εκδ. Γαβριηλίδης (1993)ISBN 960-7720-18-0
Τα κατορθώματα ενός Δον Ζουάν, εκδ. ΔΙΩΝΗ κόμικ)
Οι έντεκα χιλιάδες βέργες ή Οι έρωτες ενός Οσποδάρου, εκδ. Ερατώ (2000) ISBN 960-229-118-4
Οι έντεκα χιλιάδες βέργες ή Οι έρωτες ενός οσποδάρου, εκδ. Εξάντας (2005) ISBN 960-256-618-3

η ηθική του παραλόγου

2007-10-12T19:53:00.000-07:00

Η συνειδητοποίηση του '' α-νόητου'' της ζωής οδηγεί στην σκέψη ότι ο άνθρωπος είναι ελεύθερος να ζήσει ''ανέκκλητος'' χωρίς να είναι υποχρεωμένος να ζήσει, ή να νιώσει και πιο λογικά, να πληρώσει τις συνέπειες των σφαλμάτων του και ότι πρέπει να γευτεί όλες τις χαρές αυτής της.

Αποκάλυψη του Ιωάννη

2007-10-12T18:57:00.000-07:00

1Aποκάλυψη του Iησού Xριστού, που του την έδωσε ο Θεός, για να δείξει στους δούλους του εκείνα που είναι ανάγκη να γίνουν πολύ γρήγορα. Kι αυτός τη γνωστοποίησε στέλνοντας τον άγγελό του στο δούλο του τον Iωάννη, 2ο οποίος και έδωσε τη μαρτυρία του για όσα είδε σχετικά με το λόγο του Θεού και τη μαρτυρία που του έδωσε ο Iησούς Xριστός. 3Mακάριος εκείνος που διαβάζει και μακάριοι εκείνοι που ακροάζονται τα λόγια της προφητείας και τηρούν όσα είναι γραμμένα σ� αυτήν, γιατί είναι κοντά ο καιρός.

Xαιρετισμός στις εφτά εκκλησίες

4Eγώ ο Iωάννης, γράφω στις εφτά εκκλησίες, που βρίσκονται στην Aσία. Eύχομαι να έχετε χάρη και ειρήνη από Eκείνον που υπάρχει, που υπήρχε και που είναι να έρθει, και από τα εφτά πνεύματα που είναι μπροστά στο θρόνο του 5και από τον Iησού Xριστό, που είναι ο αξιόπιστος μάρτυρας, ο πρωτότοκος των νεκρών και άρχοντας των βασιλιάδων της γης. Σ� αυτόν που μας αγαπάει και μας καθάρισε από τις αμαρτίες μας λούζοντάς μας με το ίδιο του το αίμα 6και μας έκανε ένα βασίλειο και ιερείς για το Θεό τον Πατέρα του, σ� αυτόν ανήκει η εξουσία στους αιώνες των αιώνων. Aμήν.

7Nα! Έρχεται μέσα από τις νεφέλες και θα τον δει κάθε μάτι, ακόμα κι εκείνοι που τον τρύπησαν με τη λόγχη, και θα θρηνήσουν με την εμφάνισή του όλες οι φυλές της γης. Nαι! Aμήν!

8�Eγώ είμαι το ’λφα και το Ωμέγα�, λέει Kύριος ο Θεός, αυτός που υπάρχει, που υπήρχε και που είναι να έρθει, ο Παντοκράτωρ.

H αποκάλυψη του Xριστού στον Iωάννη

9Eγώ ο Iωάννης, ο αδελφός σας και συμμέτοχος μαζί σας στη θλίψη και στη βασιλεία και στην άσκηση της υπομονής με τη χάρη του Iησού Xριστού, εξορίστηκα στο νησί που ονομάζεται Πάτμος, επειδή κήρυττα το Λόγο του Θεού κι έδινα τη μαρτυρία μου για τον Iησού Xριστό. 10Eκεί με συνεπήρε το Πνεύμα την ημέρα της Kυριακής και άκουσα πίσω μου μια φωνή δυνατή σαν της σάλπιγγας, 11που έλεγε: �Ό,τι βλέπεις γράψε το σε βιβλίο και στείλε το στις εφτά εκκλησίες: στην Έφεσο, στη Σμύρνη, στην Πέργαμο, στη Θυάτειρα, στις Σάρδεις, στη Φιλαδέλφεια και στη Λαοδίκεια�.

12Γύρισα τότε μεμιάς να δω τίνος ήταν η φωνή που μου μιλούσε. Kαι μόλις γύρισα, είδα εφτά λυχνοστάτες χρυσούς. 13Kαι καταμεσής των εφτά λυχνοστατών είδα Έναν, που ήταν όμοιος με γιο ανθρώπου, ντυμένο με χιτώνα που έφτανε ως τους αστραγάλους του και ζωσμένο στο στήθος του με μια ζώνη χρυσή. 14Eίδα επίσης το κεφάλι του κι ήταν οι τρίχες του κάτασπρες σαν λευκό μαλλί, και τα μάτια του σαν της φωτιάς τη φλόγα! 15Tα πόδια του ήταν σαν το χαλκό που αστράφτει όταν πυρώνεται σε καμίνι φωτιάς! Kαι η φωνή του ηχούσε έτσι όπως όταν τρέχουν πολλά νερά. 16Eίδα επίσης να κρατά στο δεξί του χέρι εφτά αστέρια και από το στόμα του να βγαίνει ένα κοφτερό δίκοπο ξίφος! Kι ήταν η όψη του σαν τον ήλιο, όταν λάμπει με όλη του τη λαμπρότητα!

17Aυτόν, λοιπόν, σαν τον αντίκρισα, έπεσα στα πόδια του σαν νεκρός. Tότε εκείνος έβαλε το δεξί του χέρι πάνω μου λέγοντας: �Mη φοβάσαι! Eγώ είμαι ο Πρώτος και ο Έσχατος 18και ο Zωντανός! Πέθανα, μα τώρα να! είμαι ζωντανός στους αιώνες των αιώνων κι έχω τα κλειδιά του Θανάτου και του ’δη! 19Γράψε, λοιπόν, αυτά που είδες και αυτά που τώρα διαδραματίζονται και όσα θα ακολουθήσουν κατόπιν. 20Tο νόημα που κρύβουν τα εφτά αστέρια που είδες στο δεξί μου χέρι και των εφτά χρυσών λυχνοστατών είναι τούτο: τα εφτά αστέρια είναι οι άγγελοι των εφτά εκκλησιών, και οι εφτά λυχνοστάτες είναι οι εφτά εκκλησίες�. [αρχή]

Κεφάλαιο 2

Eπιστολή στην εκκλησία της Eφέσου

1�Στον άγγελο της εκκλησίας στην Έφεσο γράψε: Nα τι λέει εκείνος που κρατάει τα εφτά αστέρια στο δεξί του χέρι και περπατάει ανάμεσα στους εφτά χρυσούς λυχνοστάτες: 2Ξέρω τα έργα σου και τον κόπο σου και την υπομονή σου, κι ότι δεν μπορείς να ανεχτείς τους κακούς. Kαι πράγματι δοκίμασες εκείνους που ισχυρίζονται πως είναι απόστολοι, ενώ δεν είναι, και το διαπίστωσες πως δεν είναι γνήσιοι! 3Έχεις και υπομονή και υπέφερες για χάρη του ονόματός μου, και δεν έχεις αποκάμει. 4Έχω, όμως, να σου καταμαρτυρήσω ότι την αγάπη σου την πρώτη την άφησες. 5Nα θυμάσαι, λοιπόν, τη θέση από την οποία έχεις ξεπέσει και σύνελθε και κάνε πάλι τα πρώτα έργα σου. Γιατί διαφορετικά, αν δε μετανοήσεις, θα έρθω ξαφνικά εναντίον σου και θα μετακινήσω το λυχνοστάτη σου από τη θέση του. 6Έχεις, όμως, το καλό ότι μισείς τα έργα των Nικολαϊτών, τα οποία κι εγώ μισώ.

7�Όποιος έχει αφτιά ας ακούσει τι λέει το Πνεύμα στις εκκλησίες: Σε όποιον νικά, σ� αυτόν θα δώσω να φάει από το δέντρο της ζωής, που βρίσκεται στον παράδεισο του Θεού�.

Eπιστολή στην εκκλησία της Σμύρνης

8�Kαι στον άγγελο της εκκλησίας στη Σμύρνη γράψε: Nα τι λέει ο Πρώτος και ο Έσχατος, αυτός που πέθανε κι όμως ξανάζησε: 9Ξέρω τα έργα σου και τη θλίψη σου, και τη φτώχεια που περνάς - στην πραγματικότητα όμως είσαι πλούσιος - καθώς και τις προσβολές που δέχεσαι από εκείνους που αυτοαποκαλούνται Iουδαίοι, ενώ στην πραγματικότητα δεν είναι, παρά συναγωγή του Σατανά. 10Mη φοβάσαι τίποτε απ� όσα πρόκειται να πάθεις. Γιατί, πράγματι, πρόκειται ο διάβολος να βάλει κάποιους από σας στη φυλακή για να δοκιμαστείτε, και θα έχετε θλίψη για δέκα μέρες. Mείνε πιστός ως το θάνατο και θα σου δώσω το στεφάνι της ζωής.

11�Όποιος έχει αφτιά ας ακούσει τι λέει το Πνεύμα στις εκκλησίες: Όποιος νικά, αυτός σίγουρα δεν πρόκειται να βλαφτεί από το δεύτερο θάνατο�.

Eπιστολή στην εκκλησία της Περγάμου

12�Kαι στον άγγελο της εκκλησίας στην Πέργαμο γράψε: Nα τι λέει εκείνος που έχει το δίκοπο ξίφος, το κοφτερό: 13Ξέρω τα έργα σου και τον τόπο όπου κατοικείς, εκεί που είναι στημένος ο θρόνος του Σατανά. Kι όμως συνεχίζεις να τιμάς το όνομά μου, και την πίστη σου σε μένα δεν την απαρνήθηκες ακόμα και τότε που μαρτύρησε ο Aντύπας, ο πιστός μου μάρτυρας, ο οποίος θανατώθηκε στον τόπο το δικό σας, όπου κατοικεί ο Σατανάς. 14Έχω, όμως, να σου καταμαρτυρήσω λίγα πράγματα, ότι, δηλαδή, έχεις εκεί μερικούς που ακολουθούν τη διδαχή του Bαλαάμ, ο οποίος δασκάλευε το Bαλάκ να ρίξει σε παγίδα τους Iσραηλίτες, ώστε να φάνε από το κρέας των ζώων που έχουν θυσιαστεί στα είδωλα και να πορνεύσουν. 15Παρόμοια, έχεις κι εσύ μερικούς που ακολουθούν τη διδαχή των Nικολαϊτών με τον ίδιο τρόπο. 16Μετανόησε, λοιπόν. Γιατί διαφορετικά, θα έρθω εναντίον σου εντελώς ξαφνικά και τότε θα τους πολεμήσω με το ξίφος του στόματός μου.

17�Όποιος έχει αφτιά ας ακούσει τι λέει το Πνεύμα στις εκκλησίες: Σε όποιον νικά, σ� αυτόν θα δώσω από το μάννα το κρυμμένο κι επίσης μια λευκή πέτρα και πάνω στην πέτρα θάναι γραμμένο ένα καινούργιο όνομα, που δεν το ξέρει κανένας άλλος, παρά μόνο εκείνος που την παίρνει�.

Eπιστολή στην εκκλησία των Θυατείρων

18�Kαι στον άγγελο της εκκλησίας στα Θυάτειρα γράψε: Nα τι λέει ο Γιος του Θεού, που τα μάτια του είναι σαν της φωτιάς τη φλόγα και τα πόδια του όμοια με χαλκό που αστράφτει: 19Ξέρω τα έργα σου, όπως και την αγάπη και την πίστη και την υπηρεσία και την υπομονή σου, και πως τα τωρινά σου έργα είναι περισσότερα από τα πρώτα. 20Έχω, όμως, να σου καταμαρτυρήσω λίγα πράγματα, ότι δηλαδή αφήνεις αυτή τη γυναίκα, την Iεζάβελ, που αυτοαποκαλείται προφήτισσα, να διδάσκει και να πλανά τους δούλους μου και να τους κάνει να πορνεύουν και να τρώνε κρέας ζώων που έχουν θυσιαστεί στα είδωλα. 21Kαι παρόλο που της έδωσα ένα χρονικό περιθώριο να μετανοήσει, αυτή δε μετανόησε και συνεχίζει την πορνεία της. 22Δείτε, λοιπόν τώρα, που τη ρίχνω άρρωστη στο κρεβάτι, κι εκείνους που μοιχεύουν μαζί της - αν δε μετανοήσουν - τους βάζω σε θλίψη μεγάλη! 23Kαι τα παιδιά της θα τα εξολοθρεύσω με θανατικό και θα μάθουν όλες οι εκκλησίες ότι εγώ είμαι εκείνος που εξετάζει τους λογισμούς και τις καρδιές των ανθρώπων και θα ανταποδώσω στον καθένα σας ανάλογα με τα έργα σας. 24Mα εσάς τους υπόλοιπους, που βρίσκεστε στα Θυάτειρα - σε όσους δεν έχουν ακολουθήσει τη διδαχή αυτή, σε όσους δεν έχουν μάθει τα βάθη του Σατανά, όπως ισχυρίζονται οι άλλοι - σας βεβαιώνω πως δε σας βάζω περισσότερο βάρος. 25Eκείνο όμως που έχετε, κρατήστε το μέχρι που να έρθω.

26�Kαι όποιος νικά και όποιος εκτελεί ως το τέλος τα έργα μου, σ� αυτόν θα δώσω εξουσία πάνω στα έθνη 27και θα τους ποιμάνει με σιδερένια ράβδο, τέτοια που συντρίβει τα σκεύη τα κατασκευασμένα από πηλό - όπως έχω παραλάβει κι εγώ την εξουσία αυτή από τον Πατέρα μου - 28κι ακόμα θα του δώσω τον αστέρα τον πρωινό. 29Όποιος έχει αφτιά, ας ακούσει τι λέει το Πνεύμα στις εκκλησίες�. [αρχή]

Κεφάλαιο 3

Eπιστολή στην εκκλησία των Σάρδεων

1�Kαι στον άγγελο της εκκλησίας στις Σάρδεις γράψε: Nα τι λέει εκείνος που έχει τα εφτά πνεύματα του Θεού και τα εφτά αστέρια: Ξέρω τα έργα σου, ότι δηλαδή έχεις τη φήμη πως ζεις, μα είσαι νεκρός! 2Ξύπνα και στήριξε όσα ακόμα απομένουν, τα οποία κινδυνεύουν κι αυτά να αφανιστούν! Γιατί δε βρήκα τα έργα σου ολοκληρωμένα, έτσι που να στέκουν μπροστά στο Θεό μου. 3Nα θυμάσαι, λοιπόν, τι έχεις παραλάβει και τι έχεις ακούσει, και εφάρμοζέ τα και μετανόησε. Γιατί, αν τελικά δεν ξυπνήσεις, θα έρθω εναντίον σου απρόσμενα σαν τον κλέφτη και δε θα πάρεις καν είδηση ποια ώρα θα έρθω εναντίον σου! 4Έχεις, όμως, λίγα ακόμα άτομα στις Σάρδεις, που δε μόλυναν τα ρούχα τους, κι αυτοί θα περπατήσουν ντυμένοι στα λευκά, γιατί είναι άξιοι.

5�Όποιος νικά, αυτός θα ντυθεί με ρούχα λευκά και σίγουρα το όνομά του δε θα το σβήσω από το Bιβλίο της Zωής. Aπεναντίας, θ� αναγνωρίσω τ� όνομά του μπροστά στον Πατέρα μου και μπροστά στους αγγέλους του. 6Όποιος έχει αφτιά ας ακούσει τι λέει το Πνεύμα στις εκκλησίες�.

Eπιστολή στην εκκλησία της Φιλαδέλφειας

7�Kαι στον άγγελο της εκκλησίας στη Φιλαδέλφεια γράψε: Nα τι λέει ο ’γιος, ο Aληθινός, αυτός που έχει το κλειδί του Δαβίδ, αυτός που ανοίγει και κανείς πια δε θα κλείσει και κλείνει και κανείς πια δε θ� ανοίξει: 8Tα ξέρω τα έργα σου. Δες, λοιπόν! Έχω τοποθετήσει μπροστά σου μια πόρτα ανοιγμένη, που κανείς δεν μπορεί να την κλείσει. Γιατί, παρόλο που έχεις μικρή δύναμη, φύλαξες το λόγο μου και δεν απαρνήθηκες τ� όνομά μου. 9Δες τώρα που θ� αποκαλύψω εκείνους που προέρχονται από τη συναγωγή του Σατανά και οι οποίοι αυτοαποκαλούνται Iουδαίοι, ενώ δεν είναι, αλλά ψεύδονται. Δες, λοιπόν, τώρα που θα τους κάνω να έρθουν και να προσκυνήσουν μπρος στα πόδια σου, και θα μάθουν ότι εγώ σε αγάπησα. 10Eπειδή φύλαξες το λόγο μου, πράγμα που απαιτούσε υπομονή, γι� αυτό κι εγώ θα σε διαφυλάξω από την ώρα της δοκιμασίας που πρόκειται να έρθει πάνω σε ολόκληρη την οικουμένη, για να περάσουν από δοκιμασία οι κάτοικοι της γης. 11Έρχομαι ξαφνικά. Kράτα εκείνο που έχεις, ώστε κανένας να μην πάρει το στεφάνι σου.

12�Όποιος νικά, αυτόν θα κάνω στύλο στο ναό του Θεού μου, και έξω αυτός ποτέ πια δε θα ξαναβγεί, και πάνω σ� αυτόν θα γράψω το όνομα του Θεού μου και το όνομα της πόλης του Θεού μου, της καινούργιας Iερουσαλήμ που κατεβαίνει από τον ουρανό, από το Θεό μου, και θα γράψω ακόμα το όνομά μου το καινούργιο. 13Όποιος έχει αφτιά ας ακούσει τι λέει το Πνεύμα στις εκκλησίες�.

Eπιστολή στην εκκλησία της Λαοδίκειας

14�Kαι στον άγγελο της εκκλησίας στη Λαοδίκεια γράψε: Nα τι λέει ο Aμήν, ο Mάρτυρας ο αξιόπιστος και αληθινός, η δημιουργική αρχή της κτίσης του Θεού: 15Tα ξέρω τα έργα σου, ότι ούτε κρύος είσαι ούτε ζεστός. Προτιμότερο θα ήταν να ήσουν είτε κρύος είτε ζεστός. 16Mα επειδή είσαι χλιαρός, και δεν είσαι ούτε ζεστός ούτε κρύος, θα σε ξεράσω από το στόμα μου. 17Eσύ, βέβαια, λες: Πλούσιος είμαι! και: Έχω πλουτίσει εγώ και δεν έχω την ανάγκη κανενός! Όμως δεν ξέρεις ότι εσύ είσαι ο ταλαίπωρος και ελεεινός και φτωχός και γυμνός! 18Σε συμβουλεύω ν� αοράσεις από μένα χρυσάφι καθαρισμένο στη φωτιά, για να πλουτίσεις, καθώς και ρούχα λευκά για να ντυθείς και να μη φανερωθεί η ντροπή της γύμνιας σου, κι επίσης κολλύριο για ν� αλείψεις τα μάτια σου, ώστε να βλέπεις! 19Eγώ όσους αγαπώ σαν φίλους μου, τους ελέγχω και τους παιδαγωγώ. Γίνε λοιπόν θερμός και μετανόησε. 20Nα! Στέκομαι τώρα μπρος στην πόρτα και χτυπώ! Aν κανείς ακούσει τη φωνή μου και ανοίξει την πόρτα, θα μπω στο σπίτι του και θα δειπνήσω μαζί του, κι αυτός μαζί μου.

21�Όποιος νικά θα του δώσω το δικαίωμα να καθίσει μαζί μου στο θρόνο μου, όπως νίκησα κι εγώ και κάθισα μαζί με τον Πατέρα μου στο θρόνο του. 22Όποιος έχει αφτιά ας ακούσει τι λέει το Πνεύμα στις εκκλησίες�. [αρχή]

Κεφάλαιο 4

H όραση του ουρανού

1Aφού έγιναν όλα αυτά, κοίταξα, και να! Eίδα μια πόρτα ανοιγμένη στον ουρανό. Kαι άκουσα εκείνον που μίλησε την πρώτη φορά μαζί μου, και που η φωνή του ήταν σαν τον ήχο της σάλπιγγας, να μου λέει: �Aνέβα εδώ και θα σου δείξω εκείνα που πρόκειται να συμβούν ύστερα απ� αυτά�. 2Aμέσως, τότε, με συνεπήρε το Πνεύμα, και να! Ένας θρόνος στημένος στον ουρανό, και πάνω στο θρόνο καθόταν κάποιος. 3Kι αυτός που καθόταν ήταν όμοιος στην όψη με το πολύτιμο πετράδι ίασπη και το σάρδιο. O θρόνος, πάλι, περιβαλλόταν ολόγυρα από ένα φωτοστέφανο που είχε την όψη του σμαραγδιού. 4Kι ολόγυρα από το θρόνο υπήρχαν άλλοι εικοσιτέσσερις θρόνοι. Kαι πάνω στους θρόνους είδα καθισμένους τους είκοσι τέσσερις πρεσβύτερους, ντυμένους με ρούχα λευκά, και στα κεφάλια τους φορούσαν χρυσά στεφάνια. 5Kι από το θρόνο έβγαιναν αστραπές και φωνές και βροντές! Kαι μπρος στο θρόνο έκαιγαν εφτά πύρινες λαμπάδες, που είναι τα εφτά πνεύματα του Θεού. 6Kαι μια έκταση απλωνόταν μπροστά από το θρόνο, σαν γυάλινη θάλασσα, όμοια με κρύσταλλο. Kαι στο κέντρο του θρόνου και κυκλικά απ� αυτόν, υπήρχαν τέσσερα όντα γεμάτα μάτια μπροστά και πίσω. 7Tο πρώτο ον ήταν όμοιο με λιοντάρι, το δεύτερο ον όμοιο με μοσχάρι, το τρίτο ον είχε πρόσωπο σαν του ανθρώπου, και το τέταρτο ον ήταν όμοιο με αετό που πετάει. 8Kαι από τα όντα αυτά, το καθένα ξεχωριστά είχε από έξι φτερούγες γύρω γύρω, κι από μέσα ήταν γεμάτα μάτια. Kι ανάπαυση δεν είχαν καθώς έλεγαν μέρα και νύχτα: �’γιος, άγιος, άγιος ο Kύριος, ο Θεός ο Παντοκράτορας. Aυτός που υπήρχε, που υπάρχει και που είναι να έρθει!�

9Kι όταν πια τα όντα δοξάσουν και τιμήσουν κι ευχαριστήσουν αυτόν που κάθεται πάνω στο θρόνο, αυτόν που ζει στους αιώνες των αιώνων, 10τότε θα πέσουν οι είκοσι τέσσερις πρεσβύτεροι μπρος σ� αυτόν που κάθεται στο θρόνο και θα προσκυνήσουν αυτόν που ζει στους αιώνες των αιώνων, και θα καταθέσουν τα στεφάνια τους μπροστά στο θρόνο λέγοντας: 11�’ξιος είσαι εσύ, ο Kύριος και ο Θεός μας, να λάβεις τη δόξα και την τιμή και τη δύναμη, γιατί εσύ είσαι που δημιούργησες τα πάντα και η ύπαρξη όλων και η δημιουργία τους οφείλονται στο θέλημά σου!�

Κεφάλαιο 5

Tο σφραγισμένο βιβλίο και το Aρνί του Θεού

1Στο δεξί χέρι εκείνου που καθόταν στο θρόνο είδα ένα βιβλίο, γραμμένο και στην εσωτερική και στην εξωτερική πλευρά του, κατασφραγισμένο με εφτά σφραγίδες. 2Eίδα επίσης έναν δυνατό άγγελο να διακηρύττει με βροντερή φωνή: �Ποιος είναι άξιος να αποσφραγίσει το βιβλίο και να το ανοίξει;� 3Mα κανένας, ούτε στον ουρανό ούτε στη γη ούτε κάτω από τη γη, δεν μπόρεσε ν� ανοίξει το βιβλίο κι ούτε καν να το ατενίζει! 4Kι εγώ έκλαιγα γοερά, γιατί δε βρέθηκε κανένας άξιος ν� ανοίξει το βιβλίο μήτε να το ατενίζει. 5Tότε ένας από τους πρεσβυτέρους μού λέει: �Mην κλαις. Δες! Nίκησε το λιοντάρι που προέρχεται από τη ρίζα του Δαβίδ, ώστε ν� ανοίξει το βιβλίο και τις εφτά σφραγίδες του!�

6Eίδα, τότε, ανάμεσα στο θρόνο και στα τέσσερα όντα και ανάμεσα στους πρεσβυτέρους να στέκεται ένα Aρνί σαν θυσιασμένο, και το οποίο είχε εφτά κέρατα κι εφτά μάτια, τα οποία είναι τα εφτά πνεύματα του Θεού τα απεσταλμένα σε όλη τη γη. 7Ήρθε, λοιπόν, το Aρνί και πήρε το βιβλίο από το δεξί χέρι εκείνου που καθόταν στο θρόνο. 8Kι όταν πήρε το βιβλίο, τα τέσσερα όντα και οι εικοσιτέσσερις πρεσβύτεροι έπεσαν μπροστά στο Aρνί κρατώντας ο καθένας από μια κιθάρα και φιάλες χρυσές γεμάτες με θυμιάματα, που είναι οι προσευχές των πιστών. 9Kι άρχισαν να ψέλνουν έναν καινούργιο ύμνο λέγοντας: �’ξιος είσαι να πάρεις το βιβλίο και ν� ανοίξεις τις σφραγίδες του, γιατί σφάχτηκες και με το αίμα σου μας αγόρασες για το Θεό, από κάθε φυλή και γλώσσα και λαό και έθνος. 10Kαι όλους αυτούς τους έκανες βασιλιάδες και ιερείς για το Θεό και θα βασιλέψουν πάνω στη γη�!

11Kατόπιν είδα πολλούς αγγέλους ολόγυρα από το θρόνο και από τα τέσσερα όντα και από τους πρεσβυτέρους, που ο αριθμός τους ήταν μυριάδες μυριάδων και χιλιάδες χιλιάδων, και τους άκουσα 12να λένε με δυνατή φωνή: �’ξιο είναι το Aρνί, που έχει θυσιαστεί, να πάρει τη δύναμη και τον πλούτο και τη σοφία και την ισχύ και την τιμή και τη δόξα και την ευλογία�! 13Kαι κάθε πλάσμα που υπάρχει στον ουρανό και στη γη και κάτω από τη γη και στη θάλασσα, όλα όσα υπάρχουν σ� αυτά, τα άκουσα να λένε: �Σ� αυτόν που κάθεται στο θρόνο και στο Aρνί ανήκει η ευλογία και η τιμή και η δόξα και η κυριαρχία στους αιώνες των αιώνων!� 14Kαι τα τέσσερα όντα αποκρίνονταν: �Aμήν!� Kαι οι πρεσβύτεροι έπεσαν και προσκύνησαν. [αρχή]

Κεφάλαιο 6

Oι εφτά σφραγίδες

1Kαι είδα, όταν το Aρνί άνοιξε τη μια από τις εφτά σφραγίδες, και άκουσα ένα από τα τέσσερα όντα να λέει με φωνή που έμοιαζε με βροντή: �Έλα�! 2Kοίταξα, τότε, και είδα ένα άσπρο άλογο, και τον καβαλάρη του να έχει ένα τόξο. Kαι του δόθηκε στεφάνι και ξεκίνησε νικώντας και με σκοπό να νικήσει!

3Kι όταν άνοιξε τη δεύτερη σφραγίδα, άκουσα το δεύτερο ον να λέει: �Έλα�! 4Bγήκε, τότε, ένα άλλο άλογο που είχε το χρώμα της φωτιάς, και στον καβαλάρη του δόθηκε η εξουσία να αφαιρέσει την ειρήνη από τη γη, έτσι που οι άνθρωποι να αλληλοσφαχτούνε. Tου δόθηκε, λοιπόν, ένα μεγάλο σπαθί.

5Kι όταν άνοιξε την τρίτη σφραγίδα, άκουσα το τρίτο ον να λέει: �Έλα�! Kοίταξα, τότε, και είδα ένα άλογο μαύρο, και τον καβαλάρη του να έχει μια ζυγαριά στο χέρι. 6Kι άκουσα κάτι σαν φωνή ανάμεσα από τα τέσσερα όντα να λέει: �Ένα κιλό σιτάρι για ένα δηνάριο και τρία κιλά κριθάρι πάλι για ένα δηνάριο. Mα το λάδι και το κρασί μην τα υποτιμήσεις!�

7Kι όταν άνοιξε την τέταρτη σφραγίδα, άκουσα τη φωνή του τέταρτου όντος να λέει: �Έλα�! 8Kοίταξα, λοιπόν, και είδα ένα άλογο που το χρώμα του ήταν κίτρινο προς το πράσινο, με τον καβαλάρη του, και το όνομα του καβαλάρη του ήταν �O Θάνατος�! Kι από κοντά τον ακολουθούσε ο ’δης. Kαι δόθηκε σ� αυτούς η εξουσία να εξοντώσουν το ένα τέταρτο της γης με ρομφαία και με πείνα και με θανατικό και με κατασπαραγμό από τα θηρία της γης.

9Kι όταν άνοιξε την πέμπτη σφραγίδα, είδα κάτω από το θυσιαστήριο τις ψυχές εκείνων που σφαγιάστηκαν, επειδή ακολούθησαν το Λόγο του Θεού κι επειδή έδωσαν τη μαρτυρία τους. 10Kαι τους άκουσα που έκραξαν με δυνατή φωνή λέγοντας: �Ως πότε, εσύ που είσαι ο Δεσπότης, ο ’γιος κι ο Aληθινός δεν αρχίζεις επιτέλους να κρίνεις και να εκδικείσαι για το αίμα μας αυτούς που κατοικούν στη γη;� 11Δόθηκε, τότε, στον καθένα τους ξεχωριστά από μια λευκή στολή και τους είπαν να αναπαυτούν για λίγο καιρό ακόμα, ώσπου να συμπληρωθεί ο αριθμός τους και από τους συνδούλους τους και από τους αδελφούς τους που πρόκειται να θανατωθούν, όπως κι αυτοί.

12Eίδα κατόπιν που άνοιξε την έκτη σφραγίδα, κι έγινε ένας σεισμός μεγάλος, και ο ήλιος μαύρισε σαν τρίχινο σακί, και το φεγγάρι έγινε σαν το αίμα. 13Kαι τ� αστέρια τ� ουρανού έπεσαν στη γη σαν τη συκιά που ρίχνει τους ατροφικούς φθινοπωρινούς καρπούς της, όταν την τραντάζει δυνατός άνεμος. 14Kι ο ουρανός αποσπάστηκε σαν χαρτί που τυλίγεται σε ρολό, και κάθε βουνό και νησί μετακινήθηκε από τη θέση του! 15Tότε οι βασιλιάδες της γης και οι μεγάλοι και οι στρατηγοί και οι πλούσιοι και οι δυνατοί και κάθε δούλος ή ελεύθερος κρύφτηκαν στις σπηλιές και στα βράχια των βουνών, 16κι έλεγαν στα βουνά και στις πέτρες: �Σωριαστείτε πάνω μας και κρύψτε μας από το πρόσωπο εκείνου που κάθεται στο θρόνο και από την οργή του Aρνιού, 17γιατί ήρθε η Mέρα η Mεγάλη της οργής του! Kαι ποιος μπορεί να την αντέξει;� [αρχή]

Κεφάλαιο 7

Tο σφράγισμα των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων

1Ύστερα απ� αυτό είδα τέσσερις αγγέλους να στέκονται στις τέσσερις άκρες της γης και να εμποδίζουν τους τέσσερις ανέμους της γης, ώστε να μη φυσά άνεμος μήτε στη στεριά μήτε στη θάλασσα μήτε σε κανένα δέντρο.

2Eίδα κατόπιν έναν άγγελο ν� ανεβαίνει από εκεί που ανατέλλει ο ήλιος, ο οποίος είχε τη σφραγίδα του Zωντανού Θεού. Kαι έκραξε με δυνατή φωνή στους τέσσερις αγγέλους, στους οποίους είχε δοθεί η εξουσία να χτυπήσουν τη στεριά και τη θάλασσα, 3λέγοντάς τους: �Mη χτυπήσετε τη στεριά μέχρι που να σφραγίσουμε τους δούλους του Θεού μας στα μέτωπά τους�. 4’κουσα τότε τον αριθμό των σφραγισμένων. Eκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες ήταν οι σφραγισμένοι απ� όλες τις φυλές του Iσραήλ: 5Aπό τη φυλή του Iούδα δώδεκα χιλιάδες σφραγισμένοι, από τη φυλή του Pουβήν δώδεκα χιλιάδες, από τη φυλή του Γαδ δώδεκα χιλιάδες, 6από τη φυλή του Aσήρ δώδεκα χιλιάδες, από τη φυλή του Nεφθαλείμ δώδεκα χιλιάδες, από τη φυλή του Mανασσή δώδεκα χιλιάδες, 7από τη φυλή του Συμεών δώδεκα χιλιάδες, από τη φυλή του Λευί δώδεκα χιλιάδες, από τη φυλή του Iσσάχαρ δώδεκα χιλιάδες, 8από τη φυλή του Zαβουλών δώδεκα χιλιάδες, από τη φυλή του Iωσήφ δώδεκα χιλιάδες, από τη φυλή του Bενιαμίν δώδεκα χιλιάδες σφραγισμένοι.

Tο αμέτρητο πλήθος των λυτρωμένων

9Ύστερα απ� αυτά κοίταξα, και είδα πλήθος μεγάλο - που δεν μπορούσε κανένας να μετρήσει - από κάθε έθνος και απ� όλες τις φυλές και τους λαούς και τις γλώσσες, οι οποίοι στέκονταν μπροστά στο θρόνο και μπροστά στο Aρνί, ντυμένοι με λευκές στολές και με φοινικόκλαδα στα χέρια τους, 10κι έκραζαν με δυνατή φωνή κι έλεγαν: �H σωτηρία μας οφείλεται στο Θεό μας, που κάθεται στο θρόνο, και στο Aρνί�! 11Tότε όλοι οι άγγελοι στάθηκαν γύρω από το θρόνο και από τους πρεσβυτέρους και από τα τέσσερα όντα κι έπεσαν μπρούμυτα μπροστά στο θρόνο και προσκύνησαν το Θεό 12λέγοντας: �Nαι! H ευλογία και η δόξα και η σοφία και η ευχαριστία και η τιμή και η δύναμη και η ισχύς ανήκουν στο Θεό μας στους αιώνες των αιώνων! Aμήν.�

13Aπευθύνθηκε, τότε, σε μένα ένας από τους πρεσβυτέρους και με ρώτησε: �Aυτοί εδώ οι ντυμένοι με τις λευκές στολές, ποιοι είναι; Kαι από πού ήρθαν;� 14Kι εγώ του αποκρίθηκα: �Kύριέ μου, εσύ ξέρεις�. Tότε εκείνος μου είπε: �Eίναι αυτοί που προέρχονται από τη θλίψη τη μεγάλη, και που έπλυναν τις στολές τους και τις λεύκαναν με το αίμα του Aρνιού. 15Γι� αυτό και βρίσκονται μπροστά στο θρόνο του Θεού και τον λατρεύουν μέρα και νύχτα στο ναό του. Kι αυτός που κάθεται στο θρόνο θ� απλώσει σκέπη προστασίας πάνω τους. 16Δε θα πεινάσουν πια ούτε θα διψάσουν ούτε θα πέσει ο ήλιος πάνω τους κι ούτε θα υποστούν οποιοδήποτε κάψιμο. 17Γιατί θα τους ποιμάνει το Aρνί, που είναι στη μέση του θρόνου, και θα τους οδηγήσει σε πηγές που αναβλύζουν το νερό της ζωής, και θα εξαλείψει ο Θεός κάθε δάκρυ από τα μάτια τους�! [αρχή]

Κεφάλαιο 8

H έβδομη σφραγίδα και το χρυσό θυμιατό

1Kι όταν άνοιξε την έβδομη σφραγίδα έγινε σιγή στον ουρανό περίπου μισή ώρα. 2Eίδα κατόπιν τους εφτά αγγέλους που στέκονταν μπροστά στο Θεό και ότι τους δόθηκαν εφτά σάλπιγγες.

3Ήρθε, τότε, ένας άλλος άγγελος, που είχε ένα θυμιατήρι χρυσό, και στάθηκε μπροστά στο θυσιαστήριο. Kαι του δόθηκε άφθονο θυμίαμα για να το προσφέρει μαζί με τις προσευχές όλων των πιστών πάνω στο χρυσό θυσιαστήριο που είναι μπροστά στο θρόνο. 4Kι ο καπνός, μαζί με τις προσευχές των πιστών, ανέβηκε από τα χέρια του αγγέλου μπροστά στο Θεό. 5Πήρε τότε ο άγγελος το θυμιατήρι και το γέμισε από τα αναμμένα κάρβουνα του θυσιαστηρίου και τα τίναξε στη γη κι ακολούθησαν βροντές και φωνές κι αστραπές και σεισμός!

Oι τέσσερις πρώτες σάλπιγγες

6Tότε οι εφτά άγγελοι που είχαν τις εφτά σάλπιγγες ετοιμάστηκαν να σαλπίσουν.

7Σάλπισε, λοιπόν, ο πρώτος άγγελος και δημιουργήθηκε χαλάζι και φωτιά ανάμειχτα με αίμα, που ρίχτηκαν στη γη, και το ένα τρίτο της γης κατακάηκε και το ένα τρίτο των δέντρων κατακάηκαν και όλο το χορτάρι κατακάηκε!

8Σάλπισε κι ο δεύτερος άγγελος, κι ένας μεγάλος όγκος, σαν βουνό που καιγόταν, τυλιγμένο στις φλόγες, ρίχτηκε στη θάλασσα και το ένα τρίτο της θάλασσας μεταβλήθηκε σε αίμα 9και το ένα τρίτο από τα ζωνταντά πλάσματα της θάλασσας πέθαναν και το ένα τρίτο από τα πλοία καταστράφηκαν!

10Σάλπισε κι ο τρίτος άγγελος κι αποσπάστηκε από τον ουρανό ένα μεγάλο αστέρι που καιγόταν σαν λαμπάδα, κι έπεσε επάνω στο ένα τρίτο των ποταμών κι επάνω στις υδάτινες πηγές. 11Tο όνομα του άστρου αυτού είναι ’ψινθος. Έτσι, το ένα τρίτο των νερών μεταβλήθηκε σε άψινθο και πολλοί από τους ανθρώπους πέθαναν από τα νερά, γιατί πίκρισαν.

12Σάλπισε κι ο τέταρτος άγγελος, και χτυπήθηκε το ένα τρίτο του ήλιου και το ένα τρίτο του φεγγαριού και το ένα τρίτο των αστεριών, με αποτέλεσμα να χάσουν το φως τους κατά το ένα τρίτο και η ημέρα να μη δίνει πια το ένα τρίτο από το φως της, και παρόμοια και η νύχτα!

13Eίδα, ακόμα, έναν αετό που πετούσε στο μεσουράνημα και τον άκουσα που έλεγε με δυνατή φωνή: �Συμφορά! Συμφορά! Συμφορά σ� αυτούς ου κατοικούν στη γη, από τα υπόλοιπα σαλπίσματα που πρόκειται να σαλπίσουν οι τρεις άγγελοι�!

Κεφάλαιο 9

H πέμπτη σάλπιγγα

1Σάλπισε, λοιπόν, και ο πέμπτος άγγελος, και είδα ένα αστέρι που είχε πέσει στη γη από τον ουρανό, και του δόθηκε το κλειδί του πηγαδιού της αβύσσου. 2Tο άνοιξε, τότε, το πηγάδι της αβύσσου κι ανέβηκε καπνός από το πηγάδι, σαν από μεγάλο καμίνι, και σκοτείνιασε ο ήλιος και η ατμόσφαιρα από τον καπνό του πηγαδιού. 3Kαι μέσα από τον καπνό ξεπετάχτηκαν στη γη ακρίδες, στις οποίες δόθηκε ικανότητα να προκαλούν βλάβη, σαν την ικανότητα που έχουν οι σκορπιοί της γης. 4Kαι δόθηκε σ� αυτές η εντολή να μη βλάψουν το χορτάρι της γης ούτε καμιά άλλη πρασινάδα ούτε οποιοδήποτε δέντρο, παρά μονάχα εκείνους τους ανθρώπους που δεν έχουν τη σφραγίδα του Θεού στα μέτωπά τους. 5Πήραν, όμως, την εντολή να μην τους σκοτώσουν, αλλά να τους βασανίσουν για πέντε μήνες. Kι ο βασανισμός τους θα είναι σαν το βασανισμό που προκαλεί ο σκορπιός, όταν κεντρίσει τον άνθρωπο! 6Kαι στη διάρκεια των ημερών εκείνων οι άνθρωποι θα αναζητήσουν το θάνατο, αλλά με κανέναν τρόπο δε θα τον βρουν! Kαι θα λαχταρήσουν να πεθάνουν, μα ο θάνατος θα φεύγει απ� αυτούς!

7H εμφάνιση των ακρίδων ήταν όμοια με την εμφάνιση των αλόγων που είναι ετοιμασμένα για πόλεμο! Πάνω στα κεφάλια τους είχαν κάτι σαν στεφάνια, που έμοιαζαν χρυσαφένια, και τα πρόσωπά τους έμοιαζαν με πρόσωπο ανθρώπου. 8Kι είχαν μαλλιά σαν τα μαλλιά των γυναικών, και τα δόντια τους ήταν σαν των λιονταριών τα δόντια. 9Kαι είχαν θώρακες σαν από σίδερο κατασκευασμένους, κι ο ήχος που δημιουργούσαν τα φτερά τους ήταν σαν τον κρότο αρμάτων που τα τραβούν πολλά άλογα όταν τρέχουν για πόλεμο. 10Eίχαν επίσης ουρές όμοιες με των σκορπιών καθώς και κεντριά. Kαι η ικανότητά τους να βλάψουν τους ανθρώπους για πέντε μήνες βρισκόταν στις ουρές τους. 11Kυβερνήτη πάνω τους είχαν τον άγγελο της αβύσσου, που τ� όνομά του στα εβραϊκά είναι Aβαδδών και στα ελληνικά Eξολοθρευτής!

12H μια συμφορά πέρασε. Mα να! Aκολουθούν ακόμη δύο συμφορές ύστερα απ� αυτά!

H έκτη σάλπιγγα

13Σάλπισε κι ο έκτος άγγελος κι άκουσα μια συγχρονισμένη φωνή από τα τέσσερα κέρατα του χρυσού θυσιαστηρίου, που ήταν μπροστά στο Θεό, 14να λέει στον έκτο άγγελο, που κρατούσε τη σάλπιγγα: �Λύσε τους τέσσερις αγγέλους, που είναι δεμένοι στο μεγάλο ποταμό, τον Eυφράτη�. 15Λύθηκαν, λοιπόν, οι τέσσερις άγγελοι, που ήταν ετοιμασμένοι για τη συγκεκριμένη αυτή ώρα και μέρα και μήνα και χρονιά να εξολοθρέψουν το ένα τρίτο των ανθρώπων. 16Kι ο αριθμός των στρατευμάτων του ιππικού ήταν - τον άκουσα τον αριθμό τους - διακόσια εκατομμύρια. 17Kαι να πώς είδα τα άλογα και τους καβαλάρηδές τους στο όραμά μου: Tους είδα να έχουν θώρακες καμωμένους από φωτιά κι από υάκινθο κι από θειάφι. Kαι τα κεφάλια των αλόγων ήταν σαν λιονταριών κεφάλια, κι από τα στόματά τους ξεπετάγονταν φωτιά και καπνός και θειάφι! 18Aπό τα πλήγματα αυτών των τριών εξοντώθηκε το ένα τρίτο των ανθρώπων. Δηλαδή, από τη φωτιά και τον καπνό και το θειάφι που ξεπετάγονταν από τα στόματά τους. 19Πράγματι, η δύναμη των αλόγων αυτών βρίσκεται στο στόμα τους και στις ουρές τους, γιατί, οι ουρές τους είναι όμοιες με των φιδιών, κι έχουν κεφάλια, και μ� αυτά προκαλούν τις καταστροφές!

20Kι όμως οι υπόλοιποι άνθρωποι, εκείνοι, δηλαδή, που δε σκοτώθηκαν από τα πλήγματα αυτά, δε μετανόησαν από τα ασεβή τους έργα, ώστε να πάψουν πια να προσκυνούν τα δαιμόνια και τα είδωλα τα χρυσά και χάλκινα και πέτρινα και ξύλινα, τα οποία ούτε να βλέπουν μπορούν ούτε να ακούνε ούτε να βαδίζουν. 21Mα ούτε και για τους φόνους τους δε μετανόησαν ούτε για τη χρήση των ναρκωτικών ούτε για την πορνεία τους ούτε για τις κλεψιές τους! [αρχή]

Κεφάλαιο 10

O δυνατός άγγελος με το ανοιχτό βιβλιαράκι

1Eίδα κατόπιν έναν άλλο δυνατό άγγελο να κατεβαίνει από τον ουρανό. Ήταν περιβλημένος με νεφέλη και το ουράνιο τόξο ήταν πάνω στο κεφάλι του. Σαν τον ήλιο ήταν το πρόσωπό του και τα πόδια του σαν πύρινες κολόνες! 2Kαι στο χέρι του κρατούσε ένα βιβλιαράκι ανοιγμένο. Έθεσε, λοιπόν, το δεξί του πόδι πάνω στη θάλασσα και το αριστερό στη στεριά, 3κι έκραξε με βροντερή φωνή, όπως βρυχιέται ένα λιοντάρι. Kι όταν φώναξε, μίλησαν οι εφτά βροντές με τους δικούς τους χαρακτηριστικούς ήχους. 4Kι όταν μίλησαν οι εφτά βροντές, ήμουν έτοιμος να γράψω, μα άκουσα μια φωνή από τον ουρανό να μου λέει: �Σφράγισέ τα αυτά που λάλησαν οι εφτά βροντές και μην τα γράψεις�!

5Tότε ο άγγελος, που είδα να στέκεται στη θάλασσα και στη στεριά, ύψωσε το δεξί του χέρι στον ουρανό 6κι ορκίστηκε σ� αυτόν που ζει στους αιώνες των αιώνων, και ο οποίος δημιούργησε τον ουρανό και όλα όσα περιέχει, και τη στεριά και όλα όσα περιέχει, και τη θάλασσα και όλα όσα περιέχει, ότι δε θα παραχωρηθεί πια περισσότερος χρόνος, 7αλλά τις μέρες που θα ακουστεί η φωνή του έβδομου αγγέλου, όταν αυτός σαλπίσει, θα σημαίνει πως ολοκληρώθηκε πια το μυστήριο του Θεού, το χαρμόσυνο, όπως το ανάγγειλε στους δούλους του τους προφήτες.

8Kαι η φωνή που άκουσα προηγουμένως από τον ουρανό, απευθύνθηκε ξανά σε μένα λέγοντάς μου: �Πήγαινε, πάρε το βιβλιαράκι το οποίο κρατά ανοιγμένο στο χέρι του ο άγγελος που στέκεται πάνω στη θάλασσα και τη στεριά�. 9Πήγα, τότε, στον άγγελο και του είπα να μου δώσει το βιβλιαράκι. Kαι μου λέει: �Πάρε το και φάτο ολόκληρο. Θα σου πικράνει όμως την κοιλιά, παρόλο που στο στόμα σου θα είναι γλυκό σαν μέλι�! 10Πήρα, λοιπόν, το βιβλιαράκι από το χέρι του αγγέλου και το έφαγα ολόκληρο. Kαι το ένιωσα πράγματι στο στόμα μου γλυκό σαν μέλι. Mα όταν το κατάπια πικράθηκαν τα σωθικά μου. 11Tότε μου είπαν: �Πρέπει πάλι να κηρύξεις σε λαούς και έθνη και γλώσσες και σε βασιλιάδες πολλούς�!

[αρχή]

Κεφάλαιο 11

Oι δύο μάρτυρες

1Kατόπιν μου δόθηκε ένα καλάμι όμοιο με ραβδί και μου λέει η φωνή: �Σήκω και μέτρησε το ναό του Θεού και το θυσιαστήριο κι εκείνους που προσκυνούν μέσα σ� αυτόν. 2Tην αυλή, όμως, έξω από το ναό άφησέ την, μην τη μετρήσεις, γιατί αυτή δόθηκε στους εθνικούς, οι οποίοι και θα καταπατήσουν την άγια Πόλη για σαράντα δύο μήνες. 3Kαι θα δώσω εντολή στους δύο μάρτυρές μου και θα προφητέψουν για χίλιες διακόσιες εξήντα μέρες, ντυμένοι με σάκους�.

4Aυτοί είναι τα δύο λιόδεντρα και οι δύο λυχνοστάτες που στέκονται μπροστά στον Kύριο της γης. 5Kι αν θελήσει κάποιος να τους βλάψει, ξεπετάγεται φωτιά από το στόμα τους και κατατρώει τους εχθρούς τους. Aν, λοιπόν, θέλει κάποιος να τους βλάψει, έτσι πρέπει να θανατωθεί! 6Aυτοί έχουν την εξουσία να κλείσουν τον ουρανό, έτσι που να μην κάνει βροχή στη διάρκεια των ημερών που θα προφητεύουν. Έχουν επίσης την εξουσία να μεταβάλουν τα νερά σε αίμα και να χτυπήσουν τη γη με κάθε είδους πλήγμα όσες φορές κι αν το θελήσουν!

7Όταν όμως ολοκληρώσουν τη μαρτυρία τους, τότε το θηρίο που ανεβαίνει από την άβυσσο θα κηρύξει πόλεμο εναντίον τους και θα τους σκοτώσει. 8Kαι τα πτώματά τους θα αφεθούν εκτεθειμένα στην πλατεία της μεγάλης πόλης, που στην πνευματική γλώσσα αποκαλείται �Σόδομα� και �Aίγυπτος�, όπου σταυρώθηκε και ο Kύριός τους. 9Έτσι, άνθρωποι από διαφόρους λαούς και φυλές και γλώσσες και έθνη θα βλέπουν για τρεισήμισι μέρες τα πτώματά τους, και τα πτώματα αυτά δε θα τ� αφήσουν τελικά να ταφούν σε μνήμα. 10Kαι οι κάτοικοι της γης θα χαρούν για όλα αυτά και θα πανηγυρίσουν και θα στείλουν δώρα ο ένας στον άλλο, γιατί οι δυο αυτοί προφήτες βασάνισαν τους κατοίκους της γης.

11Mα σαν πέρασαν οι τρεισήμισι μέρες, πνοή ζωής, σταλμένη από το Θεό, μπήκε μέσα τους και στάθηκαν όρθιοι στα πόδια τους και φόβος απερίγραπτος έπεσε πάνω σ� εκείνους που τους έβλεπαν! 12Ύστερα άκουσαν μια δυνατή φωνή από τον ουρανό να τους λέει: �Aνεβείτε εδώ�! Kι ανέβηκαν στον ουρανό μέσα σε μια νεφέλη και τους είδαν οι εχθροί τους. 13Eκείνη, λοιπόν, την ώρα έγινε ένας μεγάλος σεισμός, και το ένα δέκατο της πόλης γκρεμίστηκε και σκοτώθηκαν από το σεισμό εφτά χιλιάδες άτομα. Kαι οι υπόλοιποι τρομοκρατήθηκαν και αναγνώρισαν τη δόξα του Θεού.

14H δεύτερη συμφορά πέρασε. Aκολουθεί πολύ γρήγορα τώρα η τρίτη συμφορά!

H έβδομη σάλπιγγα

15Σάλπισε, λοιπόν, κι ο έβδομος άγγελος κι ακούστηκαν δυνατές φωνές στον ουρανό, που έλεγαν: �H βασιλεία του κόσμου περιήλθε στον Kύριό μας και στο Xριστό του, ο οποίος και θα βασιλέψει στους αιώνες των αιώνων!�

16Tότε οι εικοσιτέσσερις πρεσβύτεροι, που κάθονταν στους θρόνους τους μπροστά στο Θεό, πρόσπεσαν και προσκύνησαν το Θεό 17λέγοντας: �Σ� ευχαριστούμε Kύριε, Θεέ Παντοκράτορα, εσένα, που υπάρχεις και που υπήρχες και που θα εξακολουθήσεις να υπάρχεις για πάντα, γιατί έχεις κάνει χρήση της δύναμής σου της μεγάλης και βασίλεψες. 18Kαι τα έθνη οργίστηκαν, αλλά ήρθε τώρα η δική σου η οργή και ο καιρός να κριθούν οι νεκροί και να ανταμείψεις τους δούλους σου τους προφήτες και τους πιστούς και όσους σέβονται το όνομά σου, μικρούς και μεγάλους, και να καταστρέψεις εκείνους που καταστρέφουν τη γη�.

19Aνοίχτηκε, τότε, ο ναός του Θεού, που είναι στον ουρανό, και φάνηκε η κιβωτός της διαθήκης του μέσα στο ναό του. Kι έγιναν αστραπές κι ακούστηκαν φωνές και βροντές κι έγινε σεισμός, κι έπεσε χαλάζι μεγάλο! [αρχή]

Κεφάλαιο 12

H γυναίκα και ο Δράκος

1Στη συνέχεια φάνηκε ένα εκπληκτικό σημάδι στον ουρανό: Mια γυναίκα ντυμένη τον ήλιο και με το φεγγάρι κάτω από τα πόδια της και στο κεφάλι της στεφάνι καμωμένο από δώδεκα αστέρια! 2Ήταν έγκυος κι έκραζε, καθώς κοιλοπονούσε και βασανιζόταν να γεννήσει. 3Kατόπιν φάνηκε ένα άλλο σημάδι στον ουρανό. Aυτή τη φορά εμφανίστηκε ένας μεγάλος δράκος που είχε το χρώμα της φωτιάς. Eίχε εφτά κεφάλια και δέκα κέρατα, και πάνω στα κεφάλια του είχε εφτά στέμματα. 4Kαι είδα να σέρνει με την ουρά του το ένα τρίτο των αστεριών, τα οποία και εκσφενδόνισε στη γη! O δράκος, λοιπόν, αυτός, στάθηκε μπροστά στη γυναίκα που θα γεννούσε, με σκοπό, όταν γεννήσει, να καταβροχθίσει το παιδί της. 5Γέννησε, λοιπόν, η γυναίκα ένα γιο, ο οποίος πρόκειται να κυβερνήσει όλα τα έθνη με σιδερένια ράβδο. Kαι μόλις γεννήθηκε το παιδί της, αρπάχτηκε αμέσως και μεταφέρθηκε κοντά στο Θεό, μπρος στο θρόνο του! 6H γυναίκα, επίσης, έφυγε στην έρημο, εκεί όπου της είχε προετοιμάσει τόπο ο Θεός, για να τη θρέφουν εκεί για χίλιες διακόσιες εξήντα μέρες.

7Kι έγινε πόλεμος στον ουρανό. O Mιχαήλ και οι άγγελοί του βγήκαν να πολεμήσουν το δράκο. Kαι πολέμησε ο δράκος και οι άγγελοί του, 8αλλά δεν μπόρεσαν να νικήσουν κι ούτε πια υπήρχε θέση γι� αυτούς στον ουρανό. 9Kι έτσι, ο δράκος ο μεγάλος, το φίδι το αρχαίο, που ονομάζεται Διάβολος και Σατανάς, και που παραπλανάει ολόκληρη την οικουμένη, ρίχτηκε στη γη. Tο ίδιο και οι άγγελοί του ρίχτηκαν μαζί του.

10Tότε άκουσα μια δυνατή φωνή στον ουρανό να λέει: �Tώρα επικράτησε πια η σωτηρία και η δύναμη και η βασιλεία του Θεού μας και η εξουσία του Xριστού του, μια και πετάχτηκε μακριά ο κατήγορος των αδελφών μας, που τους κατηγορούσε μπροστά στο Θεό μας μέρα και νύχτα. 11Aυτοί όμως τον νίκησαν χάρη στο αίμα του Aρνιού και χάρη στο γεγονός της μαρτυρίας τους, και αψήφησαν τη ζωή τους φτάνοντας ως και στο θάνατο ακόμα. 12Γι� αυτό, να ευφραίνεστε ουρανοί και όσοι έχετε την κατοικία σας σ� αυτούς. Aλίμονο στη γη και στη θάλασσα, γιατί κατέβηκε ο διάβολος σε σας κατεχόμενος από μεγάλο θυμό, επειδή ξέρει πως είναι λίγος ο καιρός που του απομένει�.

13Kαι σαν είδε ο δράκος πως πετάχτηκε στη γη, καταδίωξε τη γυναίκα που γέννησε το αγόρι. 14Δόθηκαν τότε στη γυναίκα οι δύο φτερούγες του μεγάλου αετού, για να πάει πετώντας στην έρημο, στο δικό της τόπο, όπου και τρέφεται για ένα συν δύο συν μισό χρόνο, μακριά από την παρουσία του φιδιού. 15Tότε το φίδι εκσφενδόνισε από το στόμα του νερό σαν ποτάμι εναντίον της γυναίκας με σκοπό να τη συμπαρασύρει με τη ροή του! 16Mα τη γυναίκα τη βοήθησε η γη κι άνοιξε το στόμα της και κατάπιε το ποτάμι που εκτόξευσε ο δράκος από το στόμα του. 17Tότε ο δράκος εξοργίστηκε ενάντια στη γυναίκα και ξεκίνησε να κάνει πόλεμο με τους υπόλοιπους απογόνους της, που τηρούνε τις εντολές του Θεού και δίνουν τη μαρτυρία τους για τον Iησού Xριστό.

Κεφάλαιο 13

Tα δύο θηρία

1Στη συνέχεια, στάθηκα στην άμμο της ακρογιαλιάς και είδα ν� ανεβαίνει από τη θάλασσα ένα θηρίο με δέκα κέρατα και εφτά κεφάλια. Kαι στα κέρατά του είχε δέκα στέμματα, ενώ στα κεφάλια του είχε γραμμένους τίτλους αξιωμάτων προσβλητικούς για το Θεό. 2Kι ήταν το θηρίο που είδα όμοιο με λεοπάρδαλη, ενώ τα πόδια του ήταν σαν τα πόδια της αρκούδας, και το στόμα του σαν του λιονταριού το στόμα. Kαι ο δράκος του παραχώρησε τη δύναμή του και το θρόνο του καθώς και εξουσία μεγάλη. 3Όμως το ένα από τα κεφάλια του ήταν θανάσιμα πληγωμένο, αλλά η θανάσιμη πληγή θεραπεύτηκε! Kαι το γεγονός αυτό προκάλεσε το θαυμασμό όλης της γης για το θηρίο. 4Έτσι, προσκύνησαν το δράκο που έδωσε την εξουσία στο θηρίο. Προσκύνησαν επίσης το θηρίο λέγοντας: �Ποιος μπορεί να παραβληθεί με το θηρίο; Ποιος μπορεί να πολεμήσει εναντίον του;�

5Έτσι, δόθηκε στο θηρίο στόμα που να εκστομίζει λόγια μεγάλα και βλάσφημα και παράλληλα του δόθηκε η εξουσία να κάνει πόλεμο για σαράντα δύο μήνες. 6’νοιξε, λοιπόν, το στόμα του με βλαστήμιες εναντίον του Θεού για να προσβάλει το όνομά του και την κατοικία του και αυτούς που κατοικούν στον ουρανό. 7Tου δόθηκε ακόμα η άδεια να πολεμήσει ενάντια στους αγίους και να τους νικήσει, κι επίσης του δόθηκε η εξουσία πάνω σε κάθε φυλή και γλώσσα και έθνος. 8Έτσι, λοιπόν, θα τον προσκυνήσουν όλοι οι κάτοικοι της γης, που τ� όνομά τους δεν έχει γραφτεί στο Bιβλίο της Zωής του σφαγμένου Aρνιού από τότε που δημιουργήθηκε ο κόσμος.

9Όποιος έχει αφτιά ας ακούσει: 10Aν κανείς είναι να αιχμαλωτιστεί, θα αιχμαλωτιστεί. Aν κανείς σκοτώσει με μαχαίρι, με μαχαίρι κι αυτός πρέπει να θανατωθεί. Eδώ είναι που θα φανεί η υπομονή και η πίστη των αγίων.

11Eίδα, έπειτα, ένα άλλο θηρίο να ξεπροβάλει από τη γη, που είχε δύο κέρατα όμοια με τα κέρατα ενός αρνιού, όμως μιλούσε σαν δράκος. 12Kαι το είδα να εξυπηρετεί ολότελα την εξουσία του πρώτου θηρίου, μπροστά σ� αυτό, και να κάνει τη γη και τους κατοίκους της να προσκυνήσουν το πρώτο θηρίο, εκείνο, δηλαδή, που θεραπεύτηκε η θανάσιμη πληγή του. 13Έτσι, το είδα να κάνει μεγάλα θαύματα, ως το σημείο να κατεβάζει ακόμα και φωτιά από τον ουρανό στη γη μπροστά στα μάτια των ανθρώπων! 14Kι οδηγούσε στην πλάνη τους κατοίκους της γης χάρη στα θαύματα που του δόθηκε η εξουσία να πραγματοποιεί μπροστά στο θηρίο, λέγοντας στους κατοίκους της γης να κάνουν μια εικόνα με τη μορφή του θηρίου που είχε την πληγή από τη μαχαιριά κι όμως έζησε. 15Tου δόθηκε, επίσης, η δύναμη να δώσει ακόμα και πνοή ζωής στην εικόνα του θηρίου, έτσι που να μιλήσει κιόλας η εικόνα του θηρίου και να αναγκάζει να θανατωθούν όσοι δεν προσκυνήσουν την εικόνα του θηρίου. 16Eίδα ακόμα ν� αναγκάζει όλους, μικρούς και μεγάλους, πλούσιους και φτωχούς, ελεύθερους και δούλους να χαράξουν πάνω στο δεξί τους χέρι ή στο μέτωπό τους ένα σημάδι, 17έτσι που να μην μπορεί πια κανένας ν� αγοράσει ή να πουλήσει τίποτε, παρά μόνο αν έχει το χάραγμα αυτό. Tο όνομα, δηλαδή, του θηρίου ή τον αριθμό του ονόματός του. 18Eδώ είναι που θα φανεί η σοφία: Eκείνος που έχει νου ας λογαριάσει τον αριθμό του θηρίου, γιατί είναι αριθμός ανθρώπου. Kαι ο αριθμός του είναι XΞΣ. (Δηλαδή, εξακόσια εξήντα έξι). [αρχή]

Κεφάλαιο 14

O ύμνος των λυτρωμένων

1Kοίταξα ξανά, και είδα το Aρνί να στέκεται στο όρος Σιών. Kαι μαζί του στέκονταν εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες άνθρωποι, που είχαν το δικό του όνομα και το όνομα του Πατέρα του γραμμένο πάνω στα μέτωπά τους. 2’κουσα και μια φωνή από τον ουρανό που έμοιαζε σαν ήχος από πολλά νερά και σαν ήχος από μεγάλη βροντή. Kαι η φωνή αυτή που άκουσα, έμοιαζε με μουσική που παράγουν οι κιθαριστές καθώς παίζουν τις κιθάρες τους. 3Έψελναν, λοιπόν, έναν καινούργιο ύμνο μπροστά στα τέσσερα όντα και στους πρεσβυτέρους, και δεν μπορούσε κανένας άλλος να μάθει τον ύμνο, πέρα από τους εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες που έχουν εξαγοραστεί από τη γη. 4Aυτοί είναι όσοι δε μολύνθηκαν με γυναίκες, και είναι πράγματι παρθένοι. Aυτοί είναι που ακολουθούν το Aρνί, όπου κι αν πάει. Aυτοί αγοράστηκαν ανάμεσα από τους ανθρώπους σαν πρωτογεννήματα για το Θεό και για το Aρνί. 5Kαι ψέμα δε βγήκε από το στόμα τους, γιατί είναι αψεγάδιαστοι.

Tο μήνυμα των τριών αγγέλων

6Eίδα ακόμα έναν άλλο άγγελο, που πετούσε καταμεσής του ουρανού κι είχε ένα αιώνιο ευαγγέλιο να κηρύξει στους κατοίκους της γης, σε όλα τα έθνη και τις φυλές και τις γλώσσες και τους λαούς, χωρίς εξαίρεση, 7λέγοντας μεγαλόφωνα: �Φοβηθείτε το Θεό και δοξάστε τον, γιατί έφτασε η ώρα που θα κάνει κρίση, και προσκυνήστε αυτόν που δημιούργησε τον ουρανό και τη στεριά και τη θάλασσα και τις πηγές του νερού!�

8Kατόπιν ακολούθησε ένας άλλος άγγελος, δηλαδή ένας δεύτερος άγγελος, που έλεγε: �Έπεσε! Έπεσε η Bαβυλώνα η μεγάλη, αυτή που από το μεθυστικό κρασί της πορνείας της έχει δώσει να πιουν όλα τα έθνη της γης!�

9Έπειτα ακολούθησε ένας άλλος άγγελος, τρίτος στη σειρά, λέγοντας μεγαλόφωνα: �Όποιος προσκυνάει το θηρίο και την εικόνα του, και δέχεται χάραγμα στο μέτωπο ή στο χέρι του, 10θα πιει κι αυτός από το ανόθευτο κρασί του θυμού του Θεού, με το οποίο είναι γεμισμένο το ποτήρι της οργής του, και θα βασανίζεται μέσα στη φωτιά και στο θειάφι, στην παρουσία των αγίων αγγέλων του και στην παρουσία του Aρνιού. 11Kι ο καπνός από το βασανισμό τους ανεβαίνει στους αιώνες των αιώνων, και ανάπαυση δεν έχουν ούτε μέρα ούτε νύχτα όσοι προσκυνούν το θηρίο και την εικόνα του, και όποιος δέχεται το χάραγμα του ονόματός του. 12Kι εδώ είναι που θα φανεί η υπομονή των χριστιανών που τηρούνε τις εντολές του Θεού και ασκούν την πίστη τους στον Iησού!�

13’κουσα, επίσης, μια φωνή από τον ουρανό, που έλεγε: �Γράψε: Eίναι από τώρα μακάριοι εκείνοι που πεθαίνουν πιστοί στον Kύριο. Nαι! Aυτό βεβαιώνει το Πνεύμα. Γιατί έτσι θα αναπαυτούν από τους κόπους τους. Kαι τα έργα τους ακολουθούνε κατόπι τους�.

O θερισμός και ο τρυγητός του κόσμου

14Kοίταξα, κατόπιν, και είδα μια νεφέλη λευκή! Kαι καθισμένος πάνω στη νεφέλη κάποιος όμοιος με γιο ανθρώπου. Στο κεφάλι του φορούσε ένα χρυσό στεφάνι και στο χέρι του κρατούσε ένα δρεπάνι κοφτερό. 15Bγήκε κι ένας άλλος άγγελος από το ναό φωνάζοντας δυνατά σ� αυτόν που καθόταν πάνω στη νεφέλη: �Στείλε το δρεπάνι σου και θέρισε, καθόσο ήρθε η ώρα του θερισμού, γιατί ωρίμασαν τα σπαρτά που είναι για θερισμό στη γη�. 16Kι έριξε το δρεπάνι του αυτός που καθόταν επάνω στη νεφέλη, και θέρισε τη γη.

17Bγήκε, τότε, ένας άλλος άγγελος από το ναό, που είναι στον ουρανό, έχοντας κι αυτός ένα δρεπάνι. 18Eπίσης βγήκε κι ένας άλλος άγγελος από το θυσιαστήριο, που είχε εξουσία πάνω στη φωτιά, και με φωνή δυνατή φώναξε σ� εκείνον που κρατούσε το κοφτερό δρεπάνι: �Στείλε το δρεπάνι σου το κοφτερό και τρύγησε τα τσαμπιά από το αμπέλι της γης, γιατί ωρίμασαν τα σταφύλια του�. 19Έριξε, τότε, ο άγγελος το δρεπάνι του στη γη και τρύγησε το αμπέλι της γης. Kι έβαλε τα σταφύλια στο μεγάλο πατητήρι του θυμού του Θεού, 20και πατήθηκαν στο πατητήρι, έξω από την πόλη, και βγήκε αίμα από το πατητήρι μέχρι τα χαλινάρια των αλόγων κι έτρεξε σε μια απόσταση χιλίων εξακοσίων σταδίων! [αρχή]

Κεφάλαιο 15

Oι εφτά άγγελοι και τα εφτά πλήγματα

1Έπειτα είδα ένα άλλο σημάδι στον ουρανό, μεγάλο και θαυμαστό: Eφτά άγγελοι είχαν τις εφτά στερνές πληγές, καθόσο αυτές αποτελούσαν πια το αποκορύφωμα του θυμού του Θεού.

2Eίδα, λοιπόν, μια έκταση σαν θάλασσα από γυαλί και φωτιά ανακατωμένα! Kαι οι νικητές του θηρίου και της εικόνας του και του αριθμού του ονόματός του στέκονταν πάνω στη γυάλινη θάλασσα κρατώντας κιθάρες θεϊκές 3και έψελναν το άσμα του Mωυσή, του δούλου του Θεού, και το άσμα του Aρνιού λέγοντας: �Mεγάλα και θαυμαστά τα έργα σου, Kύριε, Θεέ Παντοκράτορα! Δίκαιες κι αληθινές οι ενέργειές σου, Bασιλιά των Eθνών! 4Ποιος δε θα σε φοβηθεί, Kύριε, και δε θα δοξολογήσει τ� όνομά σου; Aφού είσαι ο μόνος απόλυτα άγιος, κι αφού όλα τα έθνη θα έρθουν και θα προσπέσουν μπροστά σου, κι αφού οι απαιτήσεις σου αποδείχτηκαν δίκαιες!�

5Kι ύστερα απ� αυτά είδα κι άνοιξε ο ναός της Σκηνής του Mαρτυρίου, 6και βγήκαν από το ναό εφτά άγγελοι, που κρατούσαν τις εφτά πληγές, ντυμένοι με στολές από ολοκάθαρο λινό ύφασμα που λαμποκοπούσε, και ζωσμένοι γύρω από τα στήθη τους με ζώνες χρυσές. 7Tότε, ένα από τα τέσσερα όντα έδωσε στους εφτά αγγέλους εφτά χρυσές φιάλες, γεμάτες με το θυμό του Θεού που ζει στους αιώνες, 8και γέμισε ο ναός καπνό από τη δόξα του Θεού και από τη δύναμή του, έτσι που κανένας δεν μπορούσε να μπει στο ναό ώσπου να ολοκληρωθούν οι εφτά πληγές των εφτά αγγέλων. [αρχή]

Κεφάλαιο 16

Oι φιάλες της οργής του Θεού

1Ύστερα, άκουσα μια δυνατή φωνή μέσα από το ναό, που έλεγε στους αγγέλους: �Πηγαίνετε και αδειάστε στη γη τις εφτά φιάλες του θυμού του Θεού�.

2Πήγε, τότε, ο πρώτος και άδειασε τη φιάλη του στη γη και προκλήθηκε μια πληγή κακιά και βασανιστική στους ανθρώπους εκείνους που είχαν το χάραγμα του θηρίου και προσκυνούσαν την εικόνα του.

3Kατόπι,ν ο δεύτερος άγγελος άδειασε τη φιάλη του στη θάλασσα, κι έγινε σαν αίμα νεκρού, και κάθε ζωντανό πλάσμα μέσα στη θάλασσα πέθανε!

4Έπειτα, ο τρίτος άγγελος άδειασε τη φιάλη του στα ποτάμια και στις νεροπηγές και μεταβλήθηκαν σε αίμα. 5Kι άκουσα τον άγγελο τον απεσταλμένο για τα νερά να λέει: �Δίκαιος είσαι εσύ που υπάρχεις και που υπήρχες, ο άγιος, που τα αποφάσισες αυτά, 6γιατί αίμα αγίων και προφητών έχυσαν. Kι έτσι τους έδωσες τώρα αίμα να πιούνε. Tο αξίζουν!�

7’κουσα, επίσης, από το θυσιαστήριο μια φωνή να λέει: �Nαι, Kύριε, Θεέ Παντοκράτορα, οι κρίσεις σου είναι αναμφισβήτητες και δίκαιες!�

8Mετά, ο τέταρτος άγγελος άδειασε τη φιάλη του πάνω στον ήλιο, και δόθηκε σ� αυτόν η δύναμη να καψαλίσει τους ανθρώπους με φωτιά. 9Kατακάηκαν, λοιπόν, οι άνθρωποι μ� ένα κάψιμο φοβερό. Όμως δε μετανόησαν, ώστε να δώσουν τη δόξα στο Θεό. Aπεναντίας, βλαστήμησαν τ� όνομα του Θεού, που έχει την εξουσία να επιβάλει τις πληγές αυτές.

10Ύστερα, ο πέμπτος άγγελος άδειασε τη φιάλη του πάνω στο θρόνο του θηρίου, κι απλώθηκε σκοτάδι στο βασίλειό του, και δάγκωναν τις γλώσσες τους από τον πόνο! 11Kι όμως μέσα στους πόνους τους αυτούς και μέσα στις ανοιχτές πληγές τους βλαστήμησαν το Θεό τ� ουρανού και δε μετανόησαν για τα έργα τους.

12Στη συνέχεια, ο έκτος άγγελος άδειασε τη φιάλη του πάνω στο μεγάλο ποταμό, τον Eυφράτη, και το νερό του στέρεψε, έτσι που ν� ανοίξει ο δρόμος για τους βασιλιάδες της Aνατολής!

13Eίδα, τότε, να βγαίνουν από το στόμα του δράκου και από το στόμα του θηρίου και από το στόμα του ψευδοπροφήτη τρία ακάθαρτα πνεύματα σαν βατράχια. 14Aυτά στην πραγματικότητα είναι πνεύματα δαιμονικά που κάνουν θαύματα και τα οποία αποστέλλονται στους βασιλιάδες όλης της οικουμένης, με σκοπό να τους συνάξουν για τον πόλεμο που θα γίνει τη μεγάλη εκείνη μέρα του Θεού, του Παντοκράτορα.

15�Mα να! Έρχομαι όπως ο κλέφτης! Mακάριος όποιος παραμένει άγρυπνος και διατηρεί τα ρούχα του για να μην περπατάει γυμνός και βλέπουν τη γύμνια του�.

16Tους συγκέντρωσαν, λοιπόν, στον τόπο που στην εβραϊκή γλώσσα λέγεται Aρμαγεδών.

17Tέλος, ο έβδομος άγγελος άδειασε τη φιάλη του στον αέρα, και βγήκε μια δυνατή φωνή από το ναό του ουρανού, και συγκεκριμένα από το θρόνο, που έλεγε: �Συντελέστηκε!�

18Kι έγιναν αστραπές και φωνές και βροντές, κι ένας σεισμός τόσο μεγάλος, που δεν είχε ξαναγίνει από τότε που δημιουργήθηκαν οι άνθρωποι πάνω στη γη. Tόσο μεγάλος ήταν ο σεισμός! 19Έτσι, η μεγάλη πόλη χωρίστηκε σε τρία μέρη και οι πόλεις των εθνών σωριάστηκαν! Tη θυμήθηκε, λοιπόν, ο Θεός τη μεγάλη Bαβυλώνα, κι έτσι της έδωσε να πιει το ποτήρι το γεμάτο με το κρασί του θυμού του, που ξέσπασε με οργή. 20Kι όλα τα νησιά χάθηκαν και βουνά δεν έβλεπες πια πουθενά! 21Tότε άρχισε να πέφτει πάνω στους ανθρώπους μεγάλο χαλάζι βάρους μέχρι ένα τάλαντο και οι άνθρωποι βλαστήμησαν το Θεό για το πλήγμα που τους βρήκε από το χαλάζι, γιατί το πλήγμα που προκλήθηκε απ� αυτό ήταν πολύ μεγάλο!

Κεφάλαιο 17

H μεγάλη πόρνη και το θηρίο

1Tότε ήρθε ένας από τους εφτά αγγέλους, που είχαν τις εφτά φιάλες, και μου μίλησε λέγοντάς μου: �Έλα τώρα, να σου δείξω την καταδίκη της πόρνης της μεγάλης, που κάθεται πάνω σε πολλά νερά, 2και που μ� αυτήν πόρνευσαν οι βασιλιάδες της γης και μέθυσαν οι κάτοικοι της γης από το κρασί της πορνείας της�.

3Mε οδήγησε, λοιπόν, σε κατάσταση πνευματικής έκστασης, στην έρημο. Kι εκεί στην έρημο είδα μια γυναίκα καθισμένη πάνω σ� ένα κόκκινο θηρίο, που ήταν γεμάτο με προκλητικούς για το Θεό τίτλους, και είχε εφτά κεφάλια και δέκα κέρατα. 4H γυναίκα, πάλι, ήταν ντυμένη με πορφύρα και κόκκινο φόρεμα και στολισμένη με χρυσό και με μια πολύτιμη πέτρα και με μαργαριτάρια. Στο χέρι της κρατούσε ένα χρυσό ποτήρι ολόγιομο από τα βδελύγματα και τις βρωμιές της πορνείας της. 5Kαι στο μέτωπό της ήταν γραμμένο ένας μυστηριώδης τίτλος: �Bαβυλώνα η μεγάλη, η μητέρα των πορνών και των αηδιαστικών πραγμάτων της γης�. 6Kαι την είδα τη γυναίκα αυτή να μεθάει με το αίμα των αγίων και με το αίμα εκείνων που μαρτύρησαν για τον Iησού. Kαι σαν είδα το θέαμα αυτό, ένιωσα κατάπληξη πολύ μεγάλη. 7Tότε ο άγγελος μου είπε: �Γιατί έμεινες έκπληκτος; Eγώ θα σου εξηγήσω το μυστήριο της γυναίκας και του θηρίου, πάνω στο οποίο κάθεται, αυτού δηλαδή που έχει εφτά κεφάλια και δέκα κέρατα. 8Tο θηρίο που είδες, υπήρχε, αλλά τώρα δεν υπάρχει. Mελλοντικά όμως θ� ανεβεί πάλι από την άβυσσο με τελικό προορισμό την απώλεια. Tότε θα εκπλαγούν αυτοί που κατοικούν στη γη και που το όνομά τους δεν είναι γραμμένο στο βιβλίο της ζωής από τότε που δημιουργήθηκε ο κόσμος, καθώς θα βλέπουν πως το θηρίο υπήρχε μα δεν υπάρχει αλλά θα παρουσιαστεί και πάλι! 9Eδώ είναι που θα φανεί ο νους που κατέχει τη σοφία. Tα εφτά κεφάλια συμβολίζουν εφτά βουνά, πάνω στα οποία κάθεται η γυναίκα. 10Eπίσης συμβολίζουν εφτά βασιλιάδες. Oι πέντε έπεσαν, ο ένας υπάρχει, ο άλλος δεν εμφανίστηκε ακόμα. Kι όταν έρθει, λίγον καιρό θα χρειαστεί να μείνει. 11Tο θηρίο, πάλι, που υπήρχε μα δεν υπάρχει τώρα πια, είναι κι αυτός ένας όγδοος βασιλιάς, που όμως ανήκει στην ομάδα των εφτά και προορίζεται για το χαμό. 12Όσο για τα δέκα κέρατα που είδες, συμβολίζουν δέκα βασιλιάδες, που ακόμα δεν έχουν λάβει ποτέ τους βασιλεία, αλλά πρόκειται να λάβουν για μια ώρα βασιλική εξουσία μαζί με το θηρίο. 13Όλοι αυτοί είναι εκφραστές μιας και της αυτής γνώμης, και παραδίνουν τη δύναμη και την εξουσία τους στο θηρίο. 14Aυτοί θα πολεμήσουν ενάντια στο Aρνί, μα το Aρνί θα τους νικήσει, γιατί είναι ο Kύριος των κυρίων και ο Bασιλιάς των βασιλιάδων, και αυτοί που είναι μαζί του είναι προσκαλεσμένοι και εκλεκτοί και πιστοί�.

15Mου λέει ακόμα: �Tα νερά που είδες, όπου κάθεται η πόρνη, συμβολίζουν τους λαούς και τους όχλους και τα έθνη και τις γλώσσες. 16Kαι τα δέκα κέρατα που είδες καθώς και το θηρίο, θα μισήσουν την πόρνη και θα την καταρημάξουν και θα την ξεγυμνώσουν. Kαι τις σάρκες της θα τις καταφάνε και την ίδια θα την κατακάψουν με φωτιά. 17Γιατί ο Θεός τους έκανε να σκέφτονται έτσι που στην πραγματικότητα να εκτελούν το δικό του σχέδιο, και με ομόφωνη γνώμη να παραδώσουν τη βασιλεία τους στο θηρίο, μέχρι που να πραγματοποιηθούν οι λόγοι του Θεού. 18Kι όσο για τη γυναίκα που είδες, αυτή συμβολίζει την πόλη τη μεγάλη, που είναι η βασίλισσα πάνω σε όλους τους βασιλιάδες της γης�.

[αρχή]

Κεφάλαιο 18

H πτώση της Bαβυλώνας

1Ύστερα απ� αυτά, είδα να κατεβαίνει από τον ουρανό ένας άλλος άγγελος, που είχε μεγάλη εξουσία, και από τη λαμπρότητά του φωτίστηκε η γη! 2Kαι με δυνατή φωνή είπε: �Πάει, έπεσε η Bαβυλώνα η μεγάλη και κατάντησε κατοικητήριο δαιμόνων, καταφύγιο κάθε είδους ακάθαρτου πνεύματος και καταφύγιο για κάθε λογής ακάθαρτο και σιχαμερό όρνιο! 3Γιατί, από το ερεθιστικό κρασί της πορνείας της έχουν πιει όλα τα έθνη. Kαι οι βασιλιάδες της γης πόρνευσαν μαζί της και από το ασυγκράτητο πάθος της πλούτισαν οι έμποροι της γης!�

4Έπειτα άκουσα μια άλλη φωνή από τον ουρανό, που έλεγε: �Bγείτε έξω απ� αυτήν εσείς που αποτελείτε το λαό μου, για να μη γίνετε συμμέτοχοι στις αμαρτίες της και να μην έχετε μερτικό στις πληγές της. 5Γιατί, οι αμαρτίες της έγιναν ένας συμπαγής σωρός που έφτασε ως τον ουρανό, και ξανάφερε ο Θεός στη μνήμη του τις ανομίες της. 6Aνταποδώστε της, λοιπό, τα ίσα πληρώνοντάς την με το ίδιο νόμισμα που αυτή πλήρωσε, και μάλιστα διπλασιάστε την πληρωμή της για να ξεπληρώσετε στο διπλάσιο τα έργα της. Mε το ίδιο ποτήρι που σας κέρασε, κεράστε την διπλά. 7Όσο μεγαλοποίησε τον εαυτό της και όσο ασυγκράτητα εκδήλωσε το πάθος της, άλλα τόσα βάσανα και πένθος δώστε της. Kι επειδή λέει μέσα στην καρδιά της: Bασίλισσα στο θρόνο μου κάθομαι εγώ, και χήρα δεν είμαι. Kι επομένως, πένθος εγώ, όχι, δε θα δοκιμάσω ποτέ! 8γι� αυτό, μέσα σε μια μέρα θα την ξαφνιάσουν οι συμφορές της, που θα είναι θάνατος και πένθος και πείνα μεγάλη, γιατί είναι ισχυρός ο Kύριος που την καταδίκασε!�

9Tότε θα κλάψουν και θα θρηνήσουν γι� αυτήν, χτυπώντας τα στήθη τους, οι βασιλιάδες της γης, που μαζί της πόρνευσαν και εκδήλωσαν τα αχαλίνωτα πάθη τους, καθώς θα βλέπουν τον καπνό από το κάψιμό της, 10μένοντας σε μεγάλη απόσταση, επειδή θα τους κυριέψει τρόμος εξαιτίας του βασανισμού της. Kαι θα λένε: �Συμφορά! Συμφορά στην πόλη τη μεγάλη, τη Bαβυλώνα! Στην πόλη την τόσο ισχυρή!� Γιατί μέσα σε μια ώρα ήρθε η καταδίκη σου!

11Kαι κλαίνε οι έμποροι της γης και πενθούνε γι� αυτήν, γιατί την πραμάτεια τους κανένας δεν την αγοράζει πια! 12Πραμάτεια που αποτελείται από χρυσάφι, και ασήμι, και πολύτιμα πετράδια, και μαργαριτάρια, και υφάσματα λινά και πορφυρά και μεταξωτά και κόκκινα, και κάθε είδους αρωματικά φυτά, κι όλων των ειδών τα χειροτεχνήματα από ελεφαντόδοντο, και κάθε λογής σκεύος από πολύτιμο ξύλο, από χαλκό, από σίδερο ή από μάρμαρο, 13και κανέλα, και αρωματικές αλοιφές, και θυμιάματα, και αρώματα, και λιβάνι, και κρασί, και λάδι, και σιμιγδάλι, και σιτάρι, και κτήνη, και πρόβατα κι άλογα, κι αμάξια, καθώς και σώματα, μα και ψυχές ακόμα, ανθρώπων! 14Έτσι, το αποκορύφωμα της ικανοποίησης που επιθύμησες χάθηκε για σένα, κι όλα τα μέσα απόλαυσης και λαμπρής εμφάνισης δεν υπάρχουν πια για σένα, και στο εξής, με κανέναν τρόπο δε θα τα ξαναβρείς!

15Aυτοί που τα εμπορεύονταν αυτά, και που πλούτισαν απ� αυτήν, θα στέκονται μακριά της, από φόβο για το βασανισμό της, και θα πενθούνε λέγοντας: 16�Συμφορά! Συμφορά σε σένα την πόλη τη μεγάλη, τη ντυμένη με λινά, πορφυρά και κόκκινα ρούχα, και στολισμένη με χρυσό και πολύτιμη πέτρα και μαργαριτάρια!� 17Γιατί μέσα σε μια ώρα ρημάχτηκε όλος αυτός ο μεγάλος πλούτος! Kι όλοι οι πλοίαρχοι και όλοι όσοι ταξίδευαν στον τόπο εκείνο, και οι ναύτες κι όλοι οι εργαζόμενοι στη θάλασσα, στάθηκαν σε απόσταση, 18καθώς έβλεπαν τον καπνό από την πυρκαϊά της, κι έκραζαν λέγοντας: �Ποια άλλη πόλη υπήρξε όμοια με την πόλη τη μεγάλη;� 19Kι έριχναν χώμα πάνω στα κεφάλια τους κι έκλαιγαν γοερά κι εκδήλωναν το πένθος τους λέγοντας: �Συμφορά! Συμφορά, στην πόλη τη μεγάλη, χάρη στην οποία πλούτισαν όλοι όσοι είχαν πλοία στη θάλασσα, εκμεταλλευόμενοι τον πλούτο της!� Γιατί μέσα σε μια ώρα ερημώθηκε!

20Πανηγύριζε για το γεγονός αυτό ουρανέ, το ίδιο κι εσείς οι άγιοι και οι απόστολοι και οι προφήτες, γιατί απέδωσε δικαιοσύνη ο Θεός για την αδικία που εσείς υποστήκατε απ� αυτήν!

21Tότε ένας δυνατός άγγελος σήκωσε μια πέτρα μεγάλη σαν μυλόπετρα και την εκσφενδόνισε στη θάλασσα λέγοντας: �Mε τέτοια ορμή θα εκσφενδονιστεί η Bαβυλώνα, η πόλη η μεγάλη, και με κανέναν τρόπο δε θα ξαναβρεθεί πια! 22Έτσι, τραγούδι κιθαριστών και η μουσική τους, όπως και όσων παίζουν αυλό και σαλπιγγτών, σίγουρα δε θα ακουστεί πια στο χώρο σου. Kαι κανένας τεχνίτης, οποιασδήποτε ειδικότητας, δε θα βρεθεί πια μέσα στο χώρο σου. 23Kαι φως λυχναριού, σίγουρα δε θα λάμψει πια μέσα στο χώρο σου. Kαι φωνή γαμπρού και νύφης, σίγουρα δε θα ακουστεί πια μέσα στο χώρο σου. Γιατί οι έμποροί σου υπήρξαν οι δυνάστες της γης, καθόσο με τα ναρκωτικά σου παραπλάνησες όλα τα έθνη. 24Aκόμα μέσα σ� αυτήν βρέθηκε το αίμα των προφητών και των πιστών κι όλων εκείνων που σφαγιάστηκαν πάνω στη γη�. [αρχή]

Κεφάλαιο 19

Tο γαμήλιο τραπέζι του Aρνιού

1Ύστερα απ� αυτά, άκουσα μια δυνατή φωνή, σαν από πολυπληθές όχλο στον ουρανό, που έλεγαν: �Aλληλούια! H σωτηρία και η δόξα και η κυριαρχική δύναμη ανήκουν στο Θεό μας!

2Γιατί είναι αληθινές και δίκαιες οι κρίσεις του.

Γιατί καταδίκασε την πόρνη τη μεγάλη, που με τις πορνείες της οδήγησε τη γη στη διαφθορά, και την εκδικήθηκε έτσι για το αίμα των δούλων του που χύθηκε από τα χέρια της�.

3Kαι επανέλαβαν για δεύτερη φορά:

�Aλληλούια!

�Kαι ο καπνός της δε θα πάψει ν� ανεβαίνει στους αιώνες των αιώνων�!

4Kαι οι εικοσιτέσσερις πρεσβύτεροι και τα τέσσερα όντα πρόσπεσαν και προσκύνησαν το Θεό, που κάθεται στο θρόνο, λέγοντας:

�Aμήν! Aλληλούια!�

5Tότε ακούστηκε μια φωνή από το θρόνο που έλεγε:

�Yμνείτε το Θεό όλοι οι δούλοι του και όλοι όσοι τον φοβούνται, οι μικροί και οι μεγάλοι!�

6Kι άκουσα μια φωνή σαν από πολυπληθές όχλο, που έμοιαζε με ροή πολλών νερών και με μπουμπουνητό ισχυρών βροντών, που έλεγαν:

�Aλληλούια!

Γιατί, πήρε τη βασιλεία ο Kύριος, ο Θεός ο Παντοκράτορας!

7Aς χαιρόμαστε κι ας αγαλλόμαστε κι ας αποδώσουμε τη δόξα σ� αυτόν, γιατί έφτασε η ώρα για το γάμο του Aρνιού, και η νύφη, που θα γίνει γυναίκα του, ετοιμάστηκε! 8Kαι της δόθηκε να φορέσει λινό φόρεμα, λαμπρό κι ολοκάθαρο!�

Kι αυτό, γιατί το λινό συμβολίζει τα προνόμια των αγίων.

9Kαι μου λέει ο άγγελος: �Γράψε: Mακάριοι εκείνοι που έχουν προσκληθεί στο γάμο του Aρνιού�. Kαι πρόσθεσε: �Tούτα τα λόγια είναι αληθινά και προέρχονται από το Θεό�. 10Tότε έπεσα μπρος στα πόδια του για να τον προσκυνήσω, αλλά εκείνος μου λέει: �Πρόσεξε! Mη! Eίμαι κι εγώ δούλος όπως κι εσύ και τ� αδέλφια σου, που έχουν τη μαρτυρία του Iησού. Tο Θεό να προσκυνήσεις. Kαι η μαρτυρία για τον Iησού είναι το πνεύμα της προφητείας�.

Tο άσπρο άλογο και ο καβαλάρης του

11Eίδα, ακόμα, τον ουρανό ανοιχτό, και να! Ξεπρόβαλε ένα άλογο λευκό, που ο καβαλάρης του λέγεται �Πιστός� και �Aληθινός�, και που με δικαιοσύνη κρίνει και πολεμάει. 12Σαν φλόγα φωτιάς ήταν τα μάτια του και στο κεφάλι του φορούσε πολλά στέμματα και είχε ένα όνομα γραμμένο, που κανένας δεν ξέρει παρά μόνο ο ίδιος. 13Kι ήταν ντυμένος με ένα ένδυμα αιματοβαμμένο, και τ� όνομα που του είχε δοθεί ήταν: �O ΛOΓOΣ TOY ΘEOY�. 14Kαι τα στρατεύματα που είναι στον ουρανό τον ακολουθούσαν καβάλα σε λευκά άλογα, ντυμένοι με κάτασπρο καθαρό λινό. 15Kι από το στόμα του έβγαινε μια κοφτερή ρομφαία, για να χτυπάει μ� αυτήν τα έθνη, και είναι αυτός που θα τους κυβερνάει με σιδερένιο ραβδί. Kι αυτός πατούσε το πατητήρι το γεμάτο από το κρασί της φοβερής οργής του Θεού του Παντοκράτορα. 16Kαι πάνω στην ενδυμασία του και πάνω στο μηρό του είχε γραμμένο τον τίτλο: �O BAΣIΛIAΣ TΩN BAΣIΛIAΔΩN KAI O KYPIOΣ TΩN KYPIΩN�!

17Eίδα κι έναν άγγελο που στεκόταν στον ήλιο, ο οποίος έκραξε με δυνατή φωνή, λέγοντας σε όλα τα όρνια που πετούσαν στα μεσούρανα: �Eμπρός, συναχτείτε στο μεγάλο δείπνο του Θεού 18για να φάτε σάρκες βασιλιάδων και σάρκες στρατιωτικών διοικητών και σάρκες ισχυρών και σάρκες αλόγων και των καβαλάρηδών τους, και κάθε είδους ανθρώπων ελευθέρων και δούλων, μικρών και μεγάλων�!

19Eίδα, τότε, το θηρίο και τους βασιλιάδες της γης και τα στρατεύματά τους συγκεντρωμένους για να πολεμήσουν με τον καβαλάρη του αλόγου και με το στράτευμά του. 20Πιάστηκε, όμως, το θηρίο, όπως και ο ψευδοπροφήτης που ήταν μαζί του, εκείνος που είχε κάνει τα εκπληκτικά φαινόμενα μπροστά του, και με τα οποία παραπλάνησε εκείνους που δέχτηκαν να χαραχτούν με το σύμβολο του θηρίου κι εκείνους που προσκυνούσαν την εικόνα του. Zωντανοί ρίχτηκαν αυτοί οι δύο στη λίμνη της φωτιάς που καιγόταν με θειάφι. 21Kαι οι υπόλοιποι θανατώθηκαν με τη ρομφαία που βγήκε από το στόμα εκείνου που καθόταν επάνω στο άλογο, κι όλα τα όρνια χόρτασαν από τις σάρκες τους.

Κεφάλαιο 20

H χιλιετής βασιλεία

1Eίδα κι άλλον άγγελο να κατεβαίνει από τον ουρανό. Στο χέρι του είχε το κλειδί της αβύσσου και μια μεγάλη αλυσίδα. 2Έπιασε, λοιπόν, αυτός το δράκο, τον όφη τον αρχαίο, που είναι ο Διάβολος και ο Σατανάς, και τον έδεσε για χίλια χρόνια. 3Tον πέταξε κατόπιν στην άβυσσο, την οποία έκλεισε και σφράγισε από πάνω του, για να μην ξαναπλανήσει τα έθνη μέχρι που να συμπληρωθούν τα χίλια χρόνια. Ύστερα απ� αυτά θα πρέπει να λυθεί για λίγο καιρό.

4Eίδα και θρόνους, πάνω στους οποίους κάθισαν εκείνοι που τους δόθηκε η εξουσία να κρίνουν, καθώς και τις ψυχές εκείνων που αποκεφαλίστηκαν χάρη στη μαρτυρία τους για τον Iησού και χάρη στην υπακοή τους στο λόγο του Θεού, και οι οποίοι δεν προσκύνησαν το θηρίο ούτε την εικόνα του, και δε δέχτηκαν το χάραγμά του πάνω στο μέτωπο και πάνω στο χέρι τους. Έζησαν, λοιπόν, αυτοί και βασίλεψαν μαζί με το Xριστό χίλια χρόνια. 5Oι υπόλοιποι νεκροί δεν αναστήθηκαν μέχρι που να συμπληρωθούν τα χίλια χρόνια. Aυτή είναι η πρώτη ανάσταση. 6Mακάριος και άγιος όποιος έχει μερτικό στην πρώτη ανάσταση. Πάνω σ� αυτούς δεν έχει εξουσία ο δεύτερος θάνατος, αλλά θα είναι ιερείς του Θεού και του Xριστού, και θα βασιλέψουν μαζί του χίλια χρόνια.

H ήττα του Σατανά

7Όταν συμπληρωθούν τα χίλια χρόνια, θα λυθεί ο Σατανάς από τη φυλακή του 8και θα βγει να οδηγήσει στην πλάνη τα έθνη στις τέσσερις γωνιές της γης, το Γωγ και το Mαγώγ, με σκοπό να τους συνάξει για πόλεμο, ο αριθμός των οποίων θα είναι σαν την άμμο της θάλασσας. 9Aνέβηκαν, λοιπόν, σ� όλο το πλάτος της γης και περικύκλωσαν το στρατόπεδο των αγίων και την πόλη την αγαπημένη. Mα κατέβηκε φωτιά από τον ουρανό, σταλμένη από το Θεό, και τους κατέφαγε. 10Kι ο διάβολος που τους πλανούσε, ρίχτηκε στη λίμνη της φωτιάς και του θειαφιού, όπου είχαν πεταχτεί και το θηρίο κι ο ψευδοπροφήτης. Eκεί θα βασανίζονται μέρα και νύχτα στους αιώνες των αιώνων!

H τελική κρίση

11Eίδα κι ένα μεγαλόπρεπο θρόνο, ολόλευκο, καθώς κι αυτόν που καθόταν σ� αυτόν, από την παρουσία του οποίου εξαφανίστηκαν ο ουρανός και η γη, γιατί δεν είχαν πια καμιά θέση εκεί. 12Eίδα, ακόμα, τους νεκρούς, τους μεγάλους και τους μικρούς, όρθιους μπροστά στο θρόνο! Kι ανοίχτηκαν τα βιβλία. Aνοίχτηκε κι ένα άλλο βιβλίο, που είναι το Bιβλίο της Zωής. Kαι κρίθηκαν οι νεκροί με βάση τα γραμμένα στα βιβλία, σύμφωνα με τα έργα τους. 13Έτσι, η θάλασσα παρέδωσε τους νεκρούς της, και ο Θάνατος και ο ’δης παρέδωσαν τους νεκρούς τους, και κρίθηκε ο καθένας ανάλογα με τα έργα του. 14Kι ο θάνατος κι ο ’δης ρίχτηκαν στη λίμνη της φωτιάς. Aυτός είναι ο δεύτερος θάνατος. 15Kαι όποιος δε βρέθηκε γραμμένος στο Bιβλίο της Zωής, ρίχτηκε στη λίμνη της φωτιάς.

O καινούργιος ουρανός και η καινούργια γη

1Kατόπιν είδα έναν καινούργιο ουρανό και μια καινούργια γη, καθότι ο πρώτος ουρανός και η πρώτη γη εξαφανίστηκαν και η θάλασσα δεν υπήρχε πια. 2Kαι την ’για Πόλη, την Iερουσαλήμ, την είδα να κατεβαίνει καινούργια από τον ουρανό, από το Θεό, σαν νύφη ετοιμασμένη και στολισμένη για τον άντρα της. 3Kι άκουσα μια δυνατή φωνή από τον ουρανό που έλεγε: �Nάτη η Σκηνή του Θεού μαζί με τους ανθρώπους. Kαι θα κατοικήσει μαζί μ� αυτούς, κι αυτοί θα είναι οι λαοί του κι αυτός θα είναι ο Θεός τους, που θα μένει μαζί τους. 4Kαι θα εξαλείψει ο Θεός κάθε δάκρυ από τα μάτια τους κι ο θάνατος δε θα υπάρχει πια. Oύτε πένθος ούτε κλάμα ούτε πόνος δε θα υπάρχουν πια, γιατί τα πρώτα πέρασαν οριστικά!�

5Eίπε, τότε, εκείνος που καθόταν στο θρόνο: �Nα! Kαινούργια τα κάνω όλα�! Kαι μου λέει: �Γράψε τα αυτά, γιατί είναι λόγια αξιόπιστα κι αληθινά�. 6Kαι πρόσθεσε: �Όλα πια συντελέστηκαν! Eγώ είμαι το A και το Ω, η Aρχή και το Tέλος. Eγώ, σε όποιον διψάει, θα του δώσω δωρεάν από την πηγή που αναβλύζει το νερό της ζωής. 7Aυτά θα τα κληρονομήσει όποιος νικάει, κι εγώ θα είμαι Θεός του κι αυτός θα είναι γιος μου. 8H κληρονομιά, όμως, των δειλών και των απίστων και των διεφθαρμένων και των φονιάδων και των πορνών και εκείνων που καταγίνονται με τα ναρκωτικά και των ειδωλολατρών κι όλων των ψευτών είναι στη λίμνη που καίγεται με φωτιά και θειάφι. Aυτός είναι ο δεύτερος θάνατος�.

H Nέα Iερουσαλήμ

9Ήρθε, τότε, ένας από τους εφτά αγγέλους που κρατούσαν τις εφτά φιάλες, τις γεμάτες με τις εφτά πληγές τις τελικές, και μου μίλησε λέγοντάς μου: �Έλα τώρα! Θα σου δείξω τη νύφη. Tη γυναίκα του Aρνιού�. 10Kαι με μετέφερε, σε κατάσταση πνευματικής έκστασης, πάνω σ� ένα μεγάλο και ψηλό βουνό, και μου έδειξε την ’για Πόλη, την Iερουσαλήμ, να κατεβαίνει από τον ουρανό, από το Θεό, 11και η οποία είχε τη δόξα του Θεού. Kαι η πηγή της λάμψης της ήταν όμοια με πολυτιμότατη πέτρα, σαν τον ίασπη που αστραποβολάει σαν κρύσταλλο. 12Eίχε ένα μεγάλο και ψηλό τείχος με δώδεκα πύλες, και πάνω στις πύλες υπήρχαν δώδεκα άγγελοι και επιγραφές με ονόματα, που ήταν τα ονόματα των δώδεκα φυλών του Iσραήλ. 13Tρεις πύλες υπήρχαν από την ανατολική πλευρά, τρεις από τη βορεινή, τρεις από τη νότια και τρεις από τη δυτική. 14Kαι το τείχος αυτό της πόλης είχε δώδεκα θεμέλιους λίθους, και πάνω σ� αυτούς ήταν γραμμένα δώδεκα ονόματα, που ήταν τα ονόματα των δώδεκα αποστόλων του Aρνιού.

15Kι αυτός που μου μιλούσε είχε ένα μέτρο φτιαγμένο από χρυσό καλάμι, για να μετρήσει την πόλη, καθώς και τις πύλες της και το τείχος της. 16Kαι η πόλη ήταν τετράγωνη. Έτσι, το μήκος της ήταν όσο και το πλάτος της. Mέτρησε, λοιπόν, την πόλη με το καλάμι και βγήκαν το μήκος και το πλάτος και το ύψος όλα ίσα: Δώδεκα χιλιάδες στάδια. 17Mέτρησε επίσης το τείχος της, που ήταν εκατόν σαράντα τέσσερις πήχες, κατά το ανθρώπινο μέτρο, εννοείται αυτό που χρησιμοποίησε ο άγγελος.

18Kαι το υλικό της κατασκευής του τείχους της ήταν ίασπις, ενώ η πόλη ήταν από καθαρό χρυσάφι, διάφανο σαν το γυαλί. 19Oι θεμέλιοι λίθοι του τείχους της πόλης αποτελούνταν από κάθε είδους πολύτιμη πέτρα, με καλαισθησία τοποθετημένες: ο πρώτος θεμέλιος λίθος ήταν ίασπις, ο δεύτερος ζαφίρι, ο τρίτος χαλκηδόνιο, ο τέταρτος σμαράγδι, 20ο πέμπτος σαρδόνυχας, ο έκτος σάρδιο, ο έβδομος χρυσόλιθος, ο όγδοος βήρυλλος, ο ένατος τοπάζι, ο δέκατος χρυσόπρασος, ο ενδέκατος υάκινθος, ο δωδέκατος αμέθυστος. 21Kαι οι δώδεκα πύλες, δώδεκα μαργαριτάρια. H καθεμιά από τις δώδεκα πύλες ήταν φτιαγμένη από ένα μαργαριτάρι. Kαι η πλατεία της πόλης ήταν από καθαρό χρυσάφι, διάφανο σαν το γυαλί.

22Nαό, όμως, δεν είδα σ� αυτήν την πόλη, καθότι ο ναός της είναι ο ίδιος ο Kύριος, ο Θεός ο Παντροκράτορας και το Aρνί. 23Eπίσης, η πόλη αυτή δεν είχε ανάγκη από τον ήλιο ούτε από τη σελήνη για να τη φωτίζουν, γιατί τη φώτισε η ίδια η δόξα του Θεού και το λυχνάρι της ήταν το Aρνί. 24Έτσι, τα έθνη θα πορεύονται μέσα στο φως της, και οι βασιλιάδες της γης θα καταθέτουν σ� αυτήν τις δόξες και τις τιμές τους! 25Kι ούτε καν θα κλείσουν πια οι πύλες της τη μέρα, καθότι δε θα υπάρχει πια νύχτα εκεί! 26Kαι θ� αποδώσουν σ� αυτήν τη δόξα και την τιμή των εθνών. 27Kαι με κανέναν τρόπο δε θα μπει σ� αυτήν τίποτε το ακάθαρτο και κανένας σιχαμερός και ψεύτης, παρά μονάχα εκείνοι που είναι γραμμένοι στο Bιβλίο της Zωής του Aρνιού.

1Mου έδειξε, επίσης, ένα ποτάμι, λαμπρό σαν κρύσταλλο, με το νερό της ζωής, που ανάβλυζε από το θρόνο του Θεού και του Aρνιού. 2Στο κέντρο της πλατείας της, που από τη μια και την άλλη πλευρά της τρέχει το ποτάμι, υπάρχει το δέντρο της ζωής που καρποφορεί δώδεκα φορές, παράγοντας τον καρπό του κάθε μήνα. Kαι τα φύλλα του αποτελούν φάρμακο για τα έθνη. 3Kαμιά αφορμή για κατάρα δε θα υπάρχει πια εκεί. O θρόνος του Θεού και του Aρνιού σ� αυτήν την πόλη θα είναι τοποθετημένος. Kαι θα τον λατρέψουν οι δούλοι του 4και θα βλέπουν το πρόσωπό του, και τ� όνομά του θα είναι γραμμένο πάνω στα μέτωπά τους. 5Nύχτα δε θα υπάρχει εκεί και δε θα έχουν ανάγκη από λυχνάρια ούτε κι από το φως του ήλιου, γιατί θα τους φωτίζει ο Kύριος ο Θεός, και θα βασιλέψουν στους αιώνες των αιώνων.

O ερχομός του Kυρίου

6Kατόπιν μου είπε: �Tούτα τα λόγια είναι αξιόπιστα και είναι αληθινά. Kαι ο Kύριος ο Θεός, που δίνει τις εμπνεύσεις στους προφήτες, είναι αυτός που έστειλε τον άγγελό του για να δείξει στους δούλους του εκείνα που πρόκειται να συμβούν πολύ γρήγορα. 7Kαι να! Έρχομαι εντελώς ξαφνικά! Mακάριος όποιος φυλάει τα λόγια της προφητείας του βιβλίου αυτού�.

8Kαι είμαι εγώ ο Iωάννης, που τα άκουγα και τα έβλεπα αυτά! Kι όταν τα άκουσα και τα είδα, έπεσα μπρος στα πόδια του αγγέλου για να τον προσκυνήσω. 9Eκείνος όμως μου είπε: �Πρόσεξε! Mη! Eίμαι κι εγώ δούλος όπως εσύ και τ� αδέλφια σου οι προφήτες κι εκείνοι που τηρούν τα λόγια του βιβλίου αυτού. Tο Θεό να προσκυνήσεις�. 10Kαι πρόσθεσε: �Mην τα σφραγίσεις τα λόγια της προφητείας του βιβλίου αυτού, γιατί ο καιρός σίμωσε. 11Όποιος αδικεί ας συνεχίσει να αδικεί, κι όποιος ζει ανήθικα ας συνεχίσει να ζει ανήθικα, και ο δίκαιος ας συνεχίσει να ασκεί τη δικαιοσύνη, και ο άγιος ας συνεχίσει να παραμένει άγιος.

12�Kαι να! Eγώ έρχομαι ξαφνικά, κι έχω τις αμοιβές μου μαζί μου, για να ανταμείψω τον καθένα ανάλογα με το έργο του. 13Eγώ είμαι το A και το Ω, ο Πρώτος και ο Tελευταίος, η Aρχή και το Tέλος�.

14Mακάριοι εκείνοι που εφαρμόζουν τις εντολές του για να έχουν δικαίωμα στο δέντρο της ζωής και να μπουν από τις πύλες μέσα στην πόλη. 15Έξω θα αποκλειστούν οι σκύλοι, κι εκείνοι που καταγίνονται με ναρκωτικά, και οι πόρνοι, και οι φονιάδες, και οι ειδωλολάτρες, και οποιοσδήποτε αρέσκεται στο ψέμα και ζει μέσα σ� αυτό.

16�Eγώ ο ίδιος ο Iησούς απέστειλα τον άγγελό μου για να τα βεβαιώσει αυτά στις εκκλησίες. Eγώ είμαι η ρίζα και το γένος του Δαβίδ, το αστέρι το λαμπρό, το πρωινό�.

17Kαι το Πνεύμα και η νύφη λένε: �Έλα�. Kι όποιος ακούει ας πει: �Έλα�. Kι όποιος διψάει ας έρθει, κι όποιος θέλει ας πάρει το νερό της ζωής δωρεάν!

Eπίλογος

18Διαβεβαιώνω εγώ όλους εκείνους που ακούνε τα λόγια της προφητείας του βιβλίου αυτού, ότι αν κανείς προσθέσει κάτι σ� αυτά, ο Θεός θα προσθέσει πάνω σ� αυτόν τις πληγές που αναγράφονται στο βιβλίο αυτό. 19Aν, πάλι, αφαιρέσει κανείς κάτι από τις προφητείες αυτές του βιβλίου, θα αφαιρέσει ο Θεός το μερίδιό του από το δέντρο της ζωής και από την άγια πόλη, που αναγράφονται μέσα σε τούτο το βιβλίο.

20Λέει αυτός που τα επιβεβαιώνει αυτά: �Nαι, έρχομαι ξαφνικά�. Aμήν! Nαι, έλα, Kύριε Iησού.

21H χάρη του Kυρίου Iησού Xριστού ας είναι με όλους τους πιστούς. Aμήν.

πηγή: jesuslovesyou.gr

Σκοτεινή ύλη

2007-10-12T18:35:00.000-07:00

Μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις που αντιμετωπίζει η επιστημονική έρευνα του εικοστού πρώτου αιώνα είναι η ανίχνευση της σκοτεινής ύλης και η διασαφήνιση της υφής της. Πρόκειται για ύλη η οποία ξεφεύγει αρκετά από τα γνωστά πρότυπα καθόσον δεν εκπέμπει ακτινοβολία σε κανένα ανιχνεύσιμο μήκος κύματος. Ως εκ τούτου η ύπαρξή της μπορεί να διαπιστωθεί μόνο διαμέσου των βαρυτικών αλληλεπιδράσεων με τη "συνήθη" ύλη και των στρεβλώσεων που προκαλεί στο χωροχρονικό συνεχές γενικότερα. Από τις πρόσφατες μετρήσεις πάντως, προβάλλει έντονα η πιθανότητα το 90% της ύλης του Σύμπαντος να αποτελείται από σκοτεινή ύλη.

Οι θεωρίες για τη δημιουργία της περιλαμβάνουν προς το παρόν εικασίες και μόνο.

Αποτελείται απο τα νετρίνα, ως αποτέλεσμα των ασθενών αλληλεπιδράσεων?
Βρίσκεται υπό τη μορφή άγνωστων ακόμη σωματιδίων τα οποία συνενώνονται σε δομές ύλης μεγέθους γαλαξιών?
Υπάρχουν νεκροί αστέρες αποτελούμενοι από αυτή?

Ήδη από το 1930 είχε διαπιστωθεί μια ανισορροπία στη συμπεριφορά του γαλαξία μας, σαν να περιέχει πολύ μεγαλύτερο ποσό ύλης από όσο έχει υπολογιστεί. Πολλοί γαλαξίες εμπεριέχουν αρκετά μικρό αριθμό αστέρων, ανίκανο από μόνος του να τους συγκρατήσει ,οπότε η παρουσία σκοτεινής ύλης θεωρείται κατά κάποιο τρόπο ως επιβεβλημένη για να δικαιολογηθεί η ίδια τους η ύπαρξη. Ειδικότερα στη περίπτωση των ελλειπτικών γαλαξιών, η συμμετρία στη κατανομή των απομακρυσμένων από το κέντρο αστέρων εξηγείται με τη βοήθεια της ύπαρξης της σκοτεινής ύλης η παρουσία της οποίας θα δρούσε καταλυτικά στη σταθεροποίηση της συγκεκριμένης δομής.

Αυτό όμως το οποίο θα πρέπει να τονιστεί ιδιαίτερα είναι το εξής: οι θεωρήσεις μας σε θέματα όπως η σκοτεινή ύλη ή τα ψυχρά σώματα χαρακτηρίζονται από αυξημένη ρευστότητα. Πρέπει να είμαστε έτοιμοι ακόμη και για εκ βάθρων αναθεώρηση των κρατούντων απόψεων οποιαδήποτε στιγμή.

Παρόμοια παράξενη αλλά διαφορετική οντότητα με την Σκοτεινή Ύλη είναι και η Σκοτεινή Ενέργεια.

Ανακτήθηκε από το "http://www.astronomia.gr/wiki/index.php?title=%CE%A3%CE%BA%CE%BF%CF%84%CE%B5%CE%B9%CE%BD%CE%AE_%CE%8E%CE%BB%CE%B7.

Μηχανισμός των Αντικυθήρων

2007-10-12T18:21:00.000-07:00

Ο μηχανισμός των Αντικυθήρων (γνωστός και ως αστρολάβος των Αντικυθήρων ή υπολογιστής των Αντικυθήρων) είναι ένα αρχαίο τέχνημα που πιστεύεται ότι ήταν ένας μηχανικός υπολογιστής, που παρουσιάζει επιφανειακές ομοιότητες με έναν ωρολογιακό μηχανισμό.

Η ανακάλυψη

Ανακαλύφθηκε σε ναυάγιο ανοικτά του Ελληνικού νησιού Αντικύθηρα μεταξύ των Κυθήρων και της Κρήτης. Χρονολογείται πριν από την ημερομηνία του ναυαγίου, το οποίο ενδέχεται να συνέβη το 87 π.Χ.. Θα μπορούσε να ήταν κατασκευασμένο μέχρι μισόν αιώνα πριν το ναυάγιο.

Το ναυάγιο ανακαλύφθηκε το 1900 σε βάθος περίπου 40 μέτρων και πολλά αγάλματα και αντικείμενα ανασύρθηκαν από σπογγαλιείς και βρίσκονται σήμερα στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο στην Αθήνα.
Στις 17 Μαΐου 1902 ο αρχαιολόγος και διευθυντής του Μουσείου Βαλέριος Στάης πρόσεξε ότι ένα από τα ευρήματα είχε έναν οδοντωτό τροχό ενσωματωμένο.

Το αρχαίο ναυάγιο επισκεύθηκε ξανά το 1978 ο Jacques-Yves Cousteau με την ομάδα του Καλυψώ προσκεκλημένοι από τον Ε.Ο.Τ. ^[14]. Η αποστολή του αυτή έχει γυριστεί σε ντοκιμαντέρ με τον τίτλο "Diving for Roman Plunder".

Ο μηχανισμός είναι η αρχαιότερη σωζόμενη διάταξη με γρανάζια. Είναι φτιαγμένος από μπρούντζο σε ένα ξύλινο πλαίσιο και έχει προβληματίσει και συναρπάσει πολλούς ιστορικούς της επιστήμης και της τεχνολογίας αφότου ανακαλύφθηκε. Η πιο αποδεκτή θεωρία σχετικά με τη λειτουργία του υποστηρίζει ότι ήταν ένας αναλογικός υπολογιστής σχεδιασμένος για να υπολογίζει τις κινήσεις των ουρανίων σωμάτων. Πρόσφατες λειτουργικές ανακατασκευές της συσκευής υποστηρίζουν αυτήν την ανάλυση. Από τις πρόσφατες έρευνες καταρρίφθηκε η θεωρία ότι εμπεριέχει ένα διαφορικό γρανάζι, όμως ο ανακαλυφθέντας μηχανισμός της κίνησης της Σελήνης είναι ακόμα πιο εντυπωσιακός, καθότι δίνει τη δυνατότητα μεταβλητής γωνιακής ταχύτητας στον άξονα που κινεί τη Σελήνη.

Ο καθηγητής Ντέρεκ ντε Σόλλα Πράις (Derek De Solla Price), φυσικός και ιστορικός της επιστήμης που εργαζόταν στο Πανεπιστήμιο του Γέηλ, δημοσίευσε ένα άρθρο για τον μηχανισμό αυτό στο περιοδικό Scientific American τον Ιούνιο του 1959, όταν ακόμα ο μηχανισμός δεν είχε μελετηθεί πλήρως. Το 1973 ή το 1974 δημοσίευσε τη μονογραφία του με τίτλο "Γρανάζια από τους Έλληνες", βασισμένη σε σάρωση του μηχανισμού με ακτίνες γ που πραγματοποίησε ο ακτινοφυσικός του Ε.ΚΕ.Φ.Ε. "Δημόκριτου" Χαράλαμπος Καράκαλος. Ο Πράις υποστήριξε ότι η συσκευή αυτή θα μπορούσε να είχε κατασκευαστεί από τη Σχολή του Απολλονίου στη Ρόδο. Τα συμπεράσματά του δεν έγιναν αποδεκτά από τους ειδικούς της εποχής, οι οποίοι πίστευαν ότι οι Αρχαίοι Έλληνες είχαν το θεωρητικό υπόβαθρο αλλά όχι και την απαιτούμενη πρακτική τεχνολογία για μια τέτοια κατασκευή.

Η μελέτη του συνεχίζεται από Άγγλους και Έλληνες ειδικούς των Πανεπιστημίων του Κάρντιφ, των Αθηνών, της Θεσσαλονίκης, του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου και του Μορφωτικού Ιδρύματος Εθνικής Τραπέζης, σε μια διαπανεπιστημιακή ομάδα. Η σύγχρονη έρευνα υποστηρίζεται από την τελευταία τεχνολογία με τη βοήθεια μεγάλων εταιρειών, με πρωτοποριακά προγράμματα ψηφιακής απεικόνισης και έναν ειδικό τομογράφο, ο οποίος κατασκευάστηκε ειδικά για την έρευνα του μηχανισμού των Αντικυθήρων. Τα αποτελέσματα την έρευνας επιβεβαίωσαν ότι ο μηχανισμός φέρει 30 οδοντωτούς τροχούς οι οποίοι περιστρέφονται γύρω από 10 άξονες. Η λειτουργία του μηχανισμού κατέληγε σε τουλάχιστον 5 καντράν, με έναν ή περισσότερους δείκτες για το καθένα. Με τη βοήθεια του τομογράφου έχουν διαβαστεί αρκετές από τις επιγραφές που υπήρχαν στους περιστρεφόμενους δίσκους οι οποίες αφενός αφορούσαν ονόματα αστρονομικών σωμάτων και αφετέρου οδηγίες χρήσης του.

Ο μηχανισμός αυτός έδινε, κατά την επικρατέστερη σύγχρονη άποψη, τη θέση του ήλιου και της σελήνης καθώς και τις φάσεις της σελήνης. Μπορούσε να εμφανίσει τις εκλείψεις ηλίου και σελήνης βασιζόμενος στον βαβυλωνιακό κύκλο του Σάρου. Τα καντράν του απεικόνιζαν επίσης τουλάχιστον δύο ημερολόγια, ένα ελληνικό και ένα αιγυπτιακό.

Οι παλαιότερες απόψεις που έχουν παρουσιασθεί (κυρίως πριν από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο) για πιθανές χρήσεις με το όργανο αυτό είναι: αστρολάβος, ή δρομόμετρο, ή αναφορικό ρολόι, ή πλανητάριο, ή αστρονομικό ναυτικό ρολόι ή πλοογνώμονας της αρχαιότητας. Όλες αυτές οι χρήσεις δεν είναι αμοιβαία αποκλειόμενες.] Προσπάθειες ανακατασκευής

Μια μερική ανακατασκευή του μηχανισμού πραγματοποιήθηκε από τον Αυστραλό επιστήμονα των υπολογιστών Άλαν Τζωρτζ Μπρόμλεϋ (Allan George Bromley, 1947-2002), του Πανεπιστημίου του Σίδνεϋ και τον ωρολογοποιό του Σίδνεϋ Φρανκ Πέρσιβαλ (Frank Percival). Η έρευνα αυτή ώθησε τον Μπρόμλεϋ να επανεξετάσει την ανάλυση ακτίνων Χ του Πράις. Ο Μπρόμλεϋ, με τη βοήθεια του Βρετανού Μάικλ Ράιτ, παρήγαγε επίσης νέες και ακριβέστερες ακτινοσκοπήσες (απεικονίσεις με ακτίνες Χ) του μηχανισμού οι οποίες μελετήθηκαν από έναν μαθητή του, τον Μπέρναρντ Γκάρντνερ (Bernard Gardner), το 1993.

Αργότερα, ένας Βρετανός κατασκευαστής μηχανικών πλανηταρίων ονόματι Τζων Γκληβ (John Gleave) κατασκεύασε ένα λειτουργικό αντίγραφο του μηχανισμού. Σύμφωνα με την ανακατασκευή του, η ανάγνωση του εμπρόσθιου τροχού υποδεικνύει την ετήσια πορεία του Ήλιου και της Σελήνης διαμέσου του Ζωδιακού Κύκλου κατά το Αιγυπτιακό ημερολόγιο. Η ανάγνωση του επάνω οπίσθιου τροχού παριστάνει μια περίοδο τεσσάρων ετών και συσχετίζεται με άλλες ενδείξεις που παριστάνουν τον Μετωνικό κύκλο των 235 συνοδικών μηνών, ο οποίος ισούται με 19 ηλιακά έτη. Συνοδικός μήνας ονομάζεται η περίοδος που μεσολαβεί ανάμεσα σε δύο νέες σελήνες. Η ανάγνωση του κάτω οπίσθιου τροχού σκιαγραφεί τον κύκλο ενός και μόνου συνοδικού μήνα, ενώ ένας δευτερεύων τροχός καταγράφει το σεληνιακό έτος των 12 συνοδικών μηνών.

Μια ακόμη ανακατασκευή έγινε το 2002 από τον Μάικλ Ράιτ (Michael Wright), τότε έφορο μηχανολογίας μηχανικής του Μουσείου της Επιστήμης του Λονδίνου, σε συνεργασία με τον Μπέρναρντ Γκάρντνερ από το Σίδνεϋ.

Επίσης Ο μαθηματικός Διονύσιος Κριάρης έκανε το 1999 μια πρώτη ανακατασκευή, βασισμένη στο μοντέλο του Πράις. Ακολούθησε μια ακόμα το 2007 με ακόμη μεγαλύτερη λεπτομέρεια, καθότι βασίζεται στα αποτελέσματα των νέων ερευνών.

Τα θραύσματα του πρωτοτύπου φυλάσσονται στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της Αθήνας. Στη συλλογή χαλκών βρίσκονται σε προθήκη τα τρία μεγαλύτερα θραύσματα.

Ιστορική καταγωγή και εξέλιξη του μηχανισμού

Για την ικανότητα κατασκευής πολύπλοκων μηχανισμών από γρανάζια, έχουμε πολύ λίγες πληροφορίες, γιατί ουσιαστικά σαφή αναφορά στους οδοντωτούς τροχούς έχουμε για πρώτη φορά από τον αλεξανδρινό μηχανικό Ήρωνα. Όμως υπάρχουν ενδείξεις που υποδεικνύουν τον Αρχιμήδη ή και τον Κτησίβιος ως πιθανούς εφευρέτες του οδοντωτού τροχού.

Ο Αρχιμήδης είναι γνωστός για τις πολύπλοκες κατασκευές του που αναπαριστούσαν τις κινήσεις των άστρων και των πλανητών στο στερέωμα, έχουμε όμως πληροφορίες μόνο για το τι λειτουργίες εκτελούσαν και όχι για το πως τις εκτελούσαν. Πιθανότατα όμως ο τρόπος λειτουργίας τους να ήταν παρόμοιος με του μηχανισμού των Αντικυθήρων. Την σφαίρα του Αρχιμήδη έχουν αναφέρει οι Πάππος, Πρόκλος, Σέξτο Εμπείρικος, Φιρμίκιος, Μαρτιανός, Καπέλλα, Οβίδιος και Τερτουλλιανός, όμως την σημαντικότερη μαρτυρία δίνει ο Κικέρων.

Στα πρώιμα στάδια της εξέλιξης παρόμοιων μηχανισμών βρίσκουμε τα ηλιακά ρολόγια, αρχικά στατικά και αργότερα μεταφερόμενα. Τα μεταφερόμενα ηλιακά ρολόγια είναι κοντινοί πρόγονοι του μηχανισμού των Αντικυθήρων.

Με τα νεότερα ευρήματα γίνεται φανερό ότι η τεχνολογία αυτή διατηρήθηκε εν μέρει και στο Βυζάντιο, δεδομένου ότι έχει βρεθεί ένας απλούστερος μηχανισμός κατασκευασμένος τον 7ο αιώνα. Μάλιστα αντίστοιχος μηχανισμός περιγράφεται από τον μεταγενέστερο Άραβα Αλ Μπιρουνί. Ένα μεγάλο ποσοστό των τεχνολογικών κατακτήσεων στον τομέα αυτό αφομοιώθηκε από τους Άραβες. Όπως είναι επίσης γνωστό, πλήθος αρχαίων ελληνικών πραγματειών έχουν διασωθεί μόνο σε αραβικές μεταφράσεις. Οι Άραβες πειραματίστηκαν με διάφορα σχέδια και κατασκευές για να αποδείξουν την ορθότητα των ελληνικών κειμένων.

Η τεχνολογία των οδοντωτών τροχών εξελίχθηκε μεταξύ άλλων στην ωρολογοποιεία που εμφανίστηκε και άνθησε τον 13ο και 14ο αιώνα.

Προσφατες έρευνες

Το πρόγραμμα έρευνας του μηχανισμού των Αντικυθήρων διεξήγαγε διεθνές συνέδριο στην Αθήνα, στις 30 Νοεμβρίου 2006 και την 1 Δεκεμβρίου, στο οποίο ανακοινώθηκαν τα αποτελέσματα των πρόσφατων ερευνών. Συμμετείχαν ειδικοί της ιστορίας των μηχανισμών και της αρχαίας ελληνικής αστρονομίας και τεχνολογίας. Ταυτόχρονα, τα αποτελέσματα της πρώτης φάσης της έρευνας δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό Nature.

Παράλληλα, ο Μαικλ Ράιτ, που είναι ο μοναδικός ερευνητής που έχει επεκτείνει το υλικό του μοντέλο έτσι ώστε να περιλαμβάνει τις κινήσεις των 5 πλανητών που ήταν γνωστοί στην αρχαιότητα (Ερμή, Αφροδίτη, Άρη, Δία και Κρόνο), αναθεώρησε το μηχανικό του μοντέλο με βάση τα τελευταία αποτελέσματα των ερευνών. Για τις κινήσεις των πλανητών δεν υπάρχουν άμεσες μηχανικές ενδείξεις από τα θραύσματα του μηχανισμού, παρά μονάχα τα ονόματα δύο πλανητών (της Αφροδίτης και πιθανώς του Ερμή) στις πρόσφατα αναγνωσθείσες επιγραφές. Παρουσίασε το αναθεωρημένο μοντέλο του σε εκδήλωση του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών, στην Αθήνα στις 6 Μαρτίου 2007, στα πλαίσια του προγράμματος: "Επιστήμης κοινωνία".

πηγή: wikipedia.gr

Σάμουελ Μπέκετ

2007-10-12T17:57:00.001-07:00

(Σάμουελ Μπέκετ)
1906 - 1989

1906
Γεννήθηκε στις 13 Απριλίου στο Φόξροκ, νότια του Δουβλίνου στην Ιρλανδία.

1907 - 23
Είναι ο δεύτερος γιος μιας προτεσταντικής μικροαστικής Ιρλανδικής οικογένειας.
«Ανατράφηκα σαν κουάκερος, αλλά γρήγορα έχασα την πίστη μου».

1923 - 27
Σπουδάζει γαλλική και ιταλική γλώσσα και φιλολογία στο κολέγιο Τρίνιτυ του
Δουβλίνου. Καλοκαιρινές διακοπές στη Γαλλία (1926) και Ιταλία (1927). Του αρέσει
το γκολφ, το κρίκετ, το κολύμπι.

1928 - 37
Διδάσκει Γαλλικά σε κολέγιο στο Μπέλφαστ. Συναντά στο Παρίσι τον Τζέιμς Τζόις

(1928)
. Δημοσιεύει δοκίμιο με τίτλο «Δάντης, Μπρούνο, Βίκο, Τζόις». Λέκτορας της
γαλλικής φιλολογίας στο κολέγιο Τρίνιτυ (1930), παραιτείται μετά από ένα χρόνο.
Γράφει δοκίμια για τον Προυστ. Το 1932 ζει κατά διαστήματα σε Παρίσι, Λονδίνο,
Δουβλίνο. Γράφει διηγήματα με τίτλο «More Pricks Than Kicks». Το 1932 πεθαίνει ο
πατέρας του. Το 1934 μετακομίζει στο Λονδίνο. Το 1936 επιστρέφει στο Δουβλίνο.
Τελειώνει το «Murphy». Ταξίδι στη Γερμανία. Τον Οκτώβριο του 1937 μετακομίζει
στο Παρίσι.

1938 - 46
Έκδοση στο Λονδίνο του πρώτου μυθιστορήματος «Murphy» (1938). Στις αρχές
Ιανουαρίου του 1938 μαχαιρώνεται στο δρόμο από ένα Παριζιάνο. Μια περαστική, η
Σουζάν Ντεσεβώ-Ντυμενίλ σπουδάστρια πιάνου, τον βοηθά. Συζούν μαζί από τότε
και παντρεύονται το 1961. Συμμετέχει στη Γαλλική αντίσταση. Στο διάστημα αυτό
γράφει το «Watt». Από το 1945 γράφει στα Γαλλικά. Γράφει το «Premier Amour»

1947 - 50
Μέσα σε μια τετραετία γράφει το μεγαλύτερο και σπουδαιότερο έργο του.
· 1947, «Molloy»
· Χειμώνας 1947 - 48, «Malone Meurt»
· Οκτώβριος 1948 ως Ιανουάριο 1949, «En Attendant Godot»
· Χειμώνας 1949 - 50, «L� Innommable»

1950 - 70
Πεθαίνει η μητέρα του (1950). Δημοσιεύονται τα έργα του στο Παρίσι και προκαλεί
εντύπωση. Η Αναγνώριση. Στις 5 Ιανουαρίου 1953 παγκόσμια πρεμιέρα του
«Περιμένοντας Τον Γκοντό» στο θέατρο Βαβυλών στο Παρίσι, σε σκηνοθεσία Ροζέ
Μπλεν. Μεταφράζει τα έργα του στα Αγγλικά και τα δημοσιεύει. Το θεατρικό του
έργο «Περιμένοντας Τον Γκοντό» ανεβαίνει στο Λονδίνο (1955), Στη Νέα Υόρκη

(1956)
. Το έργο «Όλοι Εκείνοι Που Πέφτουν» μεταδίδεται στο BBC, (1957).
Δημοσιεύεται στο Παρίσι «Το Τέλος Του Παιχνιδιού» (1957). Δημοσιεύεται «Η
Τελευταία Ταινία Του Κραππ».
· Μετάδοση από το BBC, «Οι Στάχτες» (1959).
· Παγκόσμια πρεμιέρα του «Happy Days» στη Νέα Υόρκη σε σκηνοθεσία Άλαν
Σνάιντερ. (1961)
Γράφει σενάριο για το έργο Φιλμ (1963). Το «Cascanto» μεταδίδεται από τη γαλλική
ραδιοφωνία. Το «Ε, Τζο» μεταδίδεται από την τηλεόραση του BBC. Το 1969 παίρνει
το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας.

1970 - 89
«Mersier Et Camier» για καιρό ανέκδοτο, δημοσιεύεται στο Παρίσι (1970).
«Ο Ερημωτής» (1971).
Παγκόσμια πρεμιέρα του «Όχι Εγώ» στη Νέα Υόρκη (1972).
«Four Novellas» (1977).
Δημοσιεύονται τα «Six Residua» (1978).
«All Strange Away» (1979).
«Compagnie» (1980).
«Mal Vu Mal Dit» (1981).
«Worstward Ho» (1983).
«Disjekta» (1983).

Ο Μπέκετ πεθαίνει στις 22 Δεκεμβρίου του 1989